...

...

τους τρεις μεγίστους φωστήρες ......





Ο Χάρακας γιόρτασε και φέτος την μεγάλη γιορτή των Μεγίστων Ιεραρχών στον μεγαλοπρεπή ναό του χωριού ο οποίος είναι και ο μοναδικός που τιμάται στο όνομά τους ,σε όλη την περιφέρεια .
Την παραμονή εψάλη ο κατανυκτικός εσπερινός με αρκετές αρτοκλασίες και παρ’όλο το κρύο , με σχετικά αρκετούς προσκυνητές.
Ανήμερα ο όρθρος και η Θεία Λειτουργία ετελέσθη προεξαρχοντος του συμπατριώτη μας Αρχιμανδρίτη Πατρός Γερασίμου και του ετέρου συμπατριώτη πατρός Αναστασίου και του εφημέριου Κυπαρισσίου –Χάρακα πατρός Χαραλάμπου καθώς και του φιλοξενουμένου του πατρός Βασιλείου.
Λόγω καιρικών συνθηκών δεν πραγματοποιήθηκε η τριήμερη προσκυνηματική εκδρομή που είχε οργανώσει ο Σύλλογος –όπως συνηθίζεται εδώ και πολλά χρόνια – που θα έδινε περισσότερη ζωντάνια στο χειμαζόμενο αυτή την εποχή Χάρακα.
Πάντως όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού και αρκετοί από τα γύρω χωριά ετίμησαν την εορτή των Αγίων.
                                                                                
                                                                                    θεόδωρος  παπαγεωργίου  ( γεναρης  2012 )
                                                                                        

ουου ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ στον χάρακα.....


Καλοκαίρι 1951.
Οικογενειακό συμβούλιο για το πού θα πάνε τα παιδιά για εξοχή.
Δύσκολοι καιροί και οι επιλογές πολύ περιορισμένες , σχεδόν ανύπαρκτες.
Οι ανάγκες της γενιάς μου για εξοχή,πολύ αυξημένες.
Οι λίγες ,όμως κρατικές κατασκηνώσεις ,πού να χωρέσουν τα χιλιάδες παιδιά ,που ο πόλεμος τα είχε εξαντλήσει.
Πολλές ιδέες,προτάσεις , εικασίες ,αλλά κατάληξη καμία.
Τελικά ο αρχηγός της οικογένειας , η Μητέρα, (ο πατέρας ,πέθανε προ πολλού μετά από μια μακρόχρονη αιχμαλωσία σε στρατόπεδο συγκέντρωσης) έριξε τελεσίδικα την ιδέα-απόφαση.
Ο μικρός  -  εγώ  στη θεια-Βασίλω στον Χάρακα.

Το σπίτι μας τότε,στον Πειραιά , ήταν ενα μικρό κέντρο διερχομένων αρκετών Χαρακιωτών.
Πρόχειρα θυμάμαι τους συγχωρεμένους,Γιάννη Ροβάτσο και τη γυναίκα του τη Χριστίνα του Τσιβιλάκη.
Τη μητέρα του την Τάκενα,τη Βγενή του Πανοκουφού ,τον γιατρό τον «Πιτσικόκο»,τον Γιάννη το Σακκή ,τον Τάκη Βασιλείου τον αστυνόμο από το Κυπαρίσσι και φυσικά τους θειούς μου Νίκο ,Παναγιώτη ,Γιάννη και Γρηγόρη Γκιουζέλη (το μπαρμπα-Χιόνη) καθώς και τον Αντώνη Δούκα της Αντωνοδούκαινας .





Όλοι αυτοί με το πέρασμά τους ,πάντα άφηναν και μια ιστορία για τον όμορφο Χάρακα.
Εκείνη όμως που μας έκανε να αγαπήσουμε τον Χάρακα και ας μην τον είχαμε γνωρίσει ποτέ ,ήταν η μητέρα μας, η Νίτσα του μπαρμπα-Χιόνη ,που με τις ατελείωτες αφηγήσεις της μας έμαθε απ’έξω κι ανακατωτά πρόσωπα και πράγματα του χωριού .Ρήγαλη,Σταυρός ,Πίλιζα ,Προφήτης Ηλίας,Άγιοι Θεόδωροι ,Χούμπαβη,Δρύμισκος ,καθώς και όλες αυτές οι κλασσικές φιγούρες που αναφέρονται στα τεύχη του περιοδικού μας , Κοκοσίνης,Κολιθοδώρας,Κουταλιανός,Καπουρνάρου,η Σούλη ,κ.ά.και ήταν πολύ οικεία ονόματα.
Η φαντασία φούντωσε στη σκέψη ότι θα τα γνώριζα όλα αυτά κι από κοντά.
Ο πατριώτης συνοδός ,βρέθηκε και το ταξίδι με το όμορφο «Νεράιδα» ατέλειωτο.Αίγινα,Μέθανα, Πόρος,Ύδρα,Σπέτσες,Ερμιόνη,Λεωνίδιον ,ένας μικρός γύρος του κόσμου για ένα παιδί 12 ετών ,και τέλος αργά το βράδυ φούντο η άγκυρα έξω από τον Άη Γιώργη στο Κυπαρίσσι.
Αλλά ποιο Κυπαρίσσι; Μπροστά μας ένας κατάμαυρος όγκος που τέλειωνε εκεί που άρχιζε ο γεμάτος άστρα ουρανός ,και ένας δυνατός παφλασμός των κυμάτων που έσβηναν με θόρυβο στην γεμάτη βότσαλα ,όπως ακουγόταν παραλία.
Μόνο κάτι κινούμενα φώτα-φανάρια κάπου στην παραλία μαρτυρούσαν ότι υπάρχει ζωή μέσα σ’αυτή τη μαυρίλα.
Η αποβίβαση ,ένα δεύτερο μικρό ταξίδι ,κι ευκαιρία να νιώσω σαν «θαλασσόλυκος» ,καθώς οι βάρκες πολύ παραφορτωμένες λυκνιζόντουσαν στην φουσκοθαλασσιά ,ενώ επικλήσεις για την σωτηρία μας ακουγόντουσαν προς τον Αη-Νικόλα και την Παναγιά από κάτι μαντιλοδεμένες γριούλες ,που δύσκολα ξεχώριζες μες στο σκοτάδι.
Τελικά αποβιβαστήκαμε «σώοι»στης Μπουζούνενας.Εγώ όμως εξακολουθούσα να μη βλέπω Κυπαρίσσι πουθενά ,και σχεδόν δεν είδαν τίποτε εκείνο το ίδιο βράδυ που ο πατριώτης –συνοδός με παρέδωσε  στη θεία Αγγελίνα του μπαρμπα-Αναγνώστη.
Το άλλο πρωί φάνηκα τυχερός.Ένας αγωγιάτης (Σπύρο θυμάμαι τον έλεγαν)ανέβαινε για το Χάρακα και ανέλαβε να με «παραδώσει» στη θεια –Βασίλω .(είχα αρχίσει να νιώθω σαν δέμα) .
 «Μωρε Σπύρο ,είπε η θεια –Αναγνώσταινα,πάρε μαζί σου αυτό το καψερό το μικρούλη να το παραδώσεις στον «Κουτσο-Βασίλω».
Είναι της Νίτσας της βασανισμένης εγγόνι του «μπαρμπα-Χιόνη»!!!
Αθάνατη Χαρακιώτικη διάλεκτο!!


Η διαδρομή ,αν και κακοτράχαλη ,μαγευτική.Το Κυπαρίσσι ήρεμο και γραφικό το γνώρισα και το θαύμασα ,επιτέλους από τις στροφές της Κιάφας.Ο Σπύρος γέλαγε καλόπιστα με την επίδειξη των «αναμφισβήτητα»γνώσεων μου για ό,τι είχε σχέση με τον Χάρακα.
«Τον ξέρεις το Νίκο-Μπουκάλη;»τον ρωτούσα;Πώς είναι ο αδελφός του παππού μου - ο Γάλλος;Γιατί το λένε Γάλλο ;πήγε στη Γαλλία ;»ή μόλις φτάσουμε στον ψηλόβραχο και στη Χούνη του Αη –Γιαννιού ,να μου πεις όμως πού είναι!!Θα κοντεύουμε στον Σταυρί.»
Μόνο που έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν αντίκρυσα από μακριά το Σταυρό και όλη αυτή τη σάρα που εχασκε από κάτω του ,ίσαμε την Πίλιζα.Πώς θα ανέβουμε εκεί πάνω;Ούτε κατσίκια νάμαστε.
Η Αγία Παρασκευή ψηλά στην κορυφή φάνταζε αποκομμένη και απρόσιτη από τον επίγειο κόσμο.Ο Σπύρος κατάλαβε την αμηχανία και το δέος μου και χαμογελώντας με ρώτησε «Λοιπόν Χαρακιωτάκι από τον Πειραιά τι λες; Το μόνο που είπα μόλις πήραμε την πρώτη στροφή για την κορυφή ήταν: «Κατέβασέ με από το μουλάρι.» Πώς να νιώσεις σιγουριά στα καπούλια του μουλαριού όταν από κάτω έχασκε το χάος ,και αυτό το αθεόφοβο ,να βαδίζει προς την άκρη του μονοπατιού λες και ήθελε να αγναντεύει το κενό .
Πάνε και τα λόγια πάνε και όλα .Μόνο δέος ,ανάμεικτο με φόβο ,για το κενό που έχασκε από κάτω μας και για τον τρόπο που βρήκαν οι μακρινοί μας πρόγονοι να δαμάσουν αυτό τον γκρεμό .
Να είναι έργο για όσκαρ θέλησης και μόνο θέλησης .
Μπαίνοντας στο ίσιωμα για το Χάρακα επανήλθε η ηρεμία και η λαλιά μου «Να το σπίτι του μπαρμπα-Μήτσου του Ξαστερούλη ,μετά θα περάσουμε της Αντωνιάς»βιάστηκα να πω για να επιβεβαιώσω τον Σπύρο για τις περί Χάρακα γνώσεις μου .
 «Για τον Σταυρό ,για τον Σταυρό πες μου» είπε ο αθεόφοβος ο Σπύρος ,και γελάσαμε και οι δυο αυθόρμητα περνώντας από του παππού μου το σπίτι ,κοντοστάθηκα με συγκίνηση για λίγο.
Εκεί μέσα είχε γεννηθεί και μεγαλώσει η μάνα μας.Το σπίτι κλειστό ,και μόνο μια συμπαθητική μούρη με κοίταζε από το κατώι με το γνωστό του γαλήνιο ύφος.
Ήταν ο γάιδαρος του παππού μου ,που αργότερα γινήκαμε οι καλύτεροι φίλοι.
Τον ξεθέωσα στη γαιδουροκαβαλαρία.
Ο Σπύρος εν τω μεταξύ είχε προχωρήσει και βιάστηκα να τον προλάβω.
Τέλος ,φτάσαμε έξω από της θεια-Βασίλως «Βασίλωωωωωω» φώναξε ο Σπύρος ανοίγοντας το χαμηλό κόκκινο πορτάκι του δρόμου.Καμιά απάντηση.
 «Μωρή Βασίλωωωωω»  φώναξε πιο δυνατά ο Σπύρος κάνοντας τώρα ένα βήμα πιο μέσα.
«Ουου» ήρθε μακρόσυρτη η απάντηση της θειας από το βάθος της πίσω αυλής.
«Σούφερα κάτι έλα να δεις.» «τι μου ΄φερες βρε Τουρκολάτη.Δεν παρήγγειλα τίποτα.»
Έλα θα δεις.Στην εμφάνισή μου η θεία τα ‘χασε.Ούτε με είχε δει ποτέ της ,ούτε που με περίμενε ,και με τα δυο της χέρια μια ψηλά στον ουρανό ,και μια να τις χτυπάει στην ποδιά της έλεγε ασταμάτητα ,αλλά με εμφανή χαρά και έκπληξη.
 «Ουου ο Λευτέρης στο Χάρακα ουου ο Λευτέρης στο Χάρακα…»

μια μυγδαλιά και δίπλα της εσύ ......



                                                 Δευτέρα  του  Γενάρη  23   το  πρωί 8.30
                                                  αλκυονίδες    μέρες  στην ΑΘΗΝΑ
                                         ένα  κλαρί  ανθισμένης  μυγδαλιάς - απ'  την αδελφή  μου...

                                            στο χωριό  τα μεσημέρια  ατέλειωτες   ώρες
                                                 πάνω  στον κορμό  της  ονειρεύτηκα

                                   '' μια  μυγδαλιά  και  δίπλα  της  εσύ - μα πότε  ανθήσατε ; ''
                                             τραγουδώντας  Βρεττάκο  -  ερωτεύτηκα

                                          τώρα  που  μεγάλωσα  -  ο ανθός  της  μου  μυρίζει
                                              νιότη ,  επ-ανάσταση  και  ελπίδα


η πίτα του συλλόγου μας




στις  15-1-2012  πραγματοποιήθηκε   η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου των απανταχού Χαρακιωτών στην αίθουσα του Ιδρύματος και η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης Πίττας που ευλογήθηκε από τον Πατέρα Αναστάσιο.
Ακολούθησε ανακοίνωση των πεπραγμένων από τον ταμία Γιάννη Πετρολέκα και την πρόεδρο Χρυσάνθη Ροβάτσου -Γραμμένου η οποία τόνισε ιδιαιτέρως το ευχάριστο γεγονός της ύδρευσης του χωριού.του χωριού.
Επίσης ανακοίνωσε την εκδρομή των Τριών Ιεραρχών στο Χάρακα και τον ετήσιο χορό στις 12/2/2012 στην αίθουσα του Συλλόγου.

χωρο - Α - ταξία ........





                               απο  ημερίδα   ΕΚΠΑΑ  -  χωρικός  σχεδιασμός   στην Ελλάδα

δυο πόρτες έχει η ζωή........


 ο   ΜΙΧΑΛΗΣ  ΚΟΚΚΟΡΗΣ  γιος  του ιωάννη  "τσιγκογιάννη"  πέθανε  στις  10-1-2012
και  κηδεύτηκε  την επομένη  στον  χάρακα  σε  ηλικία  91   χρόνων.
παντρεμένος  με  την ρουμελιώτισσα  ΚΟΥΛΑ  με την οποία  απέκτησε  τρία  παιδιά , τον Γιάννη
τον  τάσο και  την Ματίνα  που ζεί  στην Αμερική.
ένας  καλός  χαρακιώτης - ευχάριστος  τύπος  και  αγαπητός. 

                   η  φωτογραφία  δημοσιεύτηκε  στο  λυχνάρι   τον Μάρτη  του 1994

ΠΑΝΟΣ Ι. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ - " Πανούλης "




- Μεγαλύτερο προτεραιότητα και ελαττώματα Χαρακιωτών –Ζαρακιτών ;
- Οι Χαρακιώτες και γενικά οι Ζαρακίτες διακρίνονται για την εργατικότητά τους και σαν άτομα προοδεύουν ειδικά στο εμπόριο ,αλλά δεν συνεργάζονται όπως θα έπρεπε στον επαγγελματικό τομέα που θα μπορούσαν να κάνουν θαύματα.
- Αγαπημένο σου τραγούδι;
- Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «Αγριολούλουδο» που το τραγουδά ο Καζαντζίδης.
- Αγαπημένο σου λουλούδι;
- Το αγαπημένο μου λουλούδι είναι η ανεμώνη.
- Αγαπημένο φαγητό;
- Το αγαπημένο μου φαγητό είναι η σπανακόπιτα,τα καλτσούνια,τα σταρένια παξιμάδια με
  τουλουμίσιο τυρί.
- Μια παλιά ιστορία;
- Θυμάμαι στο γάμο του Μιχαήλ Ροβάτσου (του τσαγκάρη)που παντρεύτηκε το Βγενιώ του Κωτσοβάκη ,την ώρα που χορεύανε στην πλατεία του χωριού έπιασε μια ψιλή βροχούλα και τότε πήγαν στο μαγαζί του μπάρμπα-Νικόλα (πατέρας του Καρανάσου)για να συνεχίσουν το χορό.
Ο μπαρμπα-Νικόλας καθόταν στην πόρτα και δεν άφηνε κανένα μικρό παιδί να μπει στο μαγαζί Όταν έφθασα στην πόρτα και με είδε μου είπε «Εσύ έμπα μέσα γιατί κάνεις τα θελήματα»
και έτσι κάθησα μπροστά στον πάγκο ,επάνω στον οποίο κάθονταν πάρα πολλά άτομα (εκεί που σήμερα είναι το μακρόστενο ψυγείο ήταν ο πάγκος)και ύστερα από λιγη ώρα άκουσα ένα τρίξιμο σαν να έσπαζε κάποιο σανίδι (ήταν το πάτωμα που άρχιζε να ραιζει)και είπα μέσα μου «πάει το στασίδι του μπαρμπα-Νικόλα».
Δεν πρόλαβα να σκεφτώ ή να πω οτιδήποτε και έσπασε το πάτωμα και όλοι αυτοί που ήταν καθισμένοι στον πάγκο πέσαν πάνω μου και δεν μπορούσα να κουνήσω ούτε τα δάχτυλα των ποδιών μου.Κάποιος όμως με τράβηξε κι όταν βγήκα ,το πρόσωπό μου ήταν σχεδόν μαύρο κι όταν ύστερα από λίγο που με είδε ο γιατρός ο Πετρολέκας μου είπε φθηνά τη γλίτωσες,διότι εάν καθόσουν ακόμη εκεί,όσος χρόνος χρειάζεται να πεις το Πάτερ ημών θα έσκαγες από ασφυξία.
- Πάρε 5 πράγματα για να πας σε ένα νησί εξόριστος 1 μήνα.
- Θα έπαιρνα κρασί,τσικουδιά,το ραδιάκι,ένα ζευγάρι κυάλια και τα άπαντα του Παπαδιαμάντη.
- Πώς βλέπεις το μέλλον του ΖΑΡΑΚΑ και τι προτείνεις για την επιβίωσή του ;
- Ο Ζαρακας δεν είναι παραγωγικός τόπος για να κρατήσει τους νέους και για να επιβιώσει θα πρέπει να αναπτύξει εκτός του καλοκαιρινού τουρισμού και τον αγροτουρισμό έστω και σε μικρή κλίμακα.
- Τι είναι αυτό που σε τραβάει στο χωριό;
- Το χωριό με τραβάει διότι είναι το μέρος που γεννήθηκα και όταν πηγαίνω με χαιρετάνε ακόμη και οι πέτρες.Δύο δε φορές έχω ξεκινήσει το πρωί να πάω στον Πειραιά και αντί να πάω στον Πειραιά πήγα στο Χάρακα ,διότι όταν έφτασα στη γέφυρα της Καβάλας ,είπα τώρα πού πηγαίνεις;στρίψε δεξιά και πήγαινε στο Χαρακα.
- Μια ευχή για το νέο χρόνο;
- Εύχομαι σε όλους υγεία,ειρήνη,πατριωτική αγάπη και συνεργασία για την αξιοποίηση του χωριού,πολλούς γάμους και περισσότερες ευκαιρίες για επισκέψεις για επισκέψεις στο χωριό ,ειδικά κατά τη Χειμερινή περίοδο.
- Πρόεδρος του ιδρύματος Πετρολέκα.Οι τρεις πρώτες – άμεσες αποφάσεις που θα έπαιρνες ;

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ... ΔΙΧΩΣ ΑΞΙΑ




Kαι οι πιο απλοί…
Άνθρωποι,ακόμη κι αυτοί ,βυθίζονται σε τέτοιους στοχασμούς στην αρχή κάθε νέας χρονιάς,ξεφυλλίζοντας τις μέρες της χρονιάς που πέρασε με νοερούς απολογισμούς οι οποίοι μοιάζουν με εκείνους που γράφουν οι λογιστές στα τεφτέρια τους.
Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε ,σίγουρα θα αναρωτιούνται σε τι έφταιξαν και τους πήραν μέσα από τα χέρια όσα είχαν δουλέψει με χίλιους κόπους .Σαν να μην άξιζαν τόσο τα πλούτη.

Οι άνθρωποι…
Δεν εκτιμούν όλοι με τον ίδιο τρόπο την αξία τους.Oύτε την αξία των άλλων.
Οι πιο προνομιούχοι πιστεύουν ότι αξίζουν τα πλούτη τους είτε επειδή διαθέτουν σπάνια χαρίσματα είτε επειδή εργάζονται πολύ.
Αυτή η συλλογιστική είναι βολική ,όταν βρίσκεται κανείς από τη μεριά των νικητών.
Εκείνο που την κάνει ανησυχητική είναι οι συνέπειές της.Επειδή σημαίνει πως αν δεν είναι κανείς πλούσιος πάει να πει πως δεν έχει ξεχωριστά χαρίσματα και πως δεν εργάζεται αρκετά.
Σημαίνει επίσης πως όσοι νιώθουν επιτυχημένοι ,δεν είναι υποχρεωμένοι να δείχνουν συμπόνια στους ηττημένους αυτής της ζωής. «οι ηττημένοι άξιζαν την ήττα τους.Οι νικητές άξιζαν τη νίκη τους.»συνοψίζει σε αυτό το κυνικό σλόγκαν τη συλλογιστική του καιρού μας ο συγγραφέας Ντάνκαν Μπάουεν Μπλακ.
Έστω και αν αυτοί ήταν νικητές από γεννησιμιού τους ,χωρίς ποτέ να χρειάστηκε να αποδείξουν κάποιο ξεχωριστό χάρισμα ή να εργάστηκαν για τα πλούτη που βρήκαν έτοιμα.Μπορεί κανείς να γίνει πλούσιος κερδίζοντας τη λοταρία,ληστεύοντας μια τράπεζα ή κλέβοντας με τόκους.
Άραγε πάει να πει αυτό πως έχει αξία;



Η αξία…
…δεν έχει νόημα όταν αυτή εξαρτάται από ένα δρόμο ταχύτητας στον οποίο άλλοι τρέχουν σε αυτόν με τα πόδια λυτά κι άλλοι με τα πόδια δεμένα.
Είναι αλήθεια πως μερικές φορές η κοινωνία ανταμείβει την αξία και πως τα χαρίσματα και η εργασία είναι πράγματα καλά.Όμως αυτό δεν σημαίνει πως όποιος δεν είναι μεταξύ των «νικητών» δεν έχει αξία.Ζούμε με μύθους.Ένας από αυτούς λέει πως η αξία πάντα ανταμείβεται.
Η ζωή τον διέψευσε και αυτόν .Στους δρόμους των πόλεών μας ,οι κλειστές πόρτες των μαγαζιών της διπλανής πόρτας μοιάζουν με όρθια φέρετρα ,που μέσα τους η οικονομική κρίση έθαψε τα όνειρα χιλιάδων χαρισματικών αυτοδημιούργητων ανθρώπων .

ΝΑ ΤΗΝ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ .. ΡΕ ΓΑΜΟΤΟ ;;;;;



                                                     απο  τη φίλη   ΝΙΚΗ  ΠΕΤΡΑΚΟΥ

χειροτονία π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ


  
  Η χειροτονία  εις πρεσβύτερον του παπα-Γεράσιμου  έγινε  στις  27-2-1983 
  στον  ιερό ναό  του αγίου - Ελευθερίου  Αχαρνών  υπο  του σεβασμιωτάτου 
  μητροπολίτου  Δωδώνης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 
Στη φωτογραφία διακρίνονται πολλοί Χαρακιώτες κατά το πλείστον συγγενείς του πάτερ Γεράσιμου μεταξύ των οποίων :
Οι μακαρίτες: Σωτήρης Ροβάτσος ,Ανδρέας Πετρολέκας ,Θοδωρής Πετρολέκας,Παναγιώτης Πέππας,Θοδωρής Διαμ.Πετρολέκας Άννα Πετρολέκα-Λουκίδου , Ευγενία Βουλγαράκη-Παπαγεωργίου ,Μιχαλάκης Πετρολέκας ,Κοσμάς Παπαγεωργίου ,Θεοδώρα Παπαγεωργίου.
Εν ζωή : Μαρίκα Πετρολέκα , Θεόδωρος Παπαγεωργίου, Πολυχρόνης Πετρολέκας, Ιωάννης Π.Παπαγεωργίου , Ματίνα Ροβάτσου, Σωτήρης Πετρολέκας,Μαρία Πετρολέκα-Γαβρίλη ,ο μικρός με τη γραβάτα μπροστά ο γιος της .Φούλα ,Γεωργία του Τζίμη ,Βασιλική ,Κούλα του Γκόμα, Ελένη της Φιλιάς , Μπέμπα –γυναίκα του Κοσμά Μαρία και ο πρώην σύζυγός της Θεόδωρος Χαλκιάς,Τάσος και Κούλα αδέλφια του Π΄.Γεράσιμου .Θεόδωρος Τσιντός ,σύζυγος Χρυσούλας Καπουρνάρου και η Χρυσούλα ,Ματίνα του π.Μπουλιούκου ,Κώστας Μακρής σύζυγος Γεωργίας του Τζίμη ,γιος και νύφη της Ευγενίας Βουλγαράκη και η εγγονή της (το κοριτσάκι μπροστά).Τα παιδιά της Άννας Λουκίδη ,τα παιδιά του Χελιώτη κ.λ.π.

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ " ΦΥΣΗ " ΜΑΣ




                                        
                                                            ΑΝΤΙ     ΠΡΟΛΟΓΟΥ..
Στο τρίτο «ποδάρι» της Πελοποννήσου, στο ανατολικό κομμάτι της Λακωνικής γης,
στη νοτιότερη απόληξη της ηπειρωτικής Ευρώπης, απαντάται η Χερσόνησος του Μαλέα,
που εκτείνεται από την περιοχή του Ζάρακα ως τον «Καβομαλιά».
Βόρειά της η «Τσακωνιά», με το Οικολογικό Πάρκο του Πάρνωνα, νότια η θάλασσα των Κυθήρων, ανατολικά το Μυρτώο Πέλαγος και στην καρδιά της η Καστροπολιτεία.
Μια έκταση οριοθετημένη όχι διοικητικά, αλλά ιστορικά – γεωγραφικά – πολιτιστικά, απομακρυσμένη από όλους τους βασικούς αναπτυξιακούς άξονες της χώρας – χερσαίους, θαλάσσιους και εναέριους -, «έμεινε στο ράφι» με μόνη «προίκα» την αυθεντικότητά της, που αντικατοπτρίζεται σε ένα υψηλής οικολογικής αξίας φυσικό περιβάλλον και σε ένα σπάνιας ποιότητας πολιτιστικό απόθεμα.
Τα βασικά της προϊόντα (ελιά, οίνος κ.ά.) πρωταγωνιστούν στη Μεσογειακή Διατροφή, που πρόσφατα ανακηρύχθηκε από την UNESCO ως άυλο, πολιτιστικό αγαθό της ανθρωπότητας.
Πιστεύουμε πως, με ευαισθησία και φαντασία, τα στοιχεία φυσικής ομορφιάς και πολιτισμού που διαθέτει σε αφθονία η περιοχή αυτή – και που αποτελούν αναμφίβολα το συγκριτικό της πλεονέκτημα – μπορούν (και πρέπει) να γίνουν πόλοι μιας ανάπτυξης όχι κοντόφθαλμης και βραχυπρόθεσμης, αλλά γνήσιας και αειφορικής, που θα αποδώσει καρπούς σε βάθος χρόνου.
Στα πλαίσια της σκόπευσης για αυτό το είδος ανάπτυξης, κατατίθεται η πρόταση που περιγράφεται στη συνέχεια, και που αναπτύσσεται γύρω από το βασικό άξονα της θεσμοθέτησης της Χερσονήσου του Μαλέα ως φυσικό Περιφερειακό Πάρκο.

                                                    
                                                           ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
Με την παρούσα συνοπτική Έκθεση προτείνονται οι απαιτούμενες δράσεις και ενέργειες, προκειμένου για για την οριοθέτηση και το χαρακτηρισμό της εν θέματι περιοχής ως Περιφερειακό Πάρκο (Regional Park ).
Σύμφωνα με το Νόμο 3937/2011 («Διατήρηση της Βιοποικιλότητας και άλλες διατάξεις»), ως Περιφερειακά Πάρκα χαρακτηρίζονται περιοχές που, λόγω οικολογικής σπουδαιότητας, θεωρούνται σημαντικές σε Περιφερειακό επίπεδο.
Τα Περιφερειακά Πάρκα λειτουργούν ως Περιφερειακές Ζώνες προστατευόμενων αντικειμένων και δύνανται να περιλαμβάνουν και οικιστικές ενότητες ως περιοχές οικοανάπτυξης.
Στις Ζώνες αυτές ενισχύεται με κίνητρα η άσκηση ήπιων και περιβαλλοντικά φιλικών ασχολιών και παραγωγικών δραστηριοτήτων, όπως για παράδειγμα η αναψυχή, ο τουρισμός φύσης, η ολοκληρωμένη ή βιολογική γεωργία, η περιβαλλοντική και πολιτιστική εκπαίδευση και η μεταποίηση τοπικών προϊόντων.
Για το χαρακτηρισμό μιας περιοχής ως Περιφερειακό Πάρκο εκδίδεται Προεδρικό Διάταγμα, με πρόταση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (Υ.ΠΕ.Κ.Α.), και κατόπιν γνωμοδότησης της «Επιτροπής Φύση 2000» και του Γενικού Γραμματέα της αντίστοιχης Αποκεντρωμένης Διοίκησης.
 Προς τούτο, συντάσσεται Ειδική Έκθεση που τεκμηριώνει την οικολογική σημασία και τις προστατευτέες αξίες της περιοχής και περιλαμβάνει, κατ’ ελάχιστον, την οριοθέτησή της, τους σκοπούς της προστασίας της, την αξιολόγηση των οικολογικών χαρακτηριστικών της (χλωρίδα, πανίδα κλπ.), τις υφιστάμενες χρήσεις – πιέσεις που ισχύουν σε αυτή, καθώς και σχετικές προτάσεις διαχείρισής της.
Παραθέτουμε στη συνέχεια τα φυσικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά του προτεινόμενου Πάρκου. Πρόκειται για μια μεγάλη ποικιλία βιολογικών, οικολογικών, γεωλογικών, γεωμορφολογικών και αισθητικών στοιχείων υψηλής ποιότητας, που προσφέρουν σημαντικές δυνατότητες αναπτυξης δραστηριοτήτων σε αρμονία με την προστασία της φύσης και του τοπίου.