...

...

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ - 1862 στον ΧΑΡΑΚΑ - οι επαναστάτες στρατηγοί και ο Οθωνας









 1 Φεβρουαρίου 1862 εξεράγη η Ναυπλιακή Επανάσταση κατά της οθωνικής κυριαρχίας .
 Η επανάσταση ανεστάλη από τον στρατό του Οθωνα . 
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους – σύσσωμο το έθνος ολοκλήρωσε αναίμακτα
 ότι στο Ναύπλιο αιματηρά είχε ξεκινήσει και έδωσε τέλος σε έναν αγώνα 
για την εκθρόνηση του ΟΘΩΝΑ και της ΑΜΑΛΙΑΣ .
 Ο στρατηγος ΝΙΚΟΣ ΜΑΚΡΗΣ από τον καρβασαρά ανήκε στους επαναστάτες 
 άρα καταζητούμενος και διωκόμενος από τον Ό θωνα.
Ευρισκόμενος στην Σύρο όπου είχε σταλεί υπο των επαναστατών
 με τον Λάκωνα ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ κυνηγημένοι βρίσκουν
 τον καπετάν – Γιώργη με το καίκι να τους μεταφέρει στο Ναύπλιο.
 Ομως λόγω μεγάλης θαλασσοταραχής το καίκι φθάνει στο Κυπαρίσσι 
 τόπο καταγωγής του καπετάν – Γιώργη ο οποίος φθάνοντας εκεί 
 τους οδηγεί κρυφά στο σπίτι 
 κάποιου θείου του. 
Παραθέτουμε στην συνέχεια τι γράφει στα Απομνημονευματά του ο στρατηγός
 για το επεισοδιακό περασμά του από τον ΧΑΡΑΚΑ εν έτει 1862….. 
κρυμμένος μια βραδιά στο σπίτι του ιερέως του χωριού.


……………………Μετά εν τέταρτον εφτάσαμεν εκεί και μας οδήγησεν εις την ευπρεπεστέραν
 οικίαν του χωρίου ,της οποίας οικοδεσπότης ,θείος του καπετάν – Γιώργη 
γέρων σεβάσμιος και συνετός , μας εδέχθη ευμενέστατα και αμέσως παρακάλεσε 
τους συνοδεύοντας ημάς να μας αφήσουν μια στιγμήν μόνους μετ’αυτού.
Όταν εμείναμεν μόνοι,μας ηρώτησεν να τω είπωμεν τι μας συμβαίνει
 κι αν ηδύνατο να μας χρησιμεύση.
 Τω διηγήθημεν συντόμως την ιστορία μας.
 - Αισθάνομαι ,είπεν ότι ευρίσκεσθε εις μίαν δυσχερήν θεσιν.Είσθε από τους
 ολίγους εκείνους οι οποίοι πολεμούν την κυβέρνησιν δια τα κακά που μας έκανεν.
 Αλλ’η θέσις σας εδώ δύο ανθρώπων μόνων, των οποιων ολόκληρον το χωρίον
 γνωρίζει την ιστορίαν,ειναι πολύ δύσκολος.
Αυτός ο παλιοσταθμάρχης δύναται από στιγμής εις στιγμήν να ειδοποιήσει 
τας αρχάς εις Μολάους και να έρθουν να σας προσβάλλουν.
Σεις δυο ανθρωποι φιλότιμοι ,ειμπορεί να αντισταθείτε και να φονευθείτε άδικα ως οι άλλοι. 
Νομίζω λοιπόν ότι πρέπει να φύγετε από δω τάχιστα και να πάτε όπου σας φωτίσει ο Θεός.
 Οι συνετοί λόγοι του γέροντος μας επροξένησαν μεγάλην εντύπωσιν.
 – Είμεθα πρόθυμοι τώ είπον, να ακολουθήσωμεν τη συμβουλή σας.
Συλλογιζόμενος δε ποίαν οδόν να ακολουθήσωμεν ευρίσκω ότι εάν επηγαίναμεν
 εις τους Μολάους θα ευρίσκομεν καταφύγιον.
Έχω εκεί προσωπικόν φίλον τον Παπαμιχαλόπουλον όστις πιστεύω προθύμως
 θα μας έδιδεν άσυλον διά τινας ημέρας ,μέχρις ού εύρωμεν τον καιρόν
 να περάσωμεν εις τα Κυθηρα και εκείθεν εις το εξωτερικόν.
 – Η ιδέα σας δεν είναι κακή.Προσέθηκεν ο γέρων.Θέσατέ την εις ενέργειαν αμέσως.
Δεν γνωρίζω τι δύναται να συμβεί από στιγμής εις στιγμήν.
Ο σταθμάρχης δεν είναι άνθρωπος ειλικρινής ,η δε ελπίς αμοιβής εκ μέρους
 της κυβερνήσεως ενδέχεται να τον κάμει να σας προδώσει.
 –Αλλά δεν γνωρίζωμεν τον δρόμον.
 – Θα σας δώσω ως οδηγόν έναν ανιψιόν όστις θα σας συνοδεύσει
 μέχρι του χωρίου Χάρακα , απέχον 4 ώρας από εδώ
.Καλέσας δε αμέσως αυτόν τώ έδωκα τας δεούσας οδηγίας και τώ εσύστησα
 να μας παρουσιάση εις τον εφημέριον του χωρίου όστις θα μας δεχθή 
και θα μας αποστείλει ασφαλώς εις τους Μολάους. 
 Εζητήσαμεν διά να ίδωμεν τον καπετάν Γιώργη δια να τον αποχαιρετήσωμεν
 και να τον ευχαριστήσωμεν.Αλλά ο γέρων αντέσθη .
 –Τότε τι οφελεί να φύγετε κι από δω;Αν μάθει αυτός πού πηγαίνετε θα το μάθει όλος ο κόσμος.
 – Σας παρακαλούμε λοιπόν να τω ζητήσετε συγγνώμη διά την απότομιν αναχώρησίν μας.
 – Μεινετε ήσυχοι.
Αποχαιρετήσαμεν τον γέρονταν και εξήλθαμεν από την όπισθεν θύραν 
της οικίας περί την 9.30 της νυχτός χωρίς κανείς κατοικος του χωρίου 
να γνωρίζει την αναχώρησίν μας .
Ύπωχρος και ασθενής σελήνη μας φώτιζε ελαφρώς τον δρόμον βραχώδη 
 και ανωφερή εις τον οποίον προηγείτο ο ανιψιός του γέροντος ,τρεχων σχεδόν
 και συνηθισμένος εις τους τόπους εκείνους.
 Μετά πεντάωρον σχεδόν πορείας εφθάσαμεν εις εν μέρος έξωθεν του χωρίου ΧΑΡΑΚΑ
 και εκεί μας είπεν να σταματήσωμεν και τον περιμένωμεν μέχρις ου συννενοηθεί 
μετά του ιερέως προς τον οποίον επηγαίναμεν.
 Μεθ’ημίσειαν ώραν επανήλθεν συνοδευόμενος του ιερέως ο οποίος αφού 
του ησπάσθημεν την δεξιάν του μας περιεπτύχθη ως παλαιούς φίλους λέγων.
 –Καλως ορίσατε παιδιά μου. Έπειτα μας οδήγησεν ο ίδιος εις την οικίαν
 του ,όπου η παπαδιά μας ανέμενε εις την θύραν.
Ανελθόντες εις την οικίαν είδωμεν ότι όλη αποτελείτο από εν ευρύχωρον
 δωμάτιο το οποίο θα μας εξέθετεν εις τα όμματα όλων των εισερχομένων χωρικών .
 -Εδώ θα μείνωμεν δέσποτα;ερωτά ο Ντίνος.
 – Ναι παιδιά μου.
 – Αλλά όσοι έρχονται να σας ζητήσουν θα μας βλέπουν και ημείς θέλωμεν
 να μείνει άγνωστος από όλους η παρουσία μας εις το χωρίον.
 Ο ιερεύς ανεγνώρισεν την σοβαρότητα της παρατηρήσεώς μας και εφάνη
 σκεπτόμενος και διστάζων.
 – Έχετε κανένα ισόγειο; Τον ερωτώ .
 –Έχω αλλά εντρέπομαι να σας το προσφέρω.
 - Εις τοιαύτες περιστάσεις δεν εξετάζονται παπά μου αυτά τα πράγματα. 
Μας αρκεί η προαιραισίς σας .Οδηγήσατέ μας εις το υπόγειον.
Κατήλθωμεν εις αυτό και το εύρωμεν ανώτερον των προσδοκιών μας
.Ευτυχώς δε είχεν παράθυρα προς το αντίθετο μέρος προς το οποίον
 ήταν τα μαγαζία του χωρίου και ηδυνάμεθα να ακούωμεν 
και να εξετάζωμεν τας διαθέσεις των χωρικών.



καλή χρονιά .....







έφυγε η ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ ....






Στις 8 Δεκεμβρίου τρέχοντος έτους (2014) απεβίωσε στην Αθήνα ,η Καλομοίρα Δούκα , σε ηλικία 81 ετών .
Η Καλομοίρα ήταν το τελευταίο από τα εννέα παιδιά του μπαρμπα-Γιάννη Πετρολέκα (Ρούμελη) (Παναγιώτης,Θόδωρος,Δημήτρης,Μίχος ,Ανδρέας ,Ματίνα , Μαρίνα ,,Ελένη ,Καλομοίρα ) σήμερα εν ζωή μόνο η Ελένη)
 Έφυγε και αυτή, όπως όλοι σχεδόν οι νέοι του χωριού ,για την πρωτεύουσα ,όπου τα μεγαλύτερα αδέρφια της είχαν εγκατασταθεί και προόδευσαν οικονομικώς στον κλάδο του εμπορίου.
 Εκεί παντρεύτηκε τον εξαίρετο συμπατριώτη μας από το Λαμπόκαμπο Παναγιώτη Κωστ.Δούκα και απόκτησαν 2 κόρες την Σούλα και την Λία που ζουν άριστα αποκατεστημένες στην Αθήνα
 Η Καλομοίρα υπήρξε μια αφοσιωμένη σύζυγος και εξαίρετη μητέρα και στην Ελληνοχριστιανική παράδοση και στις ηθικές αξίες ,που από μικρή είχε στο Χάρακα διδαχθεί.
 Η ψυχή της θα αναπαύεται κοντά στο Θεό . Συλληπητήρια στον αγαπητό ευγενικό και μειλίχιο σύζυγό της ,στις κόρες της στην αδερφή της Ελένη και στους λοιπούς οικείους της.

                                                                                       Θεόδωρος Παπαγεωργίου


9:05





   
Πατέρα: «Ιδεολογία δεν είναι ο κόσμος που οραματίζεσαι, αλλά ο τρόπος που θα τον πλησιάσεις και δεν μπορώ να σταματήσω να ονειρεύομαι και την θάλασσα, αλλά δεν θέλω να είμαι το φύλλο στο ποτάμι, το νερό θέλω να γίνω».


η φτωχότερη ΕΥΡΩΠΑΙΑ ....




Συμφωνα με στοιχεία της eurostat
 η ΗΠΕΙΡΟΣ  είναι η πιο  ‘’φτωχή ΄΄  περιφέρεια Της Ευρώπης……


Αδέσποτα ...(1)





                                                    Μακάριοι   οι  ευκολοχόρταστοι ...........
                                           Αυτοί  θα  επιβιώσουν - Τις  μέρες  πούρχονται …….. 




     
                           Κατάματα  δεν μπορείς  να  κοιτας - τον  ήλιο και τον  θάνατο



Δεινοπαθήματα ...






Σε κάθε γράμμα που λάβαινα απ’το χωριό η ίδια και στερεότυπη επιχειρηματολογία. 
«Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν’και μπαλωμένο». 
Η μάνα μου περίσσια σε ένα ξεχωριστό γράμμα που μου είχε γράψει το ‘χε κάψει και από τις 4 άκρες. «Παιδί προτού κλείσω τα μάτια θέλω να σε ιδώ παντρεμένο.»Μπάκε ξέχασες τα χρόνια σου;Στην ηλικία σου είχαμε 4 παιδιά.Και στο τέλος το γνωστό τροπάριο ,παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν’και μπαλωμένο.
Είκοσι χρόνια στην ξενιτειά,20 χρόνια ανασκουμπωμένος στα μεροκάματα και στην ξένη δουλειά
.Α!Η πατρίδα η γλυκιά φωλίτσα που κει μέσα θα βρω την κόρη όπως την πλάθανε τα όνειρά μου τα ξαναμμένα από τον μόχθο της δουλειάς και από τον πόθο της νοσταλγίας.
Τεσσερα χρόνια παλέψαμε αγκαλιά με την άγρια φουρτούνα του ωκεανού που έπαιζε στα δάχτυλά του σαν ξερόφλουδα το παπόρι μας. Είδαμε το χαρο με τα μάτια μας. Αλλά χαλάλι του. Στο μυαλό μου εσφύριζε σαν προφητικό παραγγελμα το Τροπάρι της μάνας μου «Παπούτσι...»
 Ήρθα καλωσήρθα στη φωλίτσα που νοσταλγούσα σε θερμές υποδοχές και σε συγκινητικές αγκαλιές.
Το πρώτο ξεμονάχιασμα ανήκει στη μάνα. Παιδί μου το και το, η Μαρουλιώ είναι φρόνιμη κοπέλα ,από κάλλη δεν έχει μα είναι γνωστικιά και καλόψυχη .Ακουσε τη μάνα σου αν θες να περάσεις χαρισάμενα και μεις καλά γηρατειά. 
 Δεύτερο ξεμοναχιασμα ο πατέρας. Δεν συμβουλεύει ,αλλά προστάζει. 
Τα χωράφια μας συνορεύουν με τα κτήματα του μπαρμπα-Μήτρου.Η μεγάλη πεζούλα κάνει για αμπέλι , θα του γυρέψουμε μεγάλη προίκα ,κοίταξε το συμφέρον σου. Να πάρεις τη Μάρω του , είναι αντρογυναίκα ξωμάχα και παιδεμένη στη δουλειά.
Τρίτο ξεμονάχιασμα της μεγάλης μου αδερφής.Η Θοδωρούλα είναι πρώτης μοδίστρα ,ξέρει από σπίτι και μπορείς να τη βγάλεις σε 5 ανθρώπους.Φτωχούλα είναι,μα τίμιο κορίτσι .
Τέταρτο ξεμονάχιασμα ο μικρός μου αδερφός που έχει ζήσει 2-3 χρόνια στην Αθήνα .Τι τα θες τι τα γυρεύεις η Κική είναι μοντέρνο κορίτσι έχει σικ ,ντύνεται με γούστο βάφεται με τέχνη χτενίζεται με μαστοριά ξέρει τρόπους ,από συζήτηση δεν τη σταυρώνει ούτε δικηγόρος,έχει τον αγέρα του καλού κόσμου.Αυτή θα σε βγάλει ασπροπρόσωπο και παλικάρι.
Τέτοια ταραχή και κίνδυνο ούτε στο θαλασσοδαρμό του ωκεανού δεν αισθάνθηκα .Και σαν μην έφθαναν όλα αυτά ένα δειλινάκι με διπλαρώνει η Κυρά Γρηγορού ή μακριά Σαρακοστή όπως τηνε λένε στο χωριό.


ΦΩΤΟ - γραφηματα ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ



                                            επιδόρπιο  της  νερομπαμπάλας   στην κατοχή  ( γκόριτσα )


                   η  ντάλια  της  κυρα - Λένης  δώρο  στην  αθηναία γειτόνισα  για  καλό  χειμώνα........


φθινοπωρινός ΧΑΡΑΚΑΣ



 Με τις πολλές βροχές ,τα κίτρινα φύλλα των δένδρων και την επιστροφή στη βάση τους ,των θερινών παραθεριστών ,μας εγκατέλειψε το Φθινόπωρο .
Και έτσι ο Χάρακας πήρε άλλη όψη ,έρημη η πλατεία ,φευγάτοι οι κτηνοτρόφοι ,απόλυτη ησυχία στο περιβάλλον –ευτυχώς ο Νίκος ανοίγει το μαγαζί τα Σαββατοκύριακα.
 Οι μούστοι λιγοστοί αφού και οι αμπελουργοί ατυχώς είναι πολλοί λίγοι.Πάντως όσοι έβαλαν το βαρελάκι τους έχει ηδη αρχίσει ο ΄΄βρασμός΄΄(οι ζυμομύκητες κοντεύουν να τελειώσουν τη δουλειά τους) Ο δε Σωτήρης Παπαγεωργίου (Μαμαλούκας) έχει γεμίσει τις δεξαμενές του για να έχει και να διαθέτει το ωραίο κοκκινέλι του αλλά και το εύγεστο τσίπουρο.
 Οι ελιές εφέτος στο Δρίμισκο δεν έχουν καρπό ή έχουν πολύ λίγο, αλλά και εδώ οι ασχολούμενοι με την καλλιέργεια της ελιάς μετριούνται στα μισά δάχτυλα του χεριού. 
Ως προς τους κτηνοτρόφους σημειώνουμε ότι ένα περίεργο και θανατηφόρο κουνούπι προσβάλλει τα πρόβατα – όχι τα γίδια – στην περιοχή των χειμαδιών. 
 ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ : Η Ευγενία σύζυγος του Γιώργου Τζιλιά ,κόρη του Μιχάλη Κοκκάλα και της Ματίνας Δούκα (Κατσώνη) και της Τζέλης ,γέννησε στις 27-7-2014 στον Πειραιά το πρωτο της παιδί-αγόρι.


 ΓΑΜΟΙ: Στις 5-10-2014 στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας Θρακομακεδόνων ,ο Γιάννης Χελιώτης του Νίκου και της Δέσποινας, τεχνολόγος τροφίμων ,νυμφεύθηκε την εκλεκτή νέα Μαρία Παπαδοδημητράκη τραπεζική υπάλληλο με καταγωγή από την Κρήτη.
 ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ: Την Κυριακή 2 Νοεμβρίου τελέστηκε στο Χάρακα ,επί τη συμπληρώσει τριετίας από τον θάνατό της ,μνημόσυνο εις μνήμην της αείμνηστης Παναγιώτας Κωστ.Χελιώτη . ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ: Στις 16 Νοεμβρίου ημέρα Κυριακή θα τελεστεί στο Χάρακα το 40ήμερο μνημόσυνο εις μνήμην της αείμνηστης Μαρίκας Δημ.Πετρολέκα .
 ΘΑΝΑΤΟΙ: Στις 12-10-2014 απεβίωσε στον Πειραιά και κηδεύτηκε μετά τριήμερον στο Χάρακα η Χριστίνα Δημ.Τσιγκιλιέρη σε ηλικία 84 ετών. Η Χριστίνα ήταν η πρώτη κόρη του Γρηγόρη και της Σμαραγδής Κομπόγιωργα ,εζησε τα νεανικά της χρόνια στο χωριό ,στη συνέχεια στον Πειραιά ,όπου και παντρεύτηκε τον Δημήτρη Τσιγκιλιέρη από το Κρανίδι ,με τον οποίο απέκτησε δυο παιδιά τον Γιάννη και την Ελένη , που ζουν στον Πειραιά.Υπήρξε μια γυναίκα με αρχές ,χαρακτήρας ηπίων τόνων, αθουρυβη, αφοσιωμένη στην οικογένειά της. Αιωνία της η μνήμη.

                                                                   γράφει   ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

μοιρολόι μετανάστη ... 1926


Ηπειρώτικο  μοιρολόι .
Ηχογραφήθηκε  στην Αμερική  το 1926  απο τον ΑΛΕΞΗ  ΖΟΥΜΠΑ  μετανάστη.
ένας  θρήνος  που  μέχρι  σήμερα ψάλλεται  πάνω  απο τους  τάφους  στην  Ηπειρο.
Παλλόμενη  υστερία  στο παίξιμο - η κάθε  νότα  τρέμει......
η  μελαγχολία  της  ξενητιάς  - η  νοσταλγία  του μετανάστη  .....



               

                                         http://www.youtube.com/watch?v=Y7sRB8QNWdk




αχ .... ρε ΣΤΑΜΑΤΙΑ


                                                                 ............ .χειμώνας  73
                                                                                -  που  κρύβεται  το τομάρι ;
                                                                                -  Κύριε, μήπως  πρόκειται  περί παρεξηγήσεως ; θέλω  να ειπώ...
                                                                                -  κερί  και λιβάνι, κυρά μου. και  θα  μιλάς μόνο  όταν σε
                                                                                   ρωτάνε, ξηγηθήκαμε ;
                                                                                -  είμαι το γένος  Αργυροπούλου εγώ, κύριε. γνωριζόμαστε 
                                                                                   οικογενειακώς  με  τον υποστράτηγο.  ........................................
                                                          
                                                                                 ( ένας  μονόλογος  μιας  ζωής -  η πραγματική  ιστορία  μιας  χώρας )


ΤΖΑΝΕΙΟ .....& Πετρολεκας


 

το  ΤΖΑΝΕΙΟ  Γενικό  Νοσοκομείο  Πειραιά  ιδρύθηκε  με  δωρεά  του εμπόρου Τζάνε .
Ο θεμέλιος  λίθος  τέθηκε  το  1866  και τα εγκαίνια  έγιναν  το 1873 ( φωτο ) 
Μεγάλος  ευεργέτης  του νοσοκομείου  ο συμπατριώτης  μας  ΓΕΩΡΓΙΟΣ  Ν.  ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ 





έφυγε .... μια ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ




Στις 8 Οκτωβρίου απεβίωσε στο νοσοκομείο των Μολάων και κηδεύτηκε την επομένη στο Χάρακα η Μαρίκα Πετρολέκα χήρα του Δημητρίου Πετρολέκα σε ηλικία 84 ετών.
Η εξόδιος ακολουθία έγινε στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών του Χάρακα χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Δωδώνης  κ.κ Χρυσοστόμου και πλειάδος ιερέων πρωτοφανούς σε αριθμό σαράντα από την Αθήνα ,από την περιφέρεια των Μολάων όπου υπηρετεί ως Αρχιερατικός Επίτροπος ο Πατήρ Γεράσιμος Πετρολέκας γιος της αποθανούσης ,και από αλλού.
 Ο Σεβασμιώτατος μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ.Ευστάθιος ,παρά την επιθυμία του ,δεν παρέστη λόγω της συμμετοχής του στις εργασίες της Ιεραρχίας της Ελλάδος.
 Επίσης πρωτοφανής υπήρξε η παρουσία γνωστών και φίλων από την ευρύτερη περιοχή και κυρίως από Μολάους ,όπου με μεγάλη συγκίνηση παρακολούθησαν την ακολουθία και την ταφή.
 Η Μαρίκα ,κόρη του Δημητρίου (Τζίμη) Παπαγεωργίου ,είχε παντρευτεί τον Δημήτριο Πετρολέκα με τον οποίον απέκτησαν τέσσερα εκλεκτά παιδιά
Τον αρχιμανδρίτη Πατερα Γεράσιμο που ζει στους Μολάους ,τον Αναστάσιο που ζει αποκατεστημένος στην Αθήνα ,την Κούλα που ζει παντρεμένη στην Πάτρα και τον Γιάννη που ζει στο χωριό ,πιστός και δυναμικός εργάτης της γης.
 Η απώλεια της Μαρίκας ελύπησε και συγκίνησε βαθιά εκτός από τους συγγενείς όλους όσους την εγνώρισαν ,γιατί ήταν πρόσωπο πολύ αγαπητό ,όπως και αυτή είχε αγάπη προς όλους τους ανθρώπους.


το ΠΟΝΤΙΚΙ ... στον κάβο - Μαλιά








Ένας πραγματικός γεωλογικός θησαυρός στην «άκρη του κόσμου».
Λιγα χιλιόμετρα από τον παγκοσμίως γνωστό Κάβο Μαλιά ,στη συνέχεια της ακτογραμμής της δεύτερης σε συχνότητα ,μετά το Γιβραλτάρ ,θαλάσσιας διόδου ,στην Αγία Μαρίνα Λακωνίας,ένα από τα μεγαλύτερα απολιθωμένα δάση της χώρας μας αναδεικνύεται κυριολεκτικά από τα πρασινογάλαζα νερά του Μυρτώου.
Το απολιθωμένο φοινικοδασος Βοιών Λακωνίας ,ένα μοναδικό γεωλογικό μνημείο , «πιστοποιήθηκε» στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έπειτα από υπόδειξη κατοίκων στον καθηγητή του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου της Αθήνας Ευάγγελο Βελιτζέλο.
 Οι έρευνες που ακολούθησαν ,ξεπέρασαν κάθε προσδοκία .Η μονδικότητά του σε σχέση με τα άλλα απολιθωμένα δάση της χώρας (Λέσβου,Έβρου,Καστοριάς ,Κοζάνης κ.ά.) έγκειται στο γεγονός ότι εκτείνεται παραλιακά και μέσα στη θάλασσα ,ο τρόπος απολίθωσης υπήρξε εντελώς διαφορετικός ,ενώ υπάρχει πλήθος ευρημάτων απολιθωμένης θαλάσσιας πανίδας (όστρακα,αχινοί κ.ά.)
 Σήμερα όσοι θέλουν να θαυμάσουν το μοναδικό αυτό δημιούργημα της φύσης (μας πάει πίσω κατά 2-3 εκατομμύρια χρόνια) θα πρέπει να έχουν τη διάθεση να συμμετέχουν στο γνωστό παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού ,αφού το να βρεθείς στον χώρο και να εντοπίσεις το σημείο είναι μάλιστα εν πολλοίς θέμα τύχης.
Καμία σήμανση ,καμία ταμπέλα που να σε καθοδηγεί και να σε κατευθύνει σε έναν χωματόδρομο 2-3 χιλιομέτρων και κυρίως καμία επιγραφή πληροφοριών όταν πια φτάσεις εκεί.


ο ΧΑΡΑΚΑΣ ..... street view




            Θέλετε  μια  εικονικη  περιήγηση   στους  κεντρικούς   δρόμους   του  Χωριού  μας  ;;;;;  
                                       
                                                       ΠΑΤΗΣΤΕ    ΕΔΩ
           https://www.google.gr/maps/@36.9157008,22.9963692,3a,75y,56.6h,88.07t/data=!3m4!1e1!3m2!1sV4ZbB08Dki4PkfUPzUKL1A!2e0?hl=en



ΤΑ ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ....... καλοκαίρι 2014







 Όσοι Χαρακιώτες επισκεπτόμαστε το χωριό το Καλοκαιρι ,γνωρίζουμε πόσο διαφέρει από τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου κατά τους οποίους η ερημιά από ανθρώπους είναι απόλυτη και για αυτό οι ολίγοι που διαμένουν μονίμως πρέπει να θεωρούνται ήρωες.
 Το εφετινό Καλοκαίρι όμοιο σχεδόν με το πρηγούμενο,αλλά κάπως πτωχότερο σε ανθρώπους ,με εξαίρεση τα νέα παιδιά από 2 μέχρι 15-16 ετών κατέκλυζαν την πλατεία κάθε βράδυ και γέμιζαν την ατμόσφαιρα με τις χαρούμενες παιδικές φωνούλες τους.
 Γεγονός πολύ ευχάριστο αλλά και πολύ ευοίωνο.
 Οι νέοι μεγαλύτερης ηλικίας έβρισκαν καλύτερη διασκέδαση στις παραλίες και στα μπαράκια του Κυπαρισσιού.
Ευχάριστο και το γεγονός ότι οι δρόμοι του χωριού κατά το πλείστον επισκευάσθησαν μετά την ολοκλήρωση των εργασιών αντικατάστασης των σωλήνων ύδρευσης ,όντως ένα μεγάλο και σπουδαίο έργο.
Πέραν των ανωτέρω έγιναν και εφέτος τα «ΠΕΤΡΟΛΕΚΕΙΑ» ,όπως εχουν καθιερωθεί προ πολλών ετών από το Σύλλογο. Με την προσπάθεια των μελών του Συμβουλίου και κυρίως της Χρυσάνθης Ροβάτσου,όλες οι εκδηλώσεις που διήρκεσαν αρκετές ημέρες ,σημείωσαν επιτυχία , δηλαδή κι οι παιδικές και οι αθλητικές και οι μουσικές χορευτικές αλλά και η ωραία βραδιά με τα φαγητά που πρόθυμα προσφέρουν οι νοικοκυρές του χωριού καθώς και οι πρωτότυπη εκδήλωση ημερήσιας εκδρομης στα έλατα που την τίμησαν πολλοί πατριώτες. Ακόμη πολύ επιτυχημένη ήταν η παράσταση Καραγκιόζη που ενθουσίασε τα παιδιά.Αξιοσημείωτη εκδήλωση του Συλλόγου ήταν και η δεύτερη εθελοντική αιμοδοσία
 Επίσης έγινε και το καθιερωμένο μνημόσυνο εις μνήμην του μεγάλου ευεργέτη του χωριού ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ . Στη θεία λειτουργία και την επιμνημόσυνον ακολουθία προίστατο ο πατερ Γεράσιμος Πετρολέκας ,ο οποίος είναι και πρόεδρος της επιτροπής του Ιδρύματος και συμπαραστατουμένων από τον πατερ Χαραλαμπο εφημέριο Κυπαρισσιού –Χάρακα και τον Ιεροδιάκονο π.Νικόλαο Τζώρτζη .Ολοι σχεδόν οι πατριώτες παρευρέθησαν και ετίμησαν την μνήμη του ευεργέτου.
 Το εφετεινό καλοκαίρι μας εξέπληξε ευχάριστα και για ένα ασυνήθιστο και ευχάριστο γεγονός ,ότι δηλαδή έγιναν πέντε γάμοι νέων παιδιών απο τον Χάρακα και είναι οι εξής: ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΚΙΟΥΖΕΛΗΣ του Ιωάννου και της Βασιλικής ,εργολάβος ,πραγματικός μόνιμος κάτοικος του Χάρακα ενυμφεύθη στις 12 Ιουλίου στον Ιερό Ναό Αγίου Τρύφωνα ,στην Αργυρούπολη την γνήσια Χαρακιωτοπούλα (και οι δυο γονείς της Χαρακιώτες) ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ (Ματούλα) ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ του Αργύρη και της Ελένης ,νηπιαγωγό ,σχεδόν μόνιμο κάτοικο και λάτρη του Χάρακα (καλορίζικο το καινούριο σπίτι της) . Ο γάμος υπήρξε ξεχωριστός ,πρώτον διότι ένωσαν τη ζωή τους δυο γνήσια και αυθεντικά Χαρακιωτόπουλα με προοπτική μόνιμης εγκατάστασης τους εκεί ,γεγονός που είχε που είχε πάρα πολλά χρόνια να συμβεί και δεύτερον γιατί έγινε με παραδοσιακό τελετουργικό με βιολιά και χορό από τους συναδέλφους της νύφης στο ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ, γιατί οι νεόνυμφοι γνωρίζουμε ότι είναι σωστοί χαρακτήρες με ηθικές αρχές και ήθος άμεμπτο. Το μυστήριο του γάμου τελέστηκε από τον συμπατριώτη μας και θείο της νύφης π.Αναστάσιο Τραιφόρο και ο χορός των ψαλτών από τον εξάδερφό της Ιωάννη Τραιφορο. Στο γάμο παρευρέθησαν πολλοί Χαρακιώτες τόσο κατά τη θρησκευτική τελετή όσο και κατά την πλούσια δεξίωση που ακολούθησε στη Γλυφάδα με πολύ κέφι και χαροποιό ατμόσφαιρα.
 Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΞΑΣΤΕΡΟΥΛΗΣ του Παναγιώτη και της Αναστασίας (και οι δύο γονείς του Χαρακιώτες) νυμφεύθηκε στις 29 Ιουνίου 2014 στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής στο Χατζηκυριάκειο Πειραιώς την εκλεκτή νέα Μαρία Ηλία Παίκου.
 Η ΑΝΤΩΝΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ του Παναγιώτη και της Παναγιώτας (ο πατέρας της γιος του Γιάκοβα) από το Χάρακα παντρεύτηκε σις 25 Ιουλίου 2014 στον Ιερό Ναό Αγίου Κωσταντίνου και Ελένης στην Παιανία τον εκλεκτότατο νέο από την Αθήνα Δημήτριο Καρακώστα του Θεοδώρου. Ο ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΡΟΒΑΤΣΟΣ του Μιχαήλ και της Παναγιώτας (ο πατέρας του από το Χάρακα του Βουζέλα τυροκόμος) ενυμφέυθηκε στις 30 Αυγούστου 2014 στον Ιερό Ναό στη Μητρόπολη στο Κυπαρίσσι την εκλεκτή νέα από το Κυπαρίσσι Σοφία Τραιφόρου του Ευαγγέλου και της Παναγιώτας.
 Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ του Ιωάννου και της Μαγδαληνής (εγγονή του μπαρμπα- Λια Παπαγεωργίου)παντρεύτηκε στις 6 Σεπτεμβρίου στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο Χάρακα ,τον εκλεκτό νέο με καταγωγή από την Πάτρα Ανδρέα Νικολόπουλο. Για τον ξεχωριστό αυτό γάμο οφείλουμε να πούμε λίγες επαινετικές λέξεις:Πρώτον και κύριον ,αξίζουν ένα μεγάλο μπράβο στη νύφη ,στους οικείους της και στο γαμπρό ,που σκέφτηκαν και αποφάσισαν να γίνει ο γάμος στο Χάρακα (δεν είναι και πολύ εύκολη απόφαση)και δεύτερον που η Κατερίνα επέλεξε το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής ,στην όμορφη και υποβλητική τοποθεσία του «ΣΤΑΥΡΟΥ» ,το μαγευτικό μπαλκόνι του Χάρακα .Είναι ο πρώτος γάμος που γίνεται στην εκκλησία αυτή και ευχόμαστε τον δρόμο που ανοιξε η Κατερίνα να τον ακολουθήσουν και άλλοι νέοι. «ας γίνει μόδα.» Όσο για το γλέντι που ακολούθησε στην πλατεία του χωριού ,το τσακιρ κέφι κράτησε αμείωτο μέχρι τις πρωινές ώρες.









ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ......



                    Τα σχολεία πρέπει να υπηρετούν την παιδεία και όχι την αγορά εργασίας...



HELLASTOCK





     Δίκτυο  φοιτητών   Αρχιτεκτονικής -  πλατφόρμα  έρευνας  και πειραματισμού.
     Εφήμερη  πόλη  με  απρόβλεπτους   χώρους  κατοίκησης ,
     Λιτότητα - βασικό  δομικό  στοιχείο  στην  Αρχιτεκτονική   πρόταση - στην  ζωή  μας.

     στο λιμάνι  του  πειραιά  -  δίπλα  στην πέτρινη  αποθήκη  του  ΟΛΠ  την Δευτέρα  1 Σεπτέμβρη
     το βράδυ -  στον  δεύτερο  όροφο  μιας  σκαλωσιάς  σε  αιώρα- κρεβάτι  φιλοξενούμενος   σε
     κατασκευή  της   κόρης  μου.
     και  απο  την μπούκα  του  λιμανιού -  δροσερό  αεράκι   αισιοδοξίας ,,,,,,,,,,,,,,,,



Ηρωικό φυτό........


 Όταν στην άκρη του κρημνού ,στην άνυδρη πέτρα πιάσει ρίζα και φουντώσει με θριαμβικά λουλούδια μια παραπούνα κι ανθέξει στις ανεμοθύελλες ,στο λιοπύρι και στο ζεματιστό λίβα πρέπει να λογαριάζεται μέσα στο φυτικό βασίλειο ηρωικό φυτό.
Τίμησε στη σύντομη ζωή του και τη ζωή και την οικογένειά του.Τέτοια λαμπερή ,πλουσιοδότρα και ηρωική η σύντομη διάβαση από τη ζωή του Βασίλη  Δημοσθένους Δασκαλάκη.
 Γεννήθηκε μέσα σε ένα μονιασμένο χωριάτικο σπιτικό ,σε μικρό ταπεινό χωριό ,τον Κάβαλλο,ξέμακρα από τους διαβασμένους και τους φημισμένους.
Η μητέρα του,πανωραίο δεκαοχτάχρονο κοριτσόπουλο της Αρεόπολης ,από πατέρα Πετρουνάκο και μητέρα Μαυρομιχαλοπούλα ,παντρεύτηκε χωρίς πολλή συζήτηση με το δάσκαλο ,του γειτονικού εκείνου μικροχωριού.
Γιατί ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας οικογένειας από δεκατρία παιδιά και η μάνα της δεν είχε καιρό να πολυεξετάζει και να περιμένει.
Μια τόσο μεγάλη οικογένεια έπρεπε,όσο γινόταν γρηγορότερα να αραιώνει.Τα οικονομικά ήταν δύσκολα.Η διατροφή δεκατριών παιδιών στη Μάνη μέγα πρόβλημα.Με το δάσκαλο έφευγε κιόλας από το σπίτι  ένα θηλυκό στόμα.......................................................ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ







Όταν με πήρανε από το σπίτι μας δεν ήμουνα παραπάνω από δώδεκα χρονώ.
Θυμούμαι πως εκείνο το Καλοκαίρι είχα τελιώσει το σχολαρχείο και με τοιμάζανε για το Γυμνάσιο.
Ο πατέρας μου ,αν και φτωχός ,το είχε απόφαση να με προχωρέσει στα γράμματα ,γιατί όλοι λέγανε πως τα ΄παιρνα πολύ ,και δεν είχα αλήθεια μείνει σε καμία τάξη ως τότε.
Μόνο να τον άφηνε ο Θεός στη ζωή ,έλεγε ,και θα δάγκανε την πέτρα ,θα ‘τρωγε ψωμί κι ελιά να με στείλει στο πανεπιστήμιο.
Κι αν είχα μυαλό ,θα γινόμουν μια μέρα κανένας επιστήμονας ,που να γλιτώσω απ’το χωριό και να ζήσω σαν άνθρωπος στις πολιτείες.
 Από μητέρα είχα μείνει ορφανός από πολύ μικρός ,δε θα μουν ούτε δυο χρονώ τότε που πέθανε.όμως ο πατέρας μου είχε ξαναπαντρευτεί ,είχε πάρει μιαν ηλικιωμένη γυναίκα ,που δεν έκαμε παιδιά και με αγαπούσε καλύτερα από δικό της.
 Ήτανε πολύ μετρημένη και πολύ άξια νοικοκυρά ,κι αν και η περιουσία μας ήτανε φτωχική δε μας έλειπε ωστόσο τίποτε από το σπίτι.
Η αποθήκη μας ,αποκάτω από τη σοφίτα ,ήτανε γεμάτη λαήνια με μέλι ,με λάδι, μ’ελιές ,στον τοίχο κρεμόντουσαν λογής λογής ταγάρια με κουκερικά ,κεντητάρια σκόρδα και πλεξάνες κρεμμύδια ,μάτσα φασκομηλιά και ρίγανη ,και στην άκρη άκρη ,πλάι στις μεγάλες σακούλες με τον καρπό κειτότανε πάντα ένα σωρούλι πατάτες και ένα ασκουλάκι τυρί ,που το τυροκομούσε η μητέρα μας κάθε Άνοιξη.
Περίσσα για να πουλούμε δεν είχαμε ,μα δεν αγοράζαμε και τίποτε ,όλα τούτα ήτανε από το χτηματάκι μας πάνω στην Αγία Τριάδα ,που το καλουργίζαμε μοναχοί μας.Έξω απ’αυτό είχαμε κι αμπέλι κάτω στις Ομαλές και κάμποσων κουβελιώ χωράφι.
 Αληθινά ήταν πολύ καλοπίχερη γης το χτηματάκι μας ,με δυο μικρές μάνες νερό αναβρυστικό ψηλά προς το μέρος του λαγκαδιού ,με πενήντα εξήντα ρίζες ελιές και άλλα κλαδιά στη δώθε άκρη και με νοικοκυρεμένες λούρες περιβόλι και μποστάνι από το κάτω μέρος  της εκκλησιάς.
Γύρω τριγύρω φύτρωναν βάτα και αθάνατοι και ήτανε φραγή και δεν περνούσε τίποτα.
.................................................................................................................................................
.............................................................................................................................................

 Εδώ αναγνώστη, μεσολαβούν μερικά κεφάλαια ακόμα ,μερικά χρόνια ζωή ακόμα –αγώνας στα χέρια με τη Ζωή. .Αλλά αν καμιά φορά φωτιστεί και σένα ο νους σου και αποφασίσεις να ξεφύγεις από τα νύχια του μουγγού θεριού που σου είπανε για Μεγάλη Ζωή -κι αποφασίσεις να γυρίσεις στον ήλιο και στη γη και στον τόπο των πάππων σου –πρέπει να αναρωτηθείς πρώτα καλά καλά αν έχεις τη δύναμη του Μάκελ ,αν έχεις το κουράγιο να γίνεις το μικρό αδέρφι του Μάκελ.
Αυτός,για να μπορέσει να γυρίσει,μπόρεσε και γδύθηκε από όλα , δεν κράτησε τίποτα άλλο μέσα του πάρεξ την ψυχή του ,τον ήλιο και τη γη.



η ελλάδα ... π'αγαπώ




                       Υπάρχει  μια  Ελλάδα  που  αντιστέκεται  .... που επιμένει
                        αυτήν  που  εγώ  αγαπώ ...
                        -  ο  εσπερινός   σ'ένα  ξωκκλήσι
                        -  το  τσάμικο  σ'ένα  Αυγουστιάτικο   πανηγύρι
                        -  η μυρωδιά  απο το άγγιγμα  ενός  βασιλικού 


όταν υπάρχει γούστο ....




         ΧΑΡΑΚΑΣ  ... κυριακή   20  Ιούλη  - απομεσήμερο .... το χαγιάτι  της  Μαρίας .....


        

στην αυλή του μπάρμπα - Αντρέα ......




                                  Καλοκαίρι  του 1960 .
                                  στην αυλή  του  μπάρμπα - Αντρέα - στον ίσκιο της  κληματαριάς
                                  ακόμα  μυρίζουν  οι μεζέδες .....   
                                  τα  βράδια  του  σαββάτου .. των παιδικών  μας  χρόνων                              
                                  και τις  κυριακές  μετά  το  σχόλασμα   της   εκκλησιάς 
                                  χιόνης - κωτσιφιφλής - γιωρτσιβίλης - κατσάκος  - αντρέας  ναύαρχος
                                  και ο τάσος  ντάμπασης  ( μόνος  εν-ζωή ) 


                                  

το σημαντρό της ..... δεν κτυπά





                                       το  σημαντρό της  δεν κτυπά - δεν έχει  ψάλτη  ούτε  παπά ..



Σχεδόν πουθενά ......





     
                                              Στην καταπράσινη   πλαγιά   αραδιασμένα
                                              συμμετρικά  φωτοβολταικά  πάνελ

                                               στην λοφογραμμή ανεμογεννήτριες  στην σειρά
                                       σαν παιδικά  φουρφούρια  η  σαν μακρινοί  εσταυρωμένοι

                                                      αυτή  είναι η νέα  ποίηση
                                          αν βέβαια κρύψεις  υπογείως  τα καλώδια
                                            να μην φαίνονται  -  σχεδόν πουθενά .

1 Μαίου 2014 ..... ένα δάκρυ




     Ένα δάκρυ για τον μπάρμπα- Τζίμη

 Η αλήθεια πως ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας. Κάποιοι μας κάτω από τα είκοσι.
Κάποιοι πιο πάνω. Αυτός σαρανταδύο! Από σεβασμό κι αγάπη τον εφωνάζαμε μπάρμπα, κι από ασυλλογισιά!
 Εγώ τότε νόμιζα πως χρειαζόνταν τρεις αιώνες να φτάσω τα σαρανταδυό, που μου φαινότανε πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Το ίδιο θα νομίζανε και οι άλλοι και κάναμε μπάρμπα το Δημήτρη τον Ντεμίρη,πριν την ώρα του, κι ας μας έλεγε στην αρχή «μα γιατί δε με φωνάζετε σκέτα Τζίμη ή Δημήτρη;...».
Βέβαια, εξόν την ηλικία του, ήταν κι ο παλιότερος στην Αμερική. Εμείς οι άλλοι φρεσκοφερμένοι. Μυρίζαμε θυμάρι ακόμα, ξενάκια! Ξενάκια, και τόσο θέλαμε κάποιον, κάτι σαν πατέρα, σαν μεγάλο αδελφό, σαν θείο, και υιοθετήσαμε για κάτι τέτοιο τον μπάρμπα Τζίμη, γιατί τον αγαπούσαμε.
 Όλοι μας τον αγαπούσαμε. Μα εγώ τον αγαπούσα απ ‘όλους πιο πολύ! Ήταν γιατί μου φαινόταν ήρωας ο μπαρμπα – Τζίμης, που ήρθε στην Αμερική το χρόνο που εγώ γεννήθηκα, κι όταν εγώ άρχισα να λέω ντα – ντα – ντα και μα- μα –μα, αυτός άρχισε να μιλάει τα αγγλικά και τώρα όποια λέξη ήθελες, την ήξερε! Κι ακόμα σπουδαιότερο κι ηρωικό μου φαινότανε που στον πόλεμο – στον πρώτο μεγάλο πόλεμο – αυτός ήταν με τον αμερικάνικο στρατό και λαβώθηκε στη Γαλλία και πήρε και παράσημα. Είδα και φωτογραφίες του με στολή αξιωματικού και γαλόνια.
 Κι ήταν κι αμερικανός πολίτης και ψήφιζε ο μπαρμπα – Τζίμης, σαν ήτανε να βγάλουν πρόεδρο της Αμερικής, ψήφιζε! Όλα αυτά μου φαινόντανε τόσο σπουδαία τότε, τόσο ηρωικά.
«Μπαρμπα – Τζίμη, το ξέρεις πως ακόμα δε μας είπες την ιστορία, πώς τα πήρες τα γαλόνια και τα παράσημα, τότε που λαβώθηκες στη Γαλλία, στη Φλάντρα;
 Νιώθω τέτοια περηφάνια για σένα, μια τέτοια περηφάνια!...».
Με κάρφωσε με τη ματιά του. «Νίτσα, παιδί μου, εγώ δεν είμαι της ηλικίας σου και δε νιώθω περηφάνια. Γιατί κατάλαβα πως ο πόλεμος δε λύνει κανένα πρόβλημα, και σαν τελειώνει, μαζί με τη φοβερή καταστροφή και την ορφάνια, αφήνει και το σπόρο για νέο πόλεμο, μεγαλύτερο από τον προηγούμενο. Ναι, δε νιώθω και τόση περηφάνια για κείνα τα παράσημά μου, μα έκαμα κι εγώ κάτι στη ζωή μου...».
 Και νομίσαμε πως θα ήταν καμιά ιστορία ηρωική για παλέματα με μπούφαλους και φίδια δέκα πήχες, εκεί στα δάση του Όρεγκον που έκοβε ξυλεία τα πρώτα χρόνια που ήρθε στην Αμερική, είτε με φάλαινες και μέδουσες στους πάγους της Αλάσκας, όπου δούλεψε ένα χρόνο με τα ψαράδικα ο μπάρμπα – Τζίμης.
«Πες μας, μπαρμπα – Τζίμη, πες μας αυτή την ιστορία σου!...»
 «Ήταν μετά που γυρίσαμε απ’ τον πόλεμο. Η κατάσταση άσκημη, όπως πάντα μετά από κάθε πόλεμο. Έπιασα δουλειά δεύτερος μάγειρας. Την εποχή εκείνη στα ρεστοράν και τα ξενοδοχεία δουλεύαμε δώδεκα ώρες την ημέρα, κι εφτά μέρες την εβδομάδα. Αν δε δούλεψες στην Αμερική, μέσα σε κουζίνα, δώδεκα ώρες την ημέρα κι εφτά μέρες τη βδομάδα, τότε τι θα πει κόλαση δεν έχεις ιδέα.
 Φεύγει πάνωθέ σου κάθε ζωή και νιώθεις φορτίο το κορμί σου. Και σαν σκολάσεις, πού να κοιμηθείς απ’τα ταραγμένα νεύρα. Ακούς ακόμα το σερβιτόρο να ξεφωνίζει τις παραγγελίες, μαλώνεις με τον πιατά, το σαλατά, τον παραμάγερα! Οι πελάτες στέλνουν πίσω τις παραγγελίες – πολύ ωμή η μπριζόλα, πολύ ξεροψημένο το μπιφτέκι!- και, προτού ξεκουραστείς, στριγγλίζει το ξυπνητήρι!
 Όταν κάποιος δικός μας, που δούλευε αυτός σε αμερικάνικο ρέστοραν μονάχα οχτώ ώρες την ημέρα κι έξι μέρες τη βδομάδα κι έπαιρνε μισθό μεγαλύτερο από το δικό μας, σκορπάει ένα ευαγγέλιο! 
- Δε μας τα δώσανε, παλέψαμε και τα πήραμε! Να οργανωθείτε κι εσείς στα γρεκικά μαγαζιά και να απαιτήσετε να δουλεύετε σαν άνθρωποι! Τότες εγώ – αρχές του είκοσι – δούλευα σε εκείνο το μεγάλο ρεστοράν, αντίκρυ στο δημαρχείο, που το ‘χε ένας συγχωριανός μου.
 Δε δέχτηκε μήτε να το ακούσει. - Είστε στα καλά σας; Οχτάωρο κι έξι μέρες τη βδομάδα και μισθό μεγαλύτερο!... Μα δε θα ‘στε καλά! Αποφασίσαμε να απεργήσουμε. Μεσημέρι αρχίσαμε. Και πάνω στη μεγάλη φούρια, που πέφτανε από το δημαρχείο οι υπάλληλοι κι ήταν κάργα το μαγαζί – δώδεκα και τέταρτο ακριβώς – μαγέροι, πιατάδες, σερβιτόροι, σαλατάδες, τηγανάδες, πετάμε όλοι τις ποδιές! - Αμάν, βρε παιδιά!... να με καταστρέψετε γυρεύετε, εμένα, το συμπατριώτη σας, που σας έδωσα δουλειά να ζήσετε; Βρε Δημήτρη, καίγονται τα κρέατα! Αμαρτία μεγάλη, Δημήτρη!...