...

...

Ο ΖΑΡΑΚΑΣ .. Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ .... Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ


ΑΠΟΨΗ  ΤΗΣ  ΚΡΕΜΑΣΤΗΣ


Για δεύτερη φορά μέσα σε δεκαπέντε χρόνια επιχειρήθηκε μεταρρύθμιση των Οργανισμών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κατά τρόπο που να προσβάλλει την ιστορική πραγματικότητα.
Όταν, μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, πραγματοποιήθηκε η πρώτη διοικητική μεταρρύθμιση και εξαγγέλθηκε η ίδρυση του δήμου Ζάρακα στην περιοχή, οι οργανωτές της, μη αγνοώντας τα τοπικά έθιμα, ενέταξαν στο δήμο όλους τους οικισμούς που είτε αναγνώριζαν την Κρεμαστή ως κεφαλοχώρι ( Ρηχιά, Λαμπόκαμπος, Χάρακας, Πιστάματα, Αχλαδόκαμπος, Κουπιά), είτε είχαν οικοδομήσει στενές σχέσεις με την Κρεμαστή (Κυπαρίσσι, Γέρακας).
Για την ακρίβεια, στην αρχή η Κρεμαστή, το Κυπαρίσσι και το Γκιότσαλι εντάχθηκαν στο Δήμο Κυφάντων ο οποίος λειτούργησε για μικρό χρονικό διάστημα και στη συνέχεια ενοποιήθηκε με το όμορο μεγαλύτερης έκτασης δήμο Ζάρακος.
Ο προσδιορισμός των ορίων του δήμου Ζάρακα βασίστηκε σε μια πραγματικότητα, που διαμορφώθηκε κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας.
Οι κάτοικοι των επιμέρους χωριών έτρεφαν την αντίληψη ότι αποτελούν μέρη ενός όλου. αυτό αποδεικνύουν όχι μόνο από το γεγονός ότι η Κρεμαστή ήταν το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής τους, αλλά και από την ομοιότητα των εθίμων, τη διασπορά των οικογενειών σε όλα τα επιμέρους χωριά, τη χρήση ίδιων οικογενειακών επωνύμων.
Η κοινή ταυτότητα ενισχύθηκε χάρη στην ίδρυση του Δήμου Ζάρακα και δημιούργησε τον τύπο του Ζαρακίτη.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΕΛΕΣΗΣ......στ' αχνάρια των προγόνων



Τον μπαρμπα Γιώργη τον Μπέλεση τον συνάντησα την Κυριακή 25 του Σεπτέμβρη .
Μου χάρισε το καινούριο του βιβλίο ΣΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ .
Γνωριζόμαστε χρόνια –όμως ξέρω λίγα πράγματα από τη ζωή του.
Όποτε βλεπόμαστε πάντα με τις ώρες μου μιλά με πάθος για τους καημούς των απλών ανθρώπων της Ρηχιάς –του Ζάρακα των μεταναστών των προγόνων .
Και τα μάτια υγραίνουν –και ο κόμπος έρχεται στο λαιμό καθώς μου διηγείται αυτές τις υπέροχες ιστορίες .
Τη θεια –Παύλαινα που βγαίνει στο ξάγναντο και αγναντεύει μην έρχονται οι 3 γιοι από την Αμερική και ύστερα ανάβει το καντηλάκι και προσεύχεται.
Την πέτρα από τη Ρηχιά εις περίοπτη θέση –στο σαλόνι Ρηχιώτη μετανάστη στην Αμερική .
Τον 65χρονο πατριώτη που πρωτοείδε την μάνα του στο Λαογραφικό Μουσείο της Ρηχιάς
τυχαία σε μια φωτογραφία .
΄΄Μάνα φεύγω΄΄ -Στο καλό την ευχή μου να’χεις ΄΄.
Ένας ζωντανός θάνατος η φυγή στην ξενιτειά εκεί στις αρχές του αιώνα 12χρονων παλικαριών .

Τον μπαρμπα-Γιώργη τον Μπέλεση τον συνάντησα την Κυριακή 25 του Σεπτέμβρη μετά το σχόλασμα της εκκλησιάς μου χάρισε το καινούριο του βιβλίο ΣΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ.
…………. κάτι σαν αντίδωρο στον πιστό.


                                                                                                       Νέα Σμύρνη 26-09-2011
                                                                                                          σπύρος Πετρολέκας

Υ.Γ. : Όσοι θέλετε να προμηθευτείτε το βιβλίο αποτανθείτε στην Πρόεδρο του Συλλόγου
απανταχού Ρηχιωτών Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ
Βούλα Πανουργιά στα τηλέφωνα 210-5614877 και 6936713094




Τα δεκαπεντάχρονα παλικαράκια που δεν είχαν φύγει ποτέ από τα χωριά τους,τώρα θέλουν να φύγουν, να ξενιτευτούν και να δοκιμάσουν τη γεύση της ξενιτειάς.
ΑΛΛΑ ,ΤΗΝ ΞΕΝΙΤΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΕΙΣ.
Τα δεκαπεντάχρονα παλικαράκια αφήνουν τη μαγκούρα του τσοπάνη και φεύγουν.
Αγκαλιές ,φιλιά,δάκρυα και αναστεναγμοί.
Ένα κράμα συναισθημάτων αγάπης και αγωνίας ,που εκφράζονται μόνο με δάκρυα,με λυγμούς.
Ο βουβός πόνος της μάνας και η αγωνία του πατέρα.
Πότε αυτοί οι γονείς θα ξανάβλεπαν τα παιδιά τους;
Πότε αυτή η μάνα ,η Ζαρακίτισσα μάνα ,που ανεβοκατέβαζε τη νάκα με το παιδί της στις πλεύρες ,στα χωράφια ,στα αμπέλια,στο θέρος,στο λιομάζωμα,που κρεμούσε τη νάκα στο δέντρο και θέριζε και σκάλιζε κι έκανε όλες τις δουλειές ,πότε αυτή η μάνα θα ξανάκουγε αυτή τη γλυκιά,τη γλυκύτατη λέξη ΄΄ΜΑΝΑ΄΄από το γιο της;
Και πότε τα παιδόπουλα θα ξανάβλεπαν τους γονείς τους και τους δικούς τους;
Ήταν ζωντανός θάνατος;
Τόσα δάκρυα χύθηκαν και τόσοι αναστεναγμοί ξέφευγαν από τις καρδιές των παιδιών ,που ποθούσαν λίγη συμπόνια στις δύσκολες στιγμές τους στην ξενιτειά.
Νοσταλγούσαν την μάνα τους και τον πατέρα τους.Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ξαναείδαν ο ένας τον άλλον και με αυτό τον καημό του χωρισμού έφευγαν από τη ζωή.
Και οι γονείς και τα παιδιά(οι μετανάστες).
Έφευγαν για το μεγάλο και μακρινό ταξίδι τους προς την Αμερική,παρεούλες 4-5 παιδόπουλα μαζί ,και,έδιναν κουράγιο ο ένας στον άλλο.
Μια συγκινητική διήγηση από έναν πρωτοπόρο δεκαπεντάχρονο μετανάστη (Ρηχιώτη) που μετανάστευσε μαζί με την παρέα του το 1896,ο Λ.Α.μας λέει :

παρασκευή 16 σεπτέμβρη 2011....... στον ΧΑΡΑΚΑ


  η προπύρα   της θεια-βασιλικής

ο βασιλικός  της θεια-πετρούλας

το  φλέρι  της θεια-μπότας

η  σωτήρα  του μπάρμπα - γιώργου

οι πικροδάφνες  του μπάρμπα-παναγιώτη

οι μελιτζανιές  του μπάρμπα-σταμάτη

Ελένη.......



 
                  οταν   εχεις  μεγαλώσει  σε ένα  χωριό  που ήταν  τσιφλίκι
                             και δούλευες   την γή  για ένα κομμάτι  ψωμί

                   οταν  έχεις  γεννήσει  οχτώ  παιδιά  κι  έχεις αποκτήσει
                             είκοσι  δύο εγγόνια  και  πέντε  δισέγγονα

                   οταν   έχεις  ζήσει  δύο  παγκόσμιους  πολέμους
                              και έναν  εμφύλιο

...Λάθη στραβά και πάθη .......μ' έφεραν ως εδώ.


Το μυαλό είναι κολλημένο στα «λουκέτα»,
στο ποσοστό – εφιάλτη της ανεργίας ,που έχει χτυπήσει κόκκινο…
Έτσι μάθαμε,έτσι μας έμαθαν.
Στην υπερκατανάλωση,στην αποδοχή,στο χειρότερο,στο κυνήγι του περιττού,στη λατρεία του «φο»,
στην επίδειξη που μας δίνει κοινωνικά υπόσταση…
Έτσι κάναμε το χώμα πλαστικό χαλί,τη θάλασσα πισίνα ,τη χαρουπιά φοίνικα εισαγωγής ,
το αμαξάκι,που καλά μας πήγαινε ,4χ4 με γραμμάτια ,το πορτοφόλι μας κάρτες πιστωτικές ..
Έτσι κάναμε τα …γκλαμ ψευτοείδωλα ,που μας πλασάρει η τηλεόραση ,πρότυπα ζωής…
Και τώρα ,που το ταμείο κατέληξε μείον , χωρίς πάτο -  μάλλον,τι;

                                                                            ολγα  Μπακομάρου - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Οι Έλληνες ήσαν άσωτοι στην πενία τους ,θρυμματικοί στην εμμονή τους,
και χαρούμενα μελαγχολικοί.
Τους βρίσκουμε να προτιμούν τη φιλόκαλη σπατάλη του σήμερα
από την εξοικονόμηση του υστερόβουλου αύριο.
…Ένα συμπόσιο πλούσιο σε λόγους σε πιοτά και σε αυλητρίδες
 οι Έλληνες δεν το αντάλλαζαν ούτε με εννιά μήνες περισσότερους στη ζωή τους.

                                                                                   δημήτρης  Λιαντίνης


  ΕΞΩ ...... Μπαρόζο - Ρεν - Σόιμπλε - Τρισέ - Τόμσεν - Λακάρντ..........
  ΜΕΣΑ...... Σωκράτης......και  η ελλάδα  που φεύγει......




Για τους εραστές ......των " ΟΡΕΩΝ "



                 ......ένα  τοπίο  δεν είναι , όπως  το αντιλαμβάνονται   μερικοί ,
                      κάποιο απλό  σύνολο γής , φυτών και υδάτων.
                    είναι  η προβολή  της ψυχής  ενός  λαού  επάνω στην ύλη. 

                                                                                       οδυσσέας  ελύτης

οι τρεις ιεράρχες στον .......ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΩΚΕΑΝΟ





Το βαπόρι έχει αφήσει πίσω του το στενό της Μάγχης και κατηφορίζει για τα νησιά των Καναρίων,τα Κανάρια ,όπως είναι πιο γνωστά στους Ναυτικούς.
Ο Ατλαντικός ,σπάνια περίπτωση ,είναι ήσυχος και το βαπόρι κατάφορτο με γενικό φορτίο καταπίνει τα μίλια λες και βιάζεται να επωφεληθεί όσο πιο πολύ μπορεί απ’αυτή την κάμα.Με τον Ατλαντικό δεν ξέρεις ποτέ τι σου γίνεται ,όταν μάλιστα , «κροσάρεις» τον περίφημο Μπέη ,κατά τους Ναυτικούς ,τον Βισκαικό κατά την διεθνή γεωγραφική του ονομασία.
Έτσι και είσαι στη μέση αυτή του κόλπου όταν είναι στις κακές ,μαθαίνεις τι θα πει προσευχή.
Ο τηλεγραφητής έχει τελειώσει την τελευταία του βραδινή βάρδια (8-10)και ,όπως πάντα πριν πάει για ύπνο,θα κάνει την απαραίτητη βόλτα από τη γέφυρα του πλοίου.Είναι η μόνη μέσα από τη μικρή αποκομμένη κοινωνία του πλοίου που επικοινωνεί με τον υπόλοιπο κόσμο.Πολλά ,έχουν να τον ρωτήσουν,πολλα έχει να πει και δικαιολογημένη η κοσμοσυρροή τέτοιες ώρες κάθε βράδυ.
Περίεργο όμως ,κείνο το βράδυ,μεγάλη ησυχία επικρατεί στη γέφυρα.Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη.Είπαμε ,με τη θάλασσα (όπως και με τη γυναίκα!!)δεν ξέρεις ποτέ τι σε περιμένει.
Ευκαιρία λοιπόν για όσους δεν έχουν βάρδια να απολαύσουν λίγο ξεκούραστο ύπνο μια και ο κ.Ατλαντικός κοιμάται κι αυτός του καλού καιρού.
Στη γέφυρα βρίσκεται ο Καπετάνιος του βαποριού (Γιάννης Μέξης) ένας ήρεμος κι ευγενικός θαλασσόλυκος από την Άνδρο που καπνίζει μονίμως μια …σβηστή πίπα ,κι ο ναύτης –τιμονιέρης που δεν έχει και πολύ δουλειά σήμερα.Το κράτημα της πορείας εύκολη υπόθεση αφού είπαμε,ο Ατλαντικός κοιμάται και δεν υπάρχουν… λακκούβες .
Τι νέα Μαρκόνη,ρωτάει ο Καπετάν-Γιάννης (που είχε λίγο καιρό στο πλοίο)τον μόλις εισελθόντα στη γέφυρα τηλεγραφητή ,δηλαδή εμένα.
Μα πριν προλάβω να απαντήσω συμπληρώνει.Σήμερα δεν υπάρχει απαρτία ,όλοι μας εγκατέλειψαν.
Και δεν είχε άδικο.Μοναστήρι η γέφυρα.Στο σκοτάδι που παντού επικρατεί απόλυτη ησυχία ούτε φωνές ,ούτε αιωρούμενες στο σκότος φωτίτσες από τα τσιγάρα,και επομένως καθόλου καπνίλα ,και προπαντός ούτε ιστορίες για τις περιπέτειες και τις κατακτήσεις του λιμανιού από τους «αθεράπευτους» γόητες του βαποριού που πάντα έχουν να διηγηθούν μια περιπέτεια μετά από κάθε απόπλου.
Απόψε δεν έχει ούτε πειράγματα και αντεγκλήσεις.Ευτυχώς ,όμως ,γιατί εκείνη την Κυριακή είχε χάσει κι ο Ολυμπιακός ,και ποιος άντεχε τον Σαντορινιό Υποπλοίαρχο ,που ήταν πάντα με το νικητή κι είχε τόσο ιδέα στο ποδόσφαιρο όσο εγώ από αστροναύτες.
Κατάφερνε όμως ο αθεόφοβος να κάνει τους ηττημένους μπαρούτι.Και δεν θα άντεχε την πλάκα του εκείνο το βράδυ.
«Τίποτα το σπουδαίο»καπετάν Γιάννη απάντησε άκεφα ο Μαρκόνης (Κάθε ασυρματιστής χάνει το όνομά του στα βαπόρια ,και το φωνάζουν με το όνομα του Ιταλού εφευρέτη της ασύρματης επικοινωνίας,Μαρκόνι)Και μετά από λίγη σιωπή. «Μόνο ένα τηλεγράφημα ήρθε για τον τάδε ναύτη.»Παντρεύεται η αδερφή του τον άλλο μήνα στην Αθήνα και του ζητούν να ξεμπαρκάρει. «Η ώρα η καλή»ανταπάντησε ο καπετάνιος,αλλά γάμος στην Αθήνα σκέτη ταλαιπωρία και τυπική διαδικασία.
Πριν προλάβω να πω τίποτα ,άλλωστε τι να έλεγα;ακούστηκε η ευγενική φωνή της αθέατης στο σκοτάδι καπετάνισσας (είχε τόση θαλάσσια υπηρεσία όση κι ο άντρας της).Γιατί το λες αυτό Γιαννάκη; Ο γάμος για τον καθένα ,όπου και να γίνει,είναι η ωραιότερη στιγμή της ζωής του.Προσπάθησα να την εντοπίσω στο σκοτάδι για να συμφωνήσω μαζί της ,αλλά με πρόλαβε ο καπετάνιος. «Δε λέω έτσι είναι ,αλλά ο χωριάτικος γάμος είναι το κάτι άλλο.»Δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω και με αυτόν και απλώς συμπλήρωσα. «Ναι όταν μάλιστα η Ανδρος θα έχει τόσο όμορφα χωριά όσο φαντάζομαι.»
Δεν λέω για την Άνδρο ,ήταν η απάντησή του,αλλά για ένα όμορφο χωριουδάκι στην Πελοπόννησο.Και απευθυνόμενος στη γυναίκα του είπε:
Θυμάσαι Άννα τι ωραία περάσαμε δυο μέρες !!Τι γλέντι ήταν αυτό,τι φαγοπότι!!Αυτός μάλιστα ,ήταν γάμος.Η αφορμή για την κουβέντα είχε δοθεί .Και πώς βρέθηκες εσύ από την Άνδρο στην Πελοπόννησο;τον ρώτησα.Η απάντηση ήρθε αμέσως.Ένας συνάδελφος –Καπετάνιος-γινότανε κουμπάρος και μας κάλεσε και μας.Μας είχε «πρήξει»και με τις ομορφιές της περιοχής του κι έτσι πήγαμε να δούμε.

ΛΕΚΚΑΣ & ΔΡΙΒΑΣ ..........και τα ελληνικά ποτά



ΤΙΜΟΚΑΤΑΛΟΓΟΣ  ΠΟΤΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΣΙΩΝ  απο την  ΕΛΛΑΔΑ
εισαγoμενα  απο την  εταιρεια  LEKAS & DRIVAS

Η ΣΤΑΜΩ ...... αιχμάλωτη του Ιμπραήμ






Μαύρισε ο τόπος από τα αράπικα λεφούσια.
Ο Πατισάχ πασάς ,ο μεγάλος σουλτάνος του τουρκικού δοβλετιού ,έδωσε διαταγή στον αράπη υποτελή του ,το στρατηγό Ιμπραήμ ,να πνίξει στο αίμα τους ξεσηκωμένους Γκιαούρηδες.
΄΄Ρουθούνι μην αφήσεις.Και αυτής της γης βαλτης φωτιά και κάφ΄την απ’άκρη σ’άκρη.΄΄
Χιλιάδες ο στρατός .Εκατοντάδες τα πλεούμενα ,πλημμύρισαν της Πύλου το λιμάνι.
…………………………………....
Ο Ζάρακας δεν γλίτωσε από τη μανία των σκυλιών.Ένα λεφούσι από κείνα που ρημάζουν και κατάκαγαν το Μοριά ,πέζεψε στην Κρεμαστή.Έρημο το χωριό.Κλειστές οι πόρτες των λίγων σπιτιών,που στάθηκε το κέντρο των Ζαρακίτικων χωριών.Οι κάτοικοι αυτού του χωριού ,μαζί με άλλους πολλούς από χωριά του κάμπου που είχαν ζητήσει σε κείνο το ορεινό χωριό προστασία ,καταφύγανε στον οικισμό Παλιοχώρα που βρίσκεται στο ύψωμα Μπαμπάλα που παρείχε σιγουριά ,λόγω της απόκρυφης και απόκρημνης θέσης ,περιστοιχισμένης από πανύυψηλους βράχους.
Μια μοναδική αθέατη πρόσβαση οδηγούσε εκεί.Κατά τύχη όλων αυτών των κατατρεγμένων,ο εφιάλτης λούφαζε περιμένοντας την ευκαιρία να εκδικηθεί.Ποιους άραγες;
Τα αδέλφια του;Τους συγγενείς και φίλους του,την πατρίδα του;Τους χωριανούς του;Ποιος ήταν ο άνθρωπος αυτός που πήρε στο λαιμό του τόσες ψυχές;
Κατά τα λεγόμενα της μάνας ,που μας διηγιόταν αυτή την ιστορία κι άλλες πολλές ,με την παράκληση σαν μεγαλώσουμε να τις γράψουμε,μην τυχόν και ξεχαστούυν,ο εφιάλτης ήταν κάποιος γερο-Τούρκος ,που τον είχε υπηρέτη του κάποιος Παπαμιχαλόπουλος.
Άραγε αυτός ήταν ,ή κάποιος προσκυνημένος που έδρασε καλυπτόμενος πίσω απ’αυτόν;Υποθέσεις κάνω .Νύχτα οδήγησε εκείνο το μπουλούκι των πεινασμένων λύκων στον απόκρυφο οικισμό.
Νύχτα πέρασαν το πάνω Τούμπαλι ,τη μεγάλη λάκα ,πήραν την κατηφόρα προς Κυπαρίσσι και σε κάποιο αυτής της μεγάλης κατηφοριάς,μπήκανε στο κρυφό μονοπάτι που έβγαζε στην καρδιά του πανύψηλου βουνού ,την Μπαμπάλα,που ανάμεσα σε πανύψηλους βράχους βρισκότανε εκείνος ο οικισμός ,καταφύγιο των κατοίκων της Κρεμαστής και άλλων κατατρεγμένων και κυνηγημένων από το άρμα του θανάτου που έσερνε πίσω του ο αιμοσταγής εκείνος στρατηγός,ο Ιμπραήμ πασάς.
Όλο εκείνο το ανθρωπολόι από γέρους,γριές ,άντρες γυναίκες και παιδιά κραδαίνοντας πάνω από τα κεφάλια τους τα γιαταγάνια ,με σπρωξίματα και γιουχαίσματα που έκαναν το γύρω τόπο να ανατριχιάζει ,που έκανε τα γύρω βουνά να αντιλαλούν το μοιρολόι των μανάδων ,που έκαναν τις κόρες να βρουν γκρεμό να γκρεμιστούν ,το οδήγησαν στη μεγάλη χαράδρα που βρίσκεται ανάμεσα στο ύψωμα της Αγια-Βαρβάρας και στο απέναντι βουνό .
Αυτή την ώρα που ο ήλιος καταπόρφυρος ,αναδυόταν βαθιά στον ορίζοντα ,μέσα στα καταγάλανα νερά του Μυρτώου,άρχισε το μακελειό.Σκοτείνιασε ο ουρανός και ο ουρανός και ο ήλιος κρύφτηκε μες στη μεγάλη εκείνη σκοτεινιά.Άναψαν τα τούρκικα γιαταγάνια ,καθώς τα σφιγμένα κορμιά κατρακύλαγαν το ένα πίσω από το άλλο στο βάθος της βαθιάς εκείνης λαγκάδας.
Α!Ετούτη τη μορφονιά αφέντη μου ,μην τη χαλάσουμε ΄΄είπε ο δήμιος στο σερασχέρη δείχνοντας με το ματωβαμμένο χέρι του τη Στάμω ,που κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της το δωδεκάχρονο αδελφό της τον Αντώνη.΄΄Είναι πολύ γκιουζέλ.Θα χαρεί ο πασάς σαν του την πάμε να την έχει στολίδι στο χαρέμι του κι άπλωσε το χέρι του κείνος ο αδίστακτος φονιάς για να αποσπάσει μέσα από την αγκαλιά της το δωδεκάχρονο παιδί,να του πάρει το κεφάλι.
Η πεντάμορφη Στάμω έριξε όλο της το κορμί πάνω στο κορμάκι του δωδεκάχρονου αδελφού κι έτσι σφιχταγκαλιασμένοι,σαν ένα κουβάρι,κύλησαν κατά γης..
Άδικα προσπάθησαν οι φονιάδες να της τον πάρουν.Ο σερασχέρης που παρακολουθούσε την σκηνή τους έκανε νόημα να σταματήσουν.
Έτσι ,την όμορφη Στάμω ,την Παναρίτη και τον μοναδικό αδερφό της ,τον Αντώνη,τους μπάρκαραν σε ένα πλεούμενο,και από την Πύλο βρέθηκαν στην Αλεξάνδρεια ,συστημένοι για το χαρέμι του μεγάλου πασά.Τη λυγερή τη Στάμω,με την αέρινη κορμοστασιά ,εκείνος ο πασάς τη στόλισε στα μετάξια και τα χρυσαφικά.Την έκανε βασίλισσα του χαρεμιού του.


ΖΑΡΑΚΑΣ





Ιστορικά,η αφετηρία του εποικισμού της περιοχής ανάγεται στους αρχαίους χρόνους.Σώζονται τα ίχνη δυο αρχαίων πόλεων : του Ζάρακα και των Κύφαντων.Ιδρύθηκαν πιθανότατα κατά την Υστεροελλαδική περίοδο.(1600-1100 π.Χ.)
Ο Ζάρακας ,παραλιακή πόλη στη θέση του σημερινού οικισμού Λιμάνι Γέρακα σύμφωνα με την αρχαία παράδοση που διέσωσε ο Παυσανίας ,χτίστηκε από τον ήρωα Ζάρακα ,γιο του βασιλιά της Καρύστου.Η αρχαία πόλη ήταν γνωστή για την ασφάλεια του λιμανιού της και για την φυσική οχυρότητα της θέσης της.
Κατά τους ιστορικούς σπαρτιατικούς χρόνους ,λόγω των φιλονικειών των μεγάλων πόλεων Σπάρτης και Αργους .ο Ζάρακας τελικά κυριεύεται και σχεδόν καταστρέφεται από τον Πύρρο,βασιλιά της Ηπείρου,και σύμμαχο των Σπαρτιατών.
Η πόλη ανεγείρεται και πάλι και κατά τους ρωμαικούς χρόνους βρίσκεται στην οικονομική και πολιτιστική της ακμή.Είναι μέλος του Κοινού των Λακεδαιμονίων και του -αργότερα μετονομαζόμενου –Κοινού των Ελευθερολακώνων .
Στην περίοδο αυτή αποδίδονται και οι αρχαιότητες ,όπως είναι ο Ναός του Απόλλωνα ,η ανασκευή αρχιτεκτονικών μελών των τειχών της Ακρόπολης καθώς και ο αρχαίος τάφος στον οποίο βρέθηκε το μικρό άγαλμα της Αφροδίτης .
Με το μεγάλο σεισμό του 375 η πόλη καταστρέφεται ολοσχερώς.
Η δεύτερη αρχαία πόλη ,τα Κύφαντα ,εντοπίζεται στη θέση του σημερινού οικισμού Κυπαρίσσι ,κοντά στην πηγή.Δε φαίνεται να έλαβε ποτέ ανάλογη σπουδαιότητα ,ίσως λόγω των γειτονικών πόλεων Πραστιάς(νομός Αρκαδίας)και Ζάρακα ,αλλά και λόγω του συγκοινωνιακού αποκλεισμού.Ο Παυσανίας ,κατά την περιήγησή του στην περιοχή το 174 π.Χ.αναφέρει την πόλη των ,αναφέρει την πόλη των Κυφάντων ερειπωμένη .Στις αρχαιότητες της περιοχής ,εκτός από τα τείχη της ακρόπολης αναφέρεται και ο ναός του Ασκληπιού.
Η οικιστική συνέχεια στους λεγόμενους «σκοτεινούς αιώνες»που ακολουθούν,από την Αρχαιότητα μέχρι τους πρώτους βυζαντινούς χρόνους ,είναι γενικότερο πρόβλημα της Ιστορίας ,που αφορά ολόκληρο τον πελοποννησιακό χώρο.
Ωστόσο ,για τη Βυζαντινή περίοδο,από τον 10ο αιώνα περίπου και μετά ,οι ιστορικές μαρτυρίες ,τα λιγοστά βυζαντινά μνημεία καθώς και τα ερείπια κατεστραμμένων οικισμών είναι τα τεκμήρια του εποικισμού της περιοχής αυτή την περίοδο. Τα μεσαιωνικά χωριά του Ζάρακα,οι λεγόμενες σήμερα Παλιοχώρες ή Κάστρα είναι χτισμένα πάνω σε υψώματα,στην περιοχή των σημερινών οικισμών Κυπαρίσσι,Χάρακας ,Ρηχιά και Γέρακας.Φαίνεται μάλιστα από τις γραπτές ιστορικές μαρτυρίες ,ότι φέρουν το ίδιο όνομα με τους σημερινούς οικισμούς .Είναι οι λεγόμενοι οικισμοί «Κάστρο του Χάρακα», «Κάστρο της Ρηχιάς»και «Κάστρο του Ζάρακα ή Γέρακα.»Ερείπια τους εκκλησίες και άλλα οικοδομήματα σώζονται .