στον απόηχο της ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ.....





Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα.
Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.
Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστoλή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο.
Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοι, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή.
 Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.
 Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας.
 Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος.
¨Ολοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, οπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανολευκή σημαία.
Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω.
  Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρομο τους, ενώ εγώ  παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα.
 Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος πρός ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές ( λούστροι ) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.
 Και του είπε :  γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ . Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά  έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει.
 Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς.
 Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυα του και με πολλή δύναμη των χεριών του ( αυτά ήταν γερά ) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχη του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά ;
πώς να σηκωθώ κύριε Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο.

ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 30 .... ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ




                     περίπου  το  1937  στο  κτίσιμο  της  εκκλησιάς  των  τριών - Ιεραρχών .
                      Αναγνωρίζουμε  τους  ΛΕΥΤΕΡΗ  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ - ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ
                       ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ  με την πιτσιρίκα  κόρη  του  ΧΡΥΣΑΝΘΗ.

                                                       
                                                           για  την αντιγραφή     ΧΡΥΣΑΝΘΗ   ΓΡΑΜΜΕΝΟΥ
                                                                                                            πρ. συλλόγου   χαρακιωτών

για ένα δάκρυ λιγότερο ......


 
 
                                     για  την  αντιγραφή    ΝΙΚΗ  ΠΕΤΡΑΚΟΥ 
 

ΚΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟ .....




                                                           ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΝΕΩΝ

Επέτυχαν την εισαγωγή τους στα Ανώτερα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα οι κάτωθι νέοι που έχουν καταγωγή είτε από τους δύο είτε από τον ένα γονέα , από το Χάρακα.

    Σταματίνα Ξαστερούλη του Κώστα και της Διαμάντως , στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας ,του Πανεπιστημίου Αθηνών.

  Σαράντος Δούβρης του Κωσταντίνου και της Χριστίνας - εγγονός του Κώστα Φιφλή στο ΤΕΙ Ζακύνθου ,τμήμα Τεχνολογικό Περιβάλλον και Οικολογίας .

 Νίκος Πέππας του Δημητρίου (εγγονός της Κατερίνας δισέγγονος του Π.Δημήτρη Πέππα) στο Παιδαγωγικό Φλωρίνης

  Πολυχρόνης   Φιφλής  γιος  του  γιώργου  και  της  ανδριάνας  στο  Πανεπιστήμιο  Πειραιά
   οικονομικό  τμήμα.

   Γεώργιος   Κοσυφάκης  γιος  του  βαγγέλη  και  της  κατερίνας (  εγγονός του  Μιχαλάκη )
    επέτυχε  στο Γεωπονικό  Πανεπιστήμιο  Αθηνών - αγροτική οικονομία  & ανάπτυξη 

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΖΑΡΑΚΙΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ


  

Λίγα χρόνια πριν έλθη εις την Αμερικήν ο Λέκκας ,γεννηθείς το 1855 ,είχεν αναχωρήσει από το χωριό του ,διά να καταλήξει εις την νήσον Ύδρα όπου ήρχισεν εργαζόμενος ως υπάλληλος εις ένα εμπορικόν κατάστημα.
    Αλλ’ο εξάδελφός του Γεώργιος Δρίβας ,γεννηθείς το 1870, κατεχόμενος δε και αυτός από την αυτήν δίψαν προς δράσιν ,εγκατέλειψε το χωριό του,και ακολουθών τον Λέκκαν μετέβη εις την Ύδραν δια να εργασθεί ως υπάλληλος μεγάλου παντοπωλείου χονδρικής πωλήσεως .
Ο Λέκκας μετ’ου πολύ εξελείχθη εις ιδιοκτήτην καταστήματος υφασμάτων και ενώ θα μπορούσε να παραμείνει εις την Ύδραν και να επαναπαυτεί επί της επιτυχίας αυτής ,ησθάνετο ότι ο τόπος δεν ήτο ο κατάλληλος προς ευρυτέραν εκδήλωσιν της επιχειρηματικότητός του.
Ονειροπόλει μεγαλύτερα πράγματα.
Και ο εξάδελφός του Δρίβας κατείχετο από αυτά τα συναισθήματα και τους ίδιους πόθους.
  Η μετανάστευσις προς την Αμερικήν-προς τον Νέον Κόσμον –είχεν αρχίσει από παντού.
Και εις την Ελλάδα το μεταναστευτικόν ρεύμα εξεδηλώθη ζωηρόν,ιδίως εις την Λακωνίαν και ειδικώς εις την Λακεδαίμονα από την οποίαν κατήγοντο οι Λέκκας και Δρίβας.
Ο πρώτος ,ως εκ της κτηθείσης εμπορικής του πείρας και αντιληφθείς την σημασίαν της Αμερικής ,ανεχώρησεν δια τον Νέον Κόσμον.
Ύστερα από ολίγον τον ευρίσκομεν εις το Τάρπον Σπρινγκς της Φλωρίδας επιδιδόμεν εις το εμπόριον των σπόγγων και εφοδιάζοντα δια τροφίμων και άλλων χρειωδών τους στολίσκους των σπογγαλιευτικών πλοίων.
     Η Ειμαρμένη είχε συνυφάνει στενά την ζωήν των δύο εξαδέρφων ώστε και ο Δρίβας ύστερα από λίγο ηκολούθησε τον δρόμον προς την Αμερικήν.
Μόλις έφθασεν εις την Νέαν Υόρκην επεκοινώνησε με τον Λέκκα.
Αποτέλεσμα ήτο η συνάντησίς των εις αυτήν και η απόφασίς των περί ιδρύσεως εισαγωγικού οίκου. Όταν ανεχώρησαν από το χωριό των με την ευχήν των γονέων των ο Λέκκας και ο Δρίβας επήραν μαζί των δύο πολυτιμότατα εφόδια άτινα και απετέλεσαν το μυστικόν της επιτυχίας των :
 Την αγάπην προς την Ελλάδα και τας παραδόσεις της και τας περί τιμιότητος υποθήκας των οικογενειών των .
Ετσι ,όταν ίδρυσαν τον περιώνυμον καταστάντα εμπορικόν οίκον των ,έπραξαν τούτο , κινούμενοι μεν από την επιθυμίαν προς αποκόμισιν κερδών ,αλλά και από τον πόθον της διαδόσεως των ελληνικών προιόντων εις την Αμερικήν ως μέσου προς εξυπηρέτησιν της ελληνικής πατρίδος προς την οποίαν πάντοτε εστρέφετο νοσταλγικά η σκέψις των.
Η τοποθεσία που εξέλεξαν ήτο λίαν κατάλληλος,διότι ευρίσκετο δίπλα από το ονομαστόν Μάδισον Στρητ.
Εκεί που εγείρονται σήμερον πολυκατοικίαι, εκεί ιδρύοντο τότε Ελληνικά καταστήματα πληθυνόμενα ολονέν με τη διόγκωση του μεταναστευτικού ρεύματος από την Ελλάδα.
 Καφενεία , Ελληνικά πρακτορεία , εστιατόρια, κουρεία , ραφεία ,εμπορικά , βιβλιοπωλεία ,κρεοπωλεία ,εσχημάτισαν έναν ολόκληρον σφύζοντα Ελληνικόν κόσμον από τον οποίον έπρεπε να περάσει κάθε Ελλην που ήρχετο από την Ελλάδα.
     Μέσα εις αυτόν τον κόσμον εγεννήθη ο Οίκος «Λέκκας και Δρίβας.»
Μετά πάροδον ολίγων μηνών η Ελληνική αυτή επιχείρησις προσέλαβεν ευρύτερον χαρακτήρα.
Μετεβλήθη σιγά-σιγά εις κέντρον ,εις ίδρυμα εμπορο-οικονομικό –κοινωνικόν.
Οι Έλληνες μετανάσται που κατά το πλείστον ήρχισαν την σταδιοδρομίαν των με τα χειραμάξια και οι οποίοι «φρέσκοι» από την Ελλάδα δεν είχον εξοικειωθεί με το Αμερικανικόν περιβάλλον και με την Αμερικανική ζωήν ,έσπευδον προς τον Λέκκαν και προς τον Δρίβαν όχι μόνον διά να αγοράζουν τα Ελληνικά είδη ,αλλά και δια να τους συμβουλεύονται εις τα καθημερινά των προβλήματα .
 Ακόμη και τας οικονομίας των έπαιρναν οι Έλληνες εκείνοι και με απόλυτον πεποίθησιν και εμπιστοσύνην τας παρέδιδον εις τους δύο επιχειρηματίας μας προς φύλαξιν.
Και ουδέποτε ,τόσον αυτοί όσον και οιοδήποτε μεταγενέστεροί των έσχον και τον παραμικρότερον λόγον δια να μεταμεληθούν.
΄Ετσι ,ο Οίκος «Λέκκας και Δρίβας» προσέλαβε και την όψιν τραπεζιτικού ιδρύματος εφ’όσον ευρέθη εις την ανάγκην να ιδρύσει και τμήμα εκδόσεως επιταγών δια την αποστολήν χρημάτων εις την Ελλάδα μέσω της Ιονικής Τράπεζας ,της εδρευούσης εν Λονδίνω.
Η επιχείρησις προόδευε συνεχώς και μετά εξαετίας από της ιδρύσεώς της ,ήτοι το 1898,οι ρηξικέλευθοι Λέκκας και Δρίβας ισχυροποίησαν έτι περισσότερον τους δεσμούς των με την Ελλάδα δια της ιδρύσεως γραφείου εις τον Πειραιά επί της οδού Φίλωνος,αριθμ.40.
Και έκτοτε ήρχισεν η βαθμιαία και σταθερά επέκτασις.
Ελαιοπιεστήρια και δεξαμεναί ελαιολάδου χωρητικότητος 100.000 γαλονίων ιδρύονται εις την Ήπειρον επί Τουρκοκρατίας ,εις την Τρίπολιν της Αρκαδίας και εις το Ναύπλιον της Αργολιδοκορινθίας.
 Αποθήκαι ελαιών ιδρύονται το 1912 εις τον Βόλον και αποθήκαι ελαιών,συκών και άλλων ειδών εις τας Καλάμας το 1914.
  Και ακολουθούν τυροκομεία εν Αλβανία το 1916 ,γραφεία και εργοστάσια τυροκομίας εις την Σαρδηνίαν της Ιταλίας ,το 1922 ,άτινα και εξακολουθούν να λειτουργούν ,τυροκομεία δια κασέρια εις την Νότιαν Σερβίαν παρά τα ελληνικά σύνορα και τριώροφον τυροκομείον εις το Σέλι της Μακεδονίας παρά την Νάουσαν το 1931.
Παραλλήλως προς την ίδρυσιν και την επέκτασιν των παραγωγικών εγκαταστάσεων ο οίκος
« Λέκκας και Δρίβας» ήρχισεν ιδρύων ολόκληρον δίκτυον παραρτημάτων και αντιπροσωπειών.
Ούτως εις την Ελλάδα ιδρύθη αποκλειστική αντιπροσωπεία εν Θεσσαλονίκη το 1915 πράγμα που επεξετάθη εις τα Ιωάννινα ,την Άρταν ,την Πρέβεζαν ,τον Καρβασαράν , τα Τρίκαλα και εις άλλας πόλεις.
   Παρομοία επέκτασις ήρχισε και εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παράρτημα ιδρύεται εις τον Άγιον Φραγκίσκον το 1916 και άλλο παράρτημα εις το Σικάγον το 1930. Καθ’όλον αυτό το διάστημα το όνομα της εταιρείας «Λέκκας και Δρίβας» αρχίζει να γίνεται γνωστόν και εις τον ξένον εμπορικόν κόσμον χάρις εις τα βραβεία με τα οποία ετιμήθη εις διεθνείς εκθέσεις. Η μεγάλη αυτή επέκτασις είχεν επιβάλλει εις τον Δρίβαν να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1912 προς ανάληψιν της διευθύνσεως του εν Πειραιεί γραφείου και την θέσιν του εν Νέα Υόρκη ανάλαβεν ο εξάδερφός του Μιχαήλ Λέκκας ,αδελφός του συνιδρυτού.
Οι ιδρυταί της εταιρείας «Λέκκας και Δρίβας» εδοκίμασαν την χαράν της επιτυχίας πλήρως.
Είδαν το κατάστημά των να μεταβάλλεται με την πάροδο των ετών εις διεθνή εμπορικόν οργανισμόν με εργαστήρια εις την Ελλάδαν και εις ξένα κράτη και με παραρτήματα και αντιπροσωπείας εις πλείστα μεγάλα κέντρα.
Είδαν την επιχείρησίν των να καθίσταται μέσον διαδόσεως των Ελληνικών προιόντων και είδαν ,με πόσιν εμπιστοσύνην τους περιέβαλλε το κοινόν και πόσον δια της εμπιστοσύνης αυτής επιβραβεύθη η ειλικρίνεια και η τιμιότης αυτών .
 Ο Γεώργιος Λέκκας και ο Γεώργιος Δρίβας θα ημπορούσαν κάλλιστα να θέσουν εις το σήμα της εταιρείας των τας λέξεις «ισχύς μας η εμπιστοσύνη του κοινού» . Δια αυτό όταν απεβίωσαν οι δυο μετανάσται ,έφυγαν με το συναίσθημα ότι ως μετανάσται , ως Έλληνες ,ως Αμερικανοί ,αλλά και ως άνθρωποι επραγματοπόιησαν τους πόθους των σύμφωνα με τους κανόνες της φιλλαληλίας και με τας αρχάς της τιμιότητος.
Ο Γεώργιος Δρίβας απεβίωσεν την 9η Μαρτίου 1928 και μετά 41 ημέρας ακριβώς ,ήτοι την 19η Μαίου 1928 απεβίωσεν και ο Γεώργιος Λέκκας.

ΕΠΟΧΙΑΚΑ....


 
 
ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ  -  εφημ.  ΝΕΑ
 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΜΑΤΙΕΣ



ΚΥΡΙΑΚΗ  14  του  Οκτώβρη  -  Η  ΠΛΑΤΕΊΑ    ΤΟΥ  ΧΑΡΑΚΑ
απουσία ......μοναξιά  και  η  μελαγχολία   για  τον  χειμώνα   που  έρχεται. 





στην  υπέροχη  παραλία  της  αγίας  κυριακής   στο  ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ
αύρα  φθινοπωρινής  σονάτας  -  ένας  ο  ΄΄ τυχερός ΄΄


                                                       φωτο - ΚΩΣΤΑΣ  ΦΙΦΛΗΣ 
 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΣΤΟΝ ΧΑΡΑΚΑ.....




  Ο Σεπτέμβρης εφέτος πέρασε με μεγάλες ζέστες ,οι οποίες μαζί με την αυξημένη υγρασία προκαλούσε αφόρητη δυσφορία ακόμη και στο «δροσερό»Χάρακα .
   Τα λίγα υπάρχοντα ακόμα σταφύλια είχαν στεγνώσει από την ανομβρία αλλά ευτυχώς μια καλή βροχή τα πρόλαβε και έτσι έγινε ο τρύγος με σχετικά καλή απόδοση.
Βέβαια πολύ λίγοι είναι αυτοί που καλλιεργούν λίγα αμπέλια κυρίως τον εαυτό τους .
Εκτός από τον Γιάννη Δ.Πετρολέκα (Καπουρνάρο) και το Σωτήρη Παπαγεωργίου (Μαμαλούκα)
ο οποίος δραστηριοποιείται κυρίως ως επιχειρηματίας.



     Ο Σεπτέμβρης σημαδεύτηκε και από δύο θανάτους: της θεια-Φιλιάς και του Μήτσου Τραιφόρου. 1) Στις 20 /9/2012 απεβίωσε η Φιλιά Φιφλή σε ηλικία 100 ετών (Το Μάρτιο της έκαναν  τα παιδιά και τα εγγόνια τα εκατοστά γενέθλια)
Η θεια Φιλιά το γένος Νικολάου Χελιώτη είχε παντρευτεί το Νικόλαο Φιφλή ,ο οποίος υπήρξε θύμα της διάνοιξης του δρόμου στη Βόγια.
   Είχαν αποκτήσει τέσσερις κόρες Ελένη,Σοφία, Φανή και Γεωργία η οποία έφυγε από τη ζωή πολύ νέα γεμίζοντας πόνο τη μητέρα της και της αδελφές της.
    Η θεια Φιλιά υπήρξε γυναίκα πολύ κοινωνική και αγαπητή σε όλους.
  Στα νιάτα της εξυπηρετούσε τις Χαρακιώτισσες με τη μοδιστρική της τέχνη.
    Αξιοθαύμαστη η διαύγεια του πνεύματος και γενικά το ανοιχτό μυαλό της.


  2) Στις   21/9/2012 απεβίωσε ο Δημήτριος Τραιφόρος σε ηλικία 77 ετών .
Ένα από τα 7 παιδιά του Ηλία και της Ελένης Τραιφόρου (Μήτσος ,Σωτήρης , Κώστας ,Παναγιώτης ,Ματίνα , Παναγιώτα , Άννα).
Νέος άφησε το χωριό και την κτηνοτροφία και έγινε ναυτικός στα εμπορικά καράβια.
Όταν πριν από μερικά χρόνια πήρε τη σύνταξη εγκαταστάθηκε στο Χάρακα.
 Δυστυχώς η ασθένεια του σακχάρου είχε σαν συνέπεια να του κοπεί το πόδι, γεγονός που δεν το άντεξε και υπέκυψε πολύ ταλαιπωρημένος.
   Είχε παντρευτεί χωρίς να αποκτήσει παιδιά .
 Ήταν ένας ήσυχος και καλοκάγαθος ηπίων τόνων άνθρωπος ,και αγαπητός από τους συγχωριανούς του.     
                                                                         γράφει  ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ   ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ..................




 Με  προσπέρασαν  πετώντας  ζευγαρωμένες  και προσγειώθηκαν
σε  μικρή  απόσταση  στο  κλαδί  μιας   ελιάς .
το  φώς  στο  βάθος  έμπαινε  δειλά- δειλά  ανάμεσα  
 απο τα φυλλώματα  τω πεύκων  και  φάνταζε  ιδανικό  να  πλαισιώσει
αυτή  την  μοναδική  στιγμή  της  σύλληψης  της  ζωής

ΤΑΚΗΣ  ΦΩΤΗΣ  περιοδικό   ΦΩΤΟ-ΓΡΑΦΟΣ
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΗΛ. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ 1888 - 1953


ΣΤΟ  ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ  ΑΓΙΟΥ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ  ΣΤΗΝ  ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Ο JEROME  και  η συζυγός  του  ΝΤΑΙΖΗ

Πρόσωπον πεπροικισμένον με εξαιρετικήν δυναμικότητα ο οποίος λίαν μικρός αναχωρήσας εκ Χάρακος ένθα εγεννήθη , δι Αμερικήν –εις ηλικίαν δηλαδή μόλις δεκαέξι ετών –και εγκατασταθείς εις Άγιον Φραγκίσκον της Καλιφορνίας ,κατόρθωσε δια της εξαιρετικής τόλμης και του θάρρους ,τα οποία επεδείξατο κατά τας λίαν ριψοκινδύνους αυτού επιχειρήσεις εις τας οποίας απεδύθη εν αρχή ,δηλαδή προ τριακονταπενταετίας και πλέον , ως της αεροπορικής συγκοινωνίας Οκλαν-Σαν Φραγκίσκο με πιλότον αυτόν τον ίδιον, ιπποδρομιών ,κυνοδρομιών και άλλων παρομοίων ,να συγκεντρώνσει τελικώς όσα ποσά ακριβώς τω εχρειάζοντο δια να αφοσιωθεί εν τέλει εις μεγάλας αγοραπωλησίας ακινήτων εις τας οποίας όντως διεκρίθη!
Διότι δεν επρόκειτο πλέον περί αγορών και πωλήσεων οικοδομών και εκτάσεων υπολογιζομένων με δεκάδας ,αλλά με εκατοντάδες χιλιάδων δολλαρίων!
Με αποτέλεσμα όλων αυτών να καταλέγηται ούτος μεταξύ των ολίγων Ελλήνων της Αμερικής των οποίων η εν γένει ακίνητος και κινητή περιουσία να αριθμήται με εκατομμύρια δολλαρίων !.
Και είναι τω όντι λυπηρόν ότι ο διακριθείς ιδιαιτέρως δια την τόλμην και το θάρρος του συμπατριώτης μας ούτος ,όπως είπομεν ,καθώς και δια την λοιπήν πρόοδον αυτού απέθανεν αιφνιδίως εν τη ακμή της δράσεώς του ,άλλως θα είχε ωφεληθεί εξ αυτού ο τόπος μας και ειδικώτερον η γενέτειρα αυτού ο Χάραξ ,προς τον οποίον δείγματα αγάπης είχε δείξει κατά την ζωήν του ,όπως έξαφνα δια της επί μιαν διετίαν ειδικής χρηματοδοτήσεως ιατρού δια την παραμονήν αυτού εν τη κοινότητι ,καθώς επίσης και δια της χρηματικής βοηθείας προς τους κατοίκους του χωρίου κατά τις αγίας μέρας των Χριστουγέννων και του νέου έτους.

Ο  αδελφός  του JEROME  ΔΑΜΙΑΝΟΣ   με την  συζυγό  του  ΡΗΝΙΩ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ





    την κυριακή  30  Σεπτέμβρη  στον ΧΑΡΑΚΑ Πραγματοποιήθηκαν   οι  εκλογές
    για  την  ανάδειξη  των  2  μελών  της  διοικούσας  επιτροπής  του  Ιδρύματος.
    τα αποτελέσματα  έχουν  ως  εξής :
Επί συνόλου εγγεγραμμένων στον εκλογικό κατάλογο 387, προσήλθαν 148, εκ των οποίων Άκυρα ψηφοδέλτια: 2 και Έγκυρα: 146.
Υποψήφιοι:
 1) Κόκκορης Δημήτριος του Μιχαήλ: 28
 2) Ξαστερούλης Κων/νος του Νικολάου: 98
 3) Ροβάτσος Ιωάννης του Μιχαήλ: 35
 4) Ροβάτσος Μιχαήλ του Κυριάκου: 83
 5) Χελιώτης Μιχαήλ του Ιωάννη: 42