στο τελος της ΑΝΟΙΞΗΣ ... αρχες Καλοκαιριου





Μαγιάτικα  τριαντάφυλλα
στης  θια-ΜΠΟΤΑΣ  την αυλή της  " Μαστέχενας"
                   
             
28  Μάη - πανσέληνος  στο Σούνιο



ένας φαλλός στην προτομή  του παπαφλέσσα - ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ



Πίστη - Ευλάβεια - Προσευχή  και ένα κεράκι
κουράγιο για δέκα ζωές κι' όχι μιά.
8 Μάη 2018 στο εκκλησάκι  του Αγιαννιού  στον Χάρακα




στην Λωρίδα  της  Γάζας....


Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
 Ο ερχομός του Απρίλη Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή 
Αυτά που λένε οι γυναίκες για τους άντρες
 Τα γραπτά του Αισχύλου Η αρχή του έρωτα 
Το χορτάρι πάνω σε μια πέτρα 
Μητέρες που ζουν με το σκοπό της φλογέρας
Και ο φόβος των κατακτητών για τη μνήμη 
Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις 
Το τέλος του Σεπτέμβρη
 Μια γυναίκα που ανθίζει μετά τα σαράντα
 Η ώρα του ήλιου στη φυλακή 
Σύννεφα που σχηματίζουν πελώριες μορφές
 Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί
 και ο φόβος στα μάτια των τυράννων 
Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις 
Σε αυτή τη γη, την κόρη της γης τη μάνα όλων των ξεκινημάτων 
τη μάνα όλων των τελειωμών
 Τη λέγαν Παλαιστίνη
 Παλαιστίνη τη λένε ακόμα Αγαπημένη μου, 
μου δόθηκε μου δόθηκε η ζωή γιατί σε αγαπώ.
                                                               Μαχμούντ Νταρουίς





Αντιπολεμική Εκθεση - 22Μάη ΜΕΤΡΟ Συνταγματος




ΝΙΚΗΤΑΣ ο ανίκητος




Ενημέρωση από τα ΜΜΕ Λακωνίας 
Αγνοείται από χθές Παρασκευή 20 Απρίλη κάτοικος του Κυπαρισσιού 92 χρόνων.
Εφυγε στις 7 το πρωί από το σπίτι για γεωργικές εργασίες.Το απόγευμα σήμανε
 συναγερμός – τον έψαχναν μέχρι αργά το βράδυ-ενώ την επομένη έφτασε στην περιοχή 
κλιμάκιο της ΕΜΑΚ με σκύλους για να συνδράμουν στην έρευνα. όμως επι ματαίω……. ………………………………………………………………………………….. 
Το δειλινό του σαββάτου αίσιο τέλος είχε η υπόθεση εξαφάνισης του 92χρονου
 άνδρα που αγνοείτο από εχθές Παρασκευή 20/4 στο Κυπαρίσσι Λακωνίας. 
Σύμφωνα με πληροφορίες ο ηλικιωμένος εμφανίστηκε μόνος του πριν από λίγη
 ώρα στους δικούς του, δίνοντας φινάλε στο θρίλερ.
 Σύμφωνα με τον ηλικιωμένο, η περιπέτεια του ξεκίνησε όταν κατευθυνόμενος 
προς το βουνό, έχασε τον προσανατολισμό του. Έτσι διανυκτέρευσε στο
 ύπαιθρο και το πρωί του Σαββάτου αναζήτησε τον δρόμο της επιστροφής
 για το σπίτι του, προσπάθεια που στέφθηκε με επιτυχία και ο ηλικιωμένος
 βρέθηκε και πάλι στο πλευρό των αγαπημένων του προσώπων.
Ευτυχώς είναι καλά, καθώς η δοκιμασία που πέρασε 
δεν είχε κάποια επίπτωση στην υγεία του.
..................................................................................................................

 Ο μπάρμπα ΝΙΚΗΤΑΣ γεννήθηκε στο Κυπαρίσσι πριν 92 χρόνια. 
Παντρεύτηκε με προξενιό – χωρίς προίκα την κυρά ΠΑΓΩΝΑ. 
 Ο Γάμος στα Κάψαλα . Στην ζωή πολυτεχνίτης τσοπάνος – γεωργός – κτίστης.
 Αγαπημένο του φαί τα τσάπανα που μάζευε πηγαίνοντας
 στον πανω-χάρακα στην τραγάνα στην μπαμπάλα. 
Σήμερα ζει στο Κυπαρίσσι με την κυρά-ΠΑΓΩΝΑ…. 
 είμαι στον κατήφορο όπως μου ανέφερε όμως όρθιος - γυρίζω – τρέχω … 
Η φύση χρόνια τώρα ερωμένη του γιαυτό η γυναίκα του 
η κυρα-παγώνα όταν αργεί να γυρίσει από το βουνό τον μαλώνει……..
 Μπάρμπα ΝΙΚΗΤΑΣ ο Ανίκητος…… σ.π





Ένας από τους τελευταίους γνήσιους ανθρώπους της φύσης. 
 Στα 92 του χρόνια, μας υπενθύμισε ότι αυτή τη φύση εξακολουθεί
 να σέβεται και σε ανταπόδοση αυτή η φύση τον φιλοξένησε για ένα βράδυ
 στο βουνό με μοναδικό κλινοσκέπασμα ένα ........ταγάρι 
 και με μια ανοιξιάτικη βροχούλα βέβαια . 
Μοναδική επίσης ήταν και η επαφή αυτών των δύο, αφού
 κατά την περιπέτειά του είχε χάσει και τις σαγιονάρες
 και περπατούσε επί ώρες ξυπόλητος.
 Βέβαια, σε φυσιολογικές συνθήκες, είχε διανυκτερεύσει και πάλι 
αρκετές φορές, αφού κατά την περίοδο συλλογής του χαρουπιού (Σεπτέμβριος) 
στα αγροκτήματα που έχει στον Περαλόγγο, για να μην πηγαινοέρχεται 
στο Κυπαρίσσι, έκοβε κολορίζια από την χαρουπιά, 
προσκέφαλο η πέτρα και έτοιμο το .....κρεβάτι. Η ζωή του μέχρι τώρα; Λιτή. 
Δουλειά, χωρίς όμως ποτέ να βιάζεται για να προλάβει περισσότερα 
και πάντα ολοκλήρωνε αυτά που έπρεπε. Δεν είχε ποτέ πρόβλημα με το χρόνο.
 Υπομονή. Πραότητα. Λίγα ρούχα όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά και το χειμώνα.
Χαρακτηριστικό του ότι σχεδόν ποτέ δεν φορούσε κάλτσες.
 Ελάχιστο είναι το φαγητό του και λίγο το νερό. Το βράδυ που .....μας βρήκε,
 και ενώ ήταν δύο ημέρες χωρίς νερό, μας ζήτησε λίγο νερό
 με έναν τρόπο ΑΝΩΤΕΡΟ. Δεν μας έδειξε ότι είχε διψάσει.
 Εμείς στη θέση του, θα κάναμε σαν τρελοί για νερό.
γιάννης  πουλακης



Μια φωτογραφία - μια ιστορία




Μια φωτογραφία σταματά τον χρόνο – αιχμαλωτίζει την στιγμή.
 Οι μνήμες που την συνοδεύουν πάντα έχουν  νοσταλγία και μια μελαγχολία.
 Δεκαετία του 60 και ο Θόδωρος Παπαγεωργίου στο κατάστρωμα του πλοίου
 της γραμμής για την ΥΔΡΑ με αγαπημένα του  πρόσωπα – την ξαδέλφη του 
Μαρία την αδελφή του Γεωργία τον ανεψιό του Πρόδρομο. 
Για ένα τάμα στην Αγια-Μαρίνα στην ¨επισκοπή ¨  σ.π




Καλοκαίρι της δεκαετίας του 1960, μήνας Ιούλιος,παραμονή της Αγίας Μαρίνας 
και η μικρή παρέα συγγενών ξεκινάει από τον Πειραιά για την Υδρα με το καράβι 
της γραμμής για να γιορτάσει το εκκλησάκι τους (τους ανήκει εκ κληρονομιάς)
που βρίσκεται σε ένα σημείο της «Επισκοπής» με καταπληκτική θέα ,
που μόνο μια «Παπαδιαμάντεια» περιγραφή θα μπορούσε να αποδώσει .
 Το ταξίδι χωρίζεται σε τρεις φάσεις α) Πειραιάς –Ύδρα με το καράβι της γραμμής
 β) Υδρα – Παλαμιδα με το θαλάσσιο ταξί . γ) Παλαμιδα-Αγία Μαρίνα,
πεζοπορία ή μουλαροκαβαλαρία. Το απόγευμα ο κατανυκτικός εσπερινός και στην
 συνέχεια οι άμεσοι συγγενείς και φίλοι που επιμελούνται την τέλεση της λειτουργίας
 συγκεντρώνονται στην αυλή της εκκλησίας και τιμούν ιδιαιτέρως
 το κρασάκι και την κουβέντα μέχρι σχεδόν τα ξημερώματα .
Το φως της ημέρας και ο γλυκός ήχος της μικρής καμπάνας μαζεύουν
 τους πιστούς μέσα και έξω από το εκκλησάκι και παρακολουθούν με ευλάβεια 
την θεία Λειτουργία στο τέλος της οποίας ακολουθεί το καφεδάκι. , το γλυκάκι,
η μαστίχα το λουκουμάκι και ο,τι άλλο σπιτικό υπάρχει. 
 Το μεσημέρι ακολουθεί γεύμα όπου οι καλές κυρίες έχουν ετοιμάσει ,
και εμείς ετοιμαζόμαστε για την επιστροφή με τον ίδιο τρόπο
                                       αφήγηση : θεόδωρος   παπαγεωργίου






Χαρακιώτικα του Μάη



Και εφέτος λοιπόν γιορτάστηκε ο Άγιος Γιάννης, όπως κάθε χρόνο 
με μικρές διαφορές ως προς τη σειρά των μη θρησκευτικών εκδηλώσεων.
 Δηλαδή το προσφερομενο κέρασμα από το Σύλλογο μετά την λειτουργία,
 δεν εδόθη καθώς το γλέντι που γινόταν το βράδυ έγινε εφέτος το μεσημέρι.
 Αυτό διευκόλυνε και τους εκ Σπετσών προσκυνητές 
οι οποίοι ήσαν περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά (80 περίπου), 
διότι το γεγονός αυτό καθώς και το ότι ο Σύλλογος είχε νοικιάσει πούλμαν 
για την μετακίνηση τους από Κυπαρίσσι - Χάρακα - Αγ Γιάννη 
και αντιστρόφως, μπόρεσαν και έκαναν την εκδρομή μονοήμερη, 
οπότε ετιμησαν τον Άγιο πολλοί προσκυνητές. 
Η θεία λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου, ήταν μυσταγωγικη από 
τέσσερις ιερείς : τον εφημέριο του Κυπαρισσιου - Χάρακα,
αρχ/τη π.Γρηγόριο δύο ιερείς εκ Σπετσών και τον εφημέριο
 του Αγ. Δημητρίου. Οι κάτοικοι των γύρω χωριών ήσαν ολίγοι. 










Άλλο γεγονός που δίνει κάποια πνοή στα χωριά είναι η επιστροφή
 των κτηνοτρόφων από τα χειμαδια του κάμπου, και το ανοικτό
 καθημερινών μαγαζί του Νίκου Παπαγεωργίου (Καρανασου). 

Στις 4 Μαΐου απεβίωσε στον Πειραιά η ΑΝΤΡΙΑΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ,
 σύζυγος του Γιώργου Φιφλη (του Χρόνη), σε ηλικία 48 ετών
 και κηδεύτηκε στις 7/5 στη 1.00 μμ, στο Νεκροταφείο Σχιστου. 
. Θερμά συλλυπητήρια στον Γιώργο και στα δύο τους παιδιά.
 Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή της. 

Στις 16 του μηνός απεβίωσε στον Κορυδαλλό και κηδεύτηκε την επομένη, 
σε ηλικία 84 ετών η ΜΑΡΙΑ Γ. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ. Η Μαρία ήταν το τελευταίο
 παιδί (Κώστας, Άννα, Θόδωρος, Σοφία, Μαρία), του Γεωργίου και της Ευγενίας.
 Έφυγε από το χωριό, μαζί με όλη την οικογένεια της, μετά και την
 επαισχυντη εν ψυχρώ εκτέλεση,τον Αύγουστο του 1947στην πλατεία του χωριού,
μπροστά στα μάτια μεγάλων και μικρών, του αδελφού της Κώστα.
 Εγκατασταθηκαν στον Κορυδαλλό. Εργάστηκε επί πολλά χρόνια σε βιοτεχνία
 εσωρούχων και τελευταία, ειχε κατάστημα τουριστικό - ψιλικών. 
Παιδιά δεν απόκτησε, αφοσιωμένη στα ανηψια, υπήρξε μία γυναίκα ησυχη,
 διακριτική, ήπιων τόνων, μια πραγματική Κυρία! 
Αιωνία σου η μνήμη, αγαπητή εξαδέλφη!



γράφει  ο Θεόδωρος Δημ. Παπαγεωργίου
ΦΩΤΟ  f/b  συλλόγου χαρακιωτών

20 του Μάη 1928 ......





  20  του Μάη  1928  ....  κηδεύτηκε  στον  πειραιά  
    ο ευεργέτης   του Χάρακα   ΓΕΩΡΓΙΟΣ  Ν.  ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ
  Τεράστια  η προσφορά του στον γενέθλιο τόπο. εν ζωή -
 στην διαθήκη του  και στην συνέχεια  δια του ομώνυμου
 ιδρύματος  που συνεστήθη  μετά τον θανατό του.

90  χρόνια  μετά ........20  του Μάη 2018 
 όλοι  εμείς  οι ευεργετηθέντες συγχωριανοί  του, 
 σε  μια εκκλησιά  - όπου  βρεθούμε την άλλη  κυριακή
ένα κεράκι στην μνήμη του  να  ανάψουμε.
θάναι συνάμα για μας   εξομολόγηση
για ό,τι δεν έχουμε  κάνει  προς  τιμήν του...  
                                                 σ.π








  

Κράταιγος κοινώς Μουρτζιά





           Μετά  τις στροφές  της  " βόγιας "
  πριν το αγνάντιο  του χωριού μας
            Δίπλα  στον Επαρχιακό  δρόμο.
            Κράταιγος  ο  θεραπευτικός  κοινώς  Μουρτζιά.
             οπτική πρόκληση - μαγεία , ένα απριλιάτικο  δείλι
και ο οδηγός ενέδωσε - τον εγκλώβησε  σε 4 φωτογραφίες
και μας τον αφιέρωσε - Γιάννη Πουλάκη  σ' ευχαριστώ σ.π























πασχαλινές μέρες στο χωριό



 Μετά τις καιρικές παραξενιές του Μαρτίου ,που εφέτος ήταν ήπιες,
έφθασαν ακάθεκτα και τα πρώτα σημάδια της Ανοιξης .
 Ο «ξανθός Απρίλης» είναι κατά κανόνα ο μήνας 
της Σταύρωσης και Ανάστασης του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού ,
που γιορτάζεται έντονα από άκρη σε άκρη της Ελλάδος και όχι μόνο.
 Ετσι και στο χωριό μας,εφέτος ήταν ένα ωραίο Πάσχα. :
 Οι καιρικές συνθήκες πολύ καλές και οι θρησκευτικές εκδηλώσεις εξίσου πολύ καλές.
 Ο εφημέριος Κυπαρισσίου και Χάρακα ,ο δραστήριος και άξιος
 Αρχιμανδρίτης πατήρ Γρηγόριος,εφρόντισε ώστε οι κάτοικοι
 και των δυο χωριών να μην στερηθούν θρησκευτικότητα 
γενικά όλων αυτών των Αγιων ημερών. 
 -Το Ίδρυμα Γ.Ν. Πετρολέκα έκανε διανομή μικρών ποσών όπως προβλέπεται
 από την διαθήκη κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα.
 - Ο Πατήρ Γρηγόριος σε συνεργασία με τον Σύλλογο – 
τον Ν.Παπαγεωργίου(Καρανάσο)   βοηθούσης
 της ενεργού και ζεστής Χαρακιώτισσας Χρυσάνθης Γραμμένου –Ροβάτσου
 κατέστησαν ένα πλάνο εορτασμού του Αγίου Ιωαννου του Θεολόγου 
διαφορετικό των προηγούμενων ετών.
 Ο μεζές (κρέας-τυρί-ψωμί-κρασί)που προσέφερε ο Σύλλογος άλλοτε
 δεν θα δοθεί για να κατεβούν έγκαιρα οι προσκυνητές στην Πλατεία
 όπου θα γίνει το γλέντι με ευθύνη   του μαγαζάτορα Ν.Παπαγεωργίου
 και όχι το βράδυ που γινόταν άλλοτε. 
 Ο Σύλλογος θα διαθέσει το ποσό που θα χρειαστεί για την ενοικίαση
 ενός μικρού πούλμαν για την εξυπηρέτηση πρωτίστως των Σπετσιωτών 
από Κυπαρίσσι προς Χάρακα και αντίστροφα.
 Το πλάνο φαίνεται καλό –ευχόμαστε να πάνε όλα καλα.











ΕΛΑΙΑ ΜΑΡΚΑΣ L & D





Δυό Ελληνικές εφημερίδες στην Αμερική 
 αρχές του προηγούμενου αιώνα
 καταχωρούν διαφήμηση του εμπορικού οίκου 
 ΛΕΚΚΑΣ & ΔΡΙΒΑΣ που εδρεύει στην Νέα Υόρκη. 
Πρόκειται για τις εφημερίδες
 ΑΤΛΑΝΤΙΣ και ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ














ΛΑΚΩΝΙΑ εν έτει 1861




1861. στην Ελλάδα δυό οι κυβερνήτες ο Αθ. Μιαούλης και ο Ιωάν. Κολοκοτρώνης. 
 Βασιλιάς ο Οθωνας ο οποίος το επόμενο έτος μαζί με την βασίλισσα Αμαλία
 εγκατέλειψαν τον θρόνο και την χώρα ύστερα από απαίτηση του ελληνικού λαού.
 Εν έτει 1861 κυκλοφορεί και ο χάρτης ΕΛΛΑΔΟΣ & ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΙΩΝ.
 Απόσπασμα , το οποίο αναφέρεται στην περιοχή μας , σας παραθέτουμε.
 Όλα σχεδόν τα μέρη ήταν εκεί………. 
ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ – ΚΡΕΜΑΣΤΗ – ΧΑΡΑΚΑΣ 
ΡΕΙΧΙΑ – ΠΟΡΤΟ ΓΕΡΑΚΑ…..







ΛΟΓΙΑ του δρόμου






   Πρωινός   περίπατος  -   ΜΕΓΑΛΗ  ΔΕΥΤΕΡΑ
     στον τσιμεντένιο τοίχο  ενός  σχολειού
  καλή  μεγαλοβδομάδα  νάχουμε !!!







25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821




Αυτό ήταν το πρόσωπο του ατρόμητου πολεμιστή Νικηταρά. 
Το σπάνιο αποτύπωμα πήραν σπουδαστές του Πολυτεχνείου
 την ημέρα που πέθανε τυφλός και λησμονημένος. 


 To 1849 ο Νικηταράς πέθανε στον Πειραιά, τυφλός και λησμονημένος. 
Μια δεκαετία νωρίτερα είχε φυλακιστεί στην Αίγινα με την κατηγορία
 ότι συμμετείχε σε συνωμοσία κατά του βασιλιά Όθωνα.
 Είχε υποστεί φρικτά βασανιστήρια και η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά.
 O Νικηταράς ήταν ανιψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη 
Ο οπλαρχηγός, γνωστός ως Τουρκοφάγος επειδή πολέμησε γενναία
 τους Τούρκους στους μεγάλους αγώνες του έθνους, 
πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του φτωχός και περιφρονημένος. 
Μετά την είδηση του θανάτου του, οι σπουδαστές του Εθνικού 
Μετσόβιου Πολυτεχνείου τοποθέτησαν έκτυπο πλασμένο
 στο πρόσωπό του και αποτύπωσαν τη μορφή του.
 Για να σχηματίσουν το καλούπι, άλειφαν το πρόσωπο με λιπαντική ουσία,
 στη συνέχεια άπλωναν στρώματα κεριού ή γύψου και ενδιάμεσα
 τοποθετούσαν γάζες και κλωστές για να είναι ανθεκτικό το καλούπι.
 Ανάλογα είχαν πράξει και σε άλλους επιφανείς άνδρες της Επανάστασης,
 των οποίων τα προσωπεία φιλοξενούνται σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. 
Τα εκμαγεία ήταν δωρεά του ΕΜΠ που τότε ονομαζόταν Σχολείον των Τεχνών.
 Εκείνη την περίοδο, διευθυντής ήταν ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου 
και καθηγητές σημαντικοί Έλληνες και Ευρωπαίοι αρχιτέκτονες.
 Η αποτύπωση των μορφών έγινε από τους σπουδαστές στο πλαίσιο
 του μαθήματος της πλαστικής, της γλυπτικής και της γυψογραφίας. 
Σκοπός ήταν να διασωθεί η μορφή τους, ώστε να μπορέσουν
 οι γλύπτες του μέλλοντος να τους φιλοτεχνήσουν σε αγάλματα.
 Στο προσωπείο του Νικηταρά διακρίνεται οίδημα στο δεξί μάτι,
 καθώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από ζάχαρο, 
χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει την όραση του.
 Ορειχάλκινο προσωπείο του Νικηταρά Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο
 εκτίθεται και το σπαθί του, με το οποίο πολέμησε 
τα στρατεύματα του Δράμαλη στα Δερβενάκια.
 Σε εκείνη τη μάχη του κόλλησαν το παρατσούκλι «τουρκοφάγος» .
 Ήταν τόσο ορμητικός που έσπασε τρία σπαθιά και το τέταρτο
 κόλλησε στο χέρι του, καθώς έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε
 ιατρική βοήθεια για να μπορέσει μετά από ώρες να το ανοίξει.
 Σύμφωνα με αναφορές της εποχής, ο Νικηταράς ήταν τόσο γρήγορος
 που μπορούσε να φτάσει το γρηγορότερο άλογο και να πηδήξει 
με ένα άλμα πάνω από επτά άλογα. 
Άγαλμα του ήρωα Νικηταρά στο Χιλιομόδι Κορινθίας. 
Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικήτας Σταματελόπουλος 
Από αυτό του το χάρισμα προέρχονται και οι στίχοι του τραγουδιού «Στα Τρίκορφα»: 
«Πού ‘σαι, μωρέ Νικηταρά, πού ‘χουν τα πόδια σου φτερά, 
μες στους κάμπους πως κοιμάσαι, και τους Τούρκους δε φοβάσαι». 
Γεννήθηκε στη Νέδουσα, ένα μικρό χωριό στους πρόποδες του Ταϋγέτου
 και σε μια από τις πρώτες μάχες της επανάστασης κατάφερε
 να αποκρούσει με 200 άντρες στα Άνω Δολιανά 6.000 Τούρκους.
 Έδωσε γενναίες μάχες και συνεργάστηκε με τον θείο του,
 Κολοκοτρώνη στην Άλωση της Τρίπολης.
 Μετά την απελευθέρωση, δεν απέκτησε ούτε αξιώματα ούτε χρήματα
 και έζησε με την οικογένεια του στον Πειραιά. 
Απόδειξη της δύσκολης οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν,
 ήταν ο έρανος που έγινε το 1822 για να κινήσουν οι Υδραίοι στόλο.
 Ο Νικηταράς πρόσφερε το μόνο που είχε, ένα σπαθί
 λάφυρο από τον Κιαμίλ Μπέη.
 Οι Υδραίοι συγκινήθηκαν από την κίνησή του και του το έστειλαν πίσω. 
Μετά την αποφυλάκιση του, η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε
 να του προσφέρει σύνταξη και αναγκάστηκε να ζητιανεύει
 κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελιστρίας, μέχρι τον θάνατό του το 1849.





ημερα της ΓΥΝΑΙΚΑΣ






 Εμαθετέ τι εγίνην στα μέρη της Ελλάς 
Ντύθην η Αντρονίκη ρούχα Ευρωπαϊκά 
Φορεί τα παντελόνια τσε πάει στον καφενέ
 Τον καφετζήν προστάζει καφέ και ναργελέ 
Ζητά τσε ενα τραπέζι τσε μιαν μάτσαν χαρτιά
 τσι αρκίνησεν να παίζει μ’ έναν παλλήκαραν 

 Δυο φίλοι τ’ αδερφού της που την γνωρίζασιν 
 Πάσιν εις τον Βαγγέλη, τσι του το ειπασιν 
τρεξε Βαγγελη τρεξε κατω στον καφενέ 
Να δεις την Αντρονικην που πίνει ναργελέ

 Βαγγέλης σαν τ’ ακούει πολλά θημώθηκεν
 πιάννει τσε `ναν μασιέριν τσι αναρματώθηκεν
 Κρίμας σε Αντρονικη, κρίμας στο μπόι σου 
 Εντρόπιασες κι εμένα τσι ούλλον το σόι σου
 άφες με ρε Βαγγέλη να παίξω τα χαρτιά
 με τουτο το παλληκάριν αφούς με άγαπα 
Τραβά τσε το μασιέριν απο την θήκην του 
 τσι έκοψεν τον λαιμόν της της Αντρονίκης του

 Όταν την επερνούσαν από τον καφενέ
 έσπαζαν τα φλυτζάνια που πίννασιν καφέν
τσι όταν την επαιρνούσαν απο τα σπίθκια της
 μικροί μεγάλοι κλάψαν τα μαύρα φρύδια της
 και όταν την κάτεβάσαν μεσά στο μνήμα της
 δυο φίλοι του άδελφου της είχαν το κρίμαν της

ΧΑΡΑΚΑΣ Μονεμβασιας





       σκόρπιες   φωτογραφίες  και αναμνήσεις
το χωριό μου  ο ΧΑΡΑΚΑΣ...
οι μοναχικές  φιγούρες  των σπιτιών
η μουγγάρα -  η εκκλησιά -  το σχολειό
το αγνάντιο του Μυρτώου - τα κυκλάμινα
όλα μου τα παιδικά  χρόνια!!!!
με μουσική υπόκρουση  όλο νοσταλγία ....
                              σ.π






Αααα ρε παππού !!!!!











λέτε να ήταν τόσο χαζός ο γαιδαρος ;





Αυτην την περίοδο διαβάζω ένα βιβλίο του ουρουγουανού 
συγγραφέα EDUARDO GALEANO με τίτλο ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ .
 Η ιστορία γράφεται από τους νικητές όπως λέει
 η γνωστή ρήση – όμωςο Γκαλεάνο έχει θέσει στόχο
 της συγγραφικής του πορείας να γράψει
 την ιστορία που δεν πρόλαβαν να γράψουν,
 οι ηττημένοι,οι αφανείς . οι αδύναμοι …. 
Να δώσει φωνή σ’ αυτούς που δεν μπόρεσαν να μιλήσουν .
 Παραθέτω ένα μικρό – πολύ μικρό δείγμα ( σ.π )




Ζέστανε τον νεογέννητο Ιησού στην φάτνη
 γι’ αυτό τον βλέπουμε στις εικονίτσες Ποζάρει σε
 πρώτο πλάνο με τα μεγάλα αυτιά του δίπλα στο παχνί. 
Πάνω στην ράχη του σώθηκε ο Ιησούς από το σπαθί του Ηρώδη. 
Πάνω στην ράχη του ταξίδεψε μια ζωή. 
Πάνω στην ράχη του δίδαξε .
Πάνω στην ράχη του μπήκε στα Ιεροσόλυμα. 
Λέτε να ήταν τόσο χαζός ο γαιδαρος ;




Χειμωνιάτικα ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ





Στο χωριό μας η περίοδος της απόλυτης ερημιάς συνεχίζεται.
Οι ελάχιστοι ενεργοί κάτοικοι που απέμειναν, ασχολούνται με τις ολίγες
 παραγωγικές δουλειές, κυρίως τις ελιές. Η παραγωγή ήταν αρκετά καλή. 
Ο φετεινός χειμώνας άσπρισε ελαφρώς το χωριό και το έβρεξε αρκετά.
 Αν και έχουμε αρκετό χειμωνιάτικο χρόνο ακόμα,
 η προσμονή της άνοιξης είναι έντονη. Με το καλό να έρθει. 



 Το προβλεπόμενο από τη διαθήκη του ευεργέτη Γ. Ν. Πετρολέκα, 
Χριστουγεννιάτικο βοήθημα προς τους κατοίκους του χωριού,
 δεν εδόθη λόγω πενιχρών εσόδων και αυξημένων εξόδων (ΕΝΦΙΑ, κλπ). 

 Ο Σύλλογος των απανταχού Χαρακιωτών που ευτυχώς υπάρχει, 
πραγματοποίησε την κοπή της πίτας για το Νέο Ετος 2018,
 στις 21 Ιανουαρίου.Ευλόγησε την πίτα ο πάντοτε παρών,
 αν και μακριά το σπίτι του, πατήρ Αναστάσιος Τραϊφόρος. 
Η παρουσία συγχωριανών, σχετικά καλή. 
Στο τέλος, ο Σύλλογος προσέφερε εις ένα έκαστον αναψυκτικά, 
το κομμάτι πίτας και διάφορα καναπεδάκια,
 προσφορά ορισμένων κυριών του Συλλόγου. 
Το φλουρί έτυχε στην Ελένη Παπαγεωργίου (κόρη του Θοδωράκη), 
που αντιστοιχεί σε δωροεπιταγή 50 ευρώ στα καταστήματα Χόντου.






 Για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, ο Σύλλογος δεν οργανωσε 
την προσκυνηματική εκδρομή,λόγω διαφόρων αρνητικών συνθηκών
 (οικονομική κρίση, μειωμένη προθυμία συμμετοχής).
 Αναπολούμε τις παλιότερες γιορτές. 
Το γεμάτο με εύθυμους συμπατριώτες πούλμαν, την ψυχική ανάταση
 στις θρησκευτικές εκδηλώσεις, το κεφάτο οικογενειακό γλεντάκι στο Σχολείο, κλπ
. Δυστυχώς, τώρα επικρατούν άλλα δεδομένα.



  Στις 4 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε στο κεντρο "Εννέα ογδοα"
 ο αποκριατικος χορός των Συλλόγων Λαμποκαμπου - Πισταματων - Χάρακα.
 Πολύ όμορφη διασκέδαση με τους Γεράσιμο Ανδρεάτο, Παναγιώτη Λαλεζα, Αρχοντουλα ... 
Όμορφο μενου, καλη διοργάνωση, πλούσια δώρα και συνάντηση με συντοπίτες.
 Τους περισσότερους ειχαμε να τους δούμε απο το καλοκαίρι.
 Δυστυχώς, η προσέλευση των Χαρακιωτων ηταν σχεδόν μηδαμινή.
 Μολις 30 άτομα (Χαρακιωτες 15 και φίλοι τους).
 Σίγουρα το Συλλαλητήριο, δεν ήταν ανασταλτικός παραγων για αυτο.
 Πρέπει να φροντίσουμε ολοι μας, από όποια θέση, έστω και αυτή τη στιγμή,
 να αναζωογονισουμε την αγάπη για το χωριό μας, και τις μεταξύ μας σχέσεις.
 Η ενδυνάμωση του Συλλόγου ειναι ενα πολυ καλο εργαλείο για τον σκοπό αυτό.





                                                                             
Στις 12 Φεβρουαρίου απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 92 ετών, ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΟΥΚΑΣ.
 Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον Αγ. Κωνσταντίνο Γλυφάδας και η ταφή, κατά την επιθυμία του, στην ιδιαίτερη πατρίδα του τον Λαμπόκαμπο στις 16/2.
 Έφυγε ένας καλός πατριώτης, ένας αγαπητός Ζαρακίτης. Το πρώτο από τα έξι (6) παιδιά Παναγιώτης, Ελένη, Τάσος, Ηλίας, Γιάννης, Κούλα της οικογένειας του Κώστα και της Κονδυλίας Δούκα, μιας οικογένειας παραδοσιακής, δημιουργικής και με κοινωνική δράση τόσο στην περιφέρειά μας, όσο και ευρύτερα.
 Η απαράμιλλη εργατικότητα αλλά και διορατικότητα όλων των μελών της οικογένειας, την καταξίωσαν να χαίρει αναγνωρίσεως και εκτιμήσεως σε όλη την περιοχή. Ι Όσο για τον μεταστάντα Παναγιώτη, αρκεί να πούμε επιγραμματικά "Καλός και αγαθός άνθρωπος", με τη σωστή σημασία των λέξεων.
 Ευγενικός, ταπεινός, μειλίχιος, ηπίων τόνων, καλοδεχτικός και αγαπητός σε όλους.
Του Λαμπόκαμπου γέννημα του Χάρακα γαμπρός. Είχε νυμφευθεί την αφοσιωμένη στην οικογένειά της Καλομοίρα Πετρολέκα (Ρούμελη) με την οποία απέκτησε δύο κόρες : την Κονδυλία και τη Σούλα , οι οποίες του χάρισαν τρία εγγόνια που τον λάτρευαν και αυτός τα υπεραγαπούσε.
 Όσον αφορά τα επαγγελματικά, ήταν και αυτός όπως και τα αδέλφια του, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας με μοντέρνο Super Market στη Γλυφάδα και αργότερα κατάστημα υποδημάτων και στη συνέχεια κατάστημα Everest. Αιωνία σου η μνήμη αγαπημένε μας συμπατριώτη.





                                                                         γραφει ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

στιγμές ......



  Φθινοπωρινές  στιγμές  στο χωριό μας  !!!!!!
  Αιχμάλωτες  στον φακό του συμμαθητή μου  ΧΡΗΣΤΟΥ  ΧΕΛΙΩΤΗ
  Ολα  έχουν αλλάξει - τίποτα  δεν είναι όπως  παλιά ...
  Ομως  η μουγγάρα - τα  κυκλάμινα - τα κρινάκια...
   ίδια ...κατα ίδια ...  και απαράλαχτα   σ.π














Χαρακιώτικα πένθη....









Αρχές Δεκεμβρίου απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών
 η πατριώτισά μας Ευφροσύνη Πετρολέκα-Καψάλη .
Ήταν κόρη του Παναγιώτη Πετρολέκα (Φαφούτη)
 και της Μαργαρώς(το γένος Κόκκορη) 
Η Φρόσω όπως την φώναζαν έζησε τα νεανικά της χρόνια στο χωριό.
Στη συνέχεια όπως όλοι οι νέοι έφυγε και αυτή για τον Πειραιά 
όπου τα ξαδέλφια της ασκούσαν επιτυχώς το εμπόριο τροφίμων.
 Αργότερα παντρεύτηκε το Δημήτρη Καψάλη ναυτικό το επάγγελμα .
Παιδιά δεν απέκτησαν.Τα τελευταία χρόνια λόγω προβλημάτων
 υγείας έμενε στις Βελιές στους συγγενείς της αδελφή της.
 Υπήρξε μια αξιοπρεπής γυναίκα με ευχάριστο χαρακτήρα ,
ντροπαλή και πάντα γελαστή και πολύ αγαπητή. 
Αιωνία σου η μνήμη αγαπητή Φρόσω.

---------------------------------------

 Στις 6 Δεκεμβρίου, ανήμερα του Αγιου Νικολάου, απεβίωσε στην Πάτρα
 της οποίας ήταν γέννημα θρέμμα, ο Παναγιώτης Οικονομόπουλος
 και κηδεύτηκε την επομένη εκεί, όπου της νεκρώσιμης ακολουθίας προεστη
 ο Μητροπολίτης Μονεμβασιας & Σπάρτης, κκ Ευστάθιος τον οποίον,
 ως οικογένεια ευχαριστούμε θερμά για την παρουσία του
 και τους παρηγορητικους του λόγους.
 Ο Τάκης (έτσι τον φώναζαν) εγνωρισε τον Χάρακα τη δεκαετία του 1970,
 οταν η ΜΟΜΑ στην οποία εργαζόταν, διανοιγε τον δρόμο προς το Κυπαρίσσι. 
Εκεί, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τη Χαρακιωτοπουλα Κούλα Πετρολέκα, 
την κόρη του Δημήτρη Πετρολέκα (Καπουρναρου),
 με την οποία απέκτησε ενα παιδί, τον Σπύρο. 
Έκτοτε, έμεινε πραγματικός λάτρης του Χάρακα, που τον θεωρούσε δεύτερη πατρίδα του. 
Ήταν άνθρωπος με ήπιο χαρακτήρα, ευχάριστος, ευπροσηγορος, κοινωνικός
 κι έτσι δέθηκε γρήγορα με τους Χαρακιωτες,
 όπου και αυτοί τον έβλεπαν σαν γηγενή Χαρακιωτη, πολυ αγαπητό.
 Υπήρξε καλός οικογενειάρχης με υπερβολική αγάπη στον μονακριβο γιό του Σπύρο,
 καθώς και στη γυναίκα του, την Κούλα. 
Δυστυχώς, ο Θεός τον κάλεσε νωρίς κοντά Του και ευχόμαστε
 να τον έχει στα δεξιά Του και να δίνει παρηγοριά στους δικούς του. 
Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε ανηψιε !  
Η οικογένεια ευχαριστεί τους κ.κ. Πρύτανη και Πρόεδρο των ΤΕΙ Πατρών
 για την παρουσία τους και τους συγκηνιτικους τους λόγους,
 καθώς και τους καθηγητέςτων ΤΕΙ. 
Ευχαριστεί την πλειάδα των ιερέων που έλαβαν μέρος στην νεκρώσιμη ακολουθία,
 καθώς και τις εκατοντάδες φίλους και γνωστούς που παρευρέθησαν,
 για να τιμήσουν και να κατευοδωσουν τον νεκρό στο μεγάλο ταξίδι. 

-----------------------------------------------------------


 Στις 24 Νοεμβρίου 2017 απεβίωσε στο Μοσχάτο, σε ηλικία 87 ετών,
 και κηδεύτηκε στον Χάρακα η Αγγελική Δούκα (Τζέλη). 
Στην εξόδιο ακολουθία παραυρέθηκαν πολλοι συγγενείς, γνωστοί και φίλοι,
 από Αθήνα, Πειραιά καθώς και τα γύρω χωριά.
 Η Τζέλη ήταν η δεύτερη κόρη του μακαρίτη καλού και γελαστού ανθρώπου
 Γρηγόρη Κομπόγιωργα και της Σμαράγδης από το Κυπαρίσσι, το γένος Λαύκα.
 Η ίδια, καθως και η μεγαλύτερη αδελφή της η Χριστίνα,
 είχε γεννηθεί στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου ήταν εγκατεστημένη όλη η οικογένεια.
 Σε ηλικία 7 ή 8 ετών, επέστρεψαν οικογενειακώς στο χωριό , που δεν το εγκατέλειψε ποτέ. 
Εκεί πέρασε τα νεανικά της χρόνια, εκεί παντρεύτηκε τον Αντώνη Αν. Δούκα,
 με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά : την Ματίνα και τον Τάσο, 
καλώς εγκατεστημένα στον Πειραιά.
 Ευτύχησε να χαρεί και 4 εγγόνια και ένα δισέγγονο.
 Υπήρξε μία αξιοπρεπής και σεβαστή Χαρακιώτισα, αφοσιωμένη στην οικογένειά της,
 με ηθικές και χριστιανικές αρχές, με αγάπη για όλους τους συμπατριώτες και όχι μόνο.
 Ο Θεός να την αναπαύει και να την έχει στα δεξιά του. 
Αιωνία η μνήμη αυτής.

γράφει ο Θεόδωρος Δημ. Παπαγεωργίου

Τίποτα δεν είναι πιο πικρό ......






Να νοσταλγείς τον τόπο σου
 ζώντας στον τόπο σου,
 τίποτα δεν είναι πιο πικρό. 
Γιώργος Σεφέρης

( αλιευμένο  απο fb  χαρακιωτοπούλας )




χριστούγεννα 2017.....









Η εκκλησία θα μείνει πιστή σε αυτό που είναι,να είναι εκκλησία. 
Δεν πρόκειτα να γίνει ΜΚΟ,ένας κοινωνικός θεσμός απλώς.
 Αν χάσει τον μυστηριακό, σωτηριολογικό της χαρακτήρα,αν πάψει να μιλαει για τα ουσιαστικά προβλήματα της ζωής,του θανατου και της ελπίδας ,δεν είναι πια εκκλησία. ……………………………………………………………………………………………………………….. Επαναλαμβάνω αυτόν τον στίχο που είναι στην Παλαιά Διαθήκη ,στις παροιμίες. 
 ΄΄αληθευει και ποιειν δικαια αρεστα τω Θεω μαλλον η θυσιων αιμα΄.΄΄ 
το να είναι κανεις αληθινος και δικαιος ,αυτό αρεσει στον Θεο
 πολύ περισσοτερο από τα αιματα των θυσιων΄΄. 
Το να εισαι ορθοδοξος δεν σημαινει απλως ότι κανεις τον σταυρο σου ετσι,
ενώ οι αλλοι τον κανουν αλλιως η οι αλλοι δεν τον κανουν καθολου ,
αλλα ότι με τη ζωη σου προσπαθεις να εισαι 
ανθρωπος της αληθειας, ανθρωπος της Δικαιοσυνης.