...

...

Γιάννης Πετρολέκας ο «Μπλακτζάκ»




                        Ο Τζον Τζιρόμ με την Νταίζη Οικονομάκη, δέκα χρόνια πριν από τον γάμο τους, το 1927. 
                               Αριστερά, η Πωλίν Οικονομάκη, μητέρα της Νταίζης

Εχετε ακούσει ποτέ την ιστορία ενός ανθρώπου-μύθου;
 Κάποιου που να έκανε τόσο πολλά και διαφορετικά πράγματα στη ζωή του, να απέκτησε δόξα και χρήμα, με το ίχνος του όμως να χάνεται στο πέρασμα του χρόνου, τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος «ανασκαφέας»;
 Μια τέτοια κινηματογραφική μορφή ήταν ο Τζον «Μπλακτζάκ» Τζιρόμ,
 Ελληνας μετανάστης στην Αμερική, από τον πάμπτωχο Χάρακα της Πελοποννήσου.
 Ο ποιητής, στιχουργός και ερευνητής Φώντας Λάδης, ύστερα από 10ετή αναζήτηση, είναι σήμερα (σχεδόν) έτοιμος να συστήσει, μέσω του βιβλίου που ετοιμάζει, τον μύθο του Τζιρόμ τόσο στο ελληνικό όσο και στο αμερικανικό κοινό.
Το 1905, ο δεκαεξάχρονος τότε Γιάννης Πετρολέκας φτάνει στο Σαν Φρανσίσκο μαζί με άλλους συμπατριώτες του.
Η αρχή του τυπική: δουλειές του ποδαριού, ατελείωτη «λάντζα» στα εστιατόρια της περιοχής, εκμάθηση αγγλικών επί το έργον.
Σε αντίθεση με άλλους ωστόσο, εκείνος δεν σταμάτησε εκεί. Πιάνοντας δουλειά στην εταιρεία των τραμ του Σαν Φρανσίσκο, άρχισε να κάνει γνωριμίες και να συγκεντρώνει εμπειρίες που αργότερα θα του φαίνονταν εξαιρετικά χρήσιμες...
 Στις αρχές της δεκαετίας του 1910 πηγαίνει στο Σαν Ντιέγκο, όπου μαθαίνει την πρωτοπόρο τότε «τέχνη» του αεροπόρου.
 Σκοπός του ωστόσο δεν είναι να παραμείνει υπάλληλος:
το 1913 ιδρύει, μαζί με ακόμα 6 κεφαλαιούχους, τη San Francisco-Oakland Aerial Ferry Co., την πρώτη εταιρεία υδροπλάνων για κοντινά δρομολόγια στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Η επόμενη διετία θα σημαδευτεί από μια κούρσα ανταγωνισμού μεταξύ του Λέκα (είχε συντομεύσει το όνομά του για ευκολία) και τριών άλλων αεροπόρων, με πειραματικές πτήσεις, ατυχήματα και συμφωνίες που αναγγέλλονται συχνά στον τοπικό Τύπο.
Πώς εντοπίστηκε όμως ύστερα από τόσα χρόνια όλη αυτή η δράση;
 «Η αλήθεια είναι πως τα ντοκουμέντα για τον Τζιρόμ είναι άπειρα. Μόνο στον Τύπο της εποχής υπάρχουν πάνω από 700 δημοσιεύματα που τον αφορούν. Ερευνώντας τα αρχεία των εφημερίδων του Σαν Φρανσίσκο, τόσο διαδικτυακά όσο και επιτόπου σε ταξίδι που έκανα πέρυσι, βρήκα τις αναφορές, οι οποίες συνδυάζονται και με διάφορες άλλες ζωντανές μαρτυρίες. Ολοι όλο και κάτι ξέρουν για αυτόν. Απλώς κανείς δεν έκατσε να γράψει μια οργανωμένη βιογραφία», 
μου λέει ο κ. Λάδης καθώς αφηγείται την πορεία του ιδιότυπου αυτού ανθρώπου προς το αμερικανικό όνειρο.
«Το 1917 αλλάζει και επισήμως το όνομά του σε Τζον Τζιρόμ. Την ίδια χρονιά ιδρύει την εταιρεία ντετέκτιβ Jerome Detective Agency, με υποκαταστήματα στο Λος Αντζελες και σε άλλες πόλεις της Καλιφόρνιας. Σκοπός του ωστόσο δεν είναι η κατασκοπεία. Η θητεία του στα τραμ, τα οποία υπήρξαν πεδίο μεγάλων συγκρούσεων μεταξύ των εταιρειών και των πανίσχυρων εργατικών συνδικάτων της εποχής, του δίδαξε πως το χρήμα βρισκόταν άλλου.
 Η εταιρεία του Τζιρόμ ήταν στην πραγματικότητα ένα γραφείο απεργοσπασίας: προσλάμβανε εκατοντάδες πρόθυμους που αναζητούσαν μεροκάματο (άνεργους, φοιτητές κ.ο.κ.), τους οποίους χρησιμοποιούσε για να σπάει μεγάλες απεργίες σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Από αυτή την ιστορία έβγαλε κυριολεκτικά εκατομμύρια.
 Τότε ήταν που απέκτησε και το παρατσούκλι “Μπλακτζάκ”, εξαιτίας ενός κλομπ που κουβαλούσε μαζί του στις απεργοσπασίες».
 Φιλόδοξος αεροπόρος και... μάγος στο σπάσιμο απεργιών Στο γραφείο ντετέκτιβ, υπάλληλος του Τζιρόμ ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα και ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας Ντάσιελ Χάμετ.
 Λέγεται μάλιστα πως ο άνθρωπος που έγραψε το «Γεράκι της Μάλτας» έγινε ένας από τους μεγαλύτερους υπερασπιστές της εργατικής τάξης, αηδιασμένος ακριβώς από την εμπειρία του μέσα σε χώρους όπως η ιδιότυπη επιχείρηση του Τζιρόμ.
 Φιλόδοξος αεροπόρος λοιπόν και απεργοσπάστης. Κι ακόμα δεν έχουμε φτάσει ούτε στα μισά της ιστορίας. Χρησιμοποιώντας τα χρήματα που είχε κερδίσει ώς τότε, ο δαιμόνιος Ελληνας κάνει άνοιγμα και στην αγορά του real estate, αγοράζοντας και πουλώντας ακίνητα σε όλο το μήκος της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ.
 Η οικονομική κατάρρευση των αρχών της επόμενης δεκαετίας θα κοστίσει και σε αυτόν, παράλληλα όμως θα του αποκαλύψει νέες ευκαιρίες...
Οσφραινόμενος τη μανία του τζόγου που κυριαρχεί συνήθως σε περιόδους κρίσεις, ο Τζιρόμ ασχολείται από το 1932 με τον ιπποδρομιακό και κυνοδρομιακό στοιχηματισμό.
 Κατασκευάζει μάλιστα στην περιοχή του Ελ Σερίτο κυνοδρόμιο χωρητικότητας 3.000 θέσεων, ενώ διατηρεί και πλήθος στοιχηματικών γραφείων.
 Παρ’ όλα αυτά το ημιπαράνομο καθεστώς της επιχείρησης και τα διαρκή μπλεξίματα με τον νόμο –σε μια εποχή που οι διάφορες δικαιοδοσίες είναι ακόμα θολές– θα τον οδηγήσουν στο κλείσιμο εν μια νυκτί το 1939, έπειτα κι από μια φιλική «προειδοποίηση» του ντόπιου εισαγγελέα.
 Μια άλλη διάσταση της ιστορίας του Τζιρόμ είναι αυτή που αφορά τη σχέση του με την Ελλάδα. Μπορεί στις επαφές του στην Αμερική να έκρυβε επιμελώς την καταγωγή του, όμως, όπως τα γεγονότα αποδεικνύουν, η αγάπη για τον τόπο του δεν έσβησε ποτέ:
 «Το 1933 επιστρέφει στην Ελλάδα και στον Χάρακα, όπου χτίζει μια πολυτελή βίλα, όρθια ακόμα και σήμερα, σε μια τελείως απρόσιτη περιοχή, χωρίς ίχνος δρόμου, ανάμεσα στο Λεωνίδιο και τη Μονεμβασιά, στις παρυφές του Μυρτώου Πελάγους.
 Εκεί θα επιστρέψει στα τέλη της δεκαετίας του ’40, κι αφού μεσολαβούν οι πόλεμοι, σχεδιάζοντας όπως φαίνεται κάποια μεγάλη επένδυση. Οι μαρτυρίες των κατοίκων, που καταφέραμε να συλλέξουμε, μιλούν για ένα τεράστιο πρότζεκτ το οποίο περιελάμβανε κατασκευή καζίνο, τελεφερίκ, ελικοδρομίου κ.ο.κ., ενταγμένο σε νόμο του Σχεδίου Μάρσαλ, που τότε προέβλεπε 100% φοροαπαλλαγή για τις μεγάλες επενδύσεις σε Ελλάδα και Κύπρο. Τον πρόλαβε ωστόσο ο θάνατος»,
 αναφέρει ο κ. Λάδης, ο οποίος έκανε επιτόπια έρευνα τόσο στη βίλα όσο και στο χωριό του Τζιρόμ. Το 1953, και ύστερα από ακόμα ένα ταξίδι στην Ελλάδα με τη σύζυγό του Νταίζη Οικονομάκη, ο «Μπλακτζάκ» Τζιρόμ βρίσκεται νεκρός, από καρδιακή ανακοπή στο γραφείο του, στο Σαν Φρανσίσκο.
 Στην κηδεία του παρευρίσκονται πάνω από 1.000 άτομα, μεταξύ των οποίων οι εκπρόσωποι όλων των τοπικών αρχών καθώς και οι μεγάλες προσωπικότητες της πόλης.
 Η τελετή πάντως έγινε με καθυστέρηση 18 ημερών λόγω αντιδράσεων του συνδικάτου των νεκροθαφτών. Βλέπετε, κάποτε είχε σπάσει και μια δική τους απεργία...


Ξεκίνησαν οι Χαιρετισμοί .....







                    -    Χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις
                                                         ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ  ΥΜΝΟΣ - στασις πρωτη 
                                      Σύρια  Προσφυγοπούλα  - στάσις  ΕΛΛΑΔΑ 

απ΄ τον Ζάρακα ως τον Καβομαλιά ...






5ο  σεμινάριο χορού Νοτιοανατολική Λακωνία 

 Η μουσικοχορευτική ταυτότητα της ΝΑ Λακωνίας | Πολλαπλές προσεγγίσεις.
 Η επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς καταλαμβάνει το ΝΑ άκρο του νόμου Λακωνίας.
 Στο νοτιότερο χώρο της ηπειρωτικής Ελλάδας συναντώνται πολιτισμικά σπαράγματα πληθυσμών που εποίκισαν αυτή την φιλόξενη περιοχή διαμορφώνοντας ένα ιδιαίτερο μουσικοχορευτικό χρώμα, διαφορετικό αρκετά από το γνωστό ως «μωραΐτικο».
 Η νοτιότερη απόληξη του αρβανίτικου τόξου, το βόρειο καταφύγιο της Κρήτης και του Τσιρίγου, η όμορη μελωδική Κυνουρία, τα νησιωτικά «αδέρφια» Σπέτσες και Ύδρα συνιστούν ένα αχαρτογράφητο μουσικό ιδίωμα, τον «άγνωστο Μωριά».
ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ | Εισηγητής στο σεμινάριό μας θα είναι ο Νίκος Μπαριάμης.
Σύντομο βιογραφικό: Ο Νίκος Μπαριάμης γεννήθηκε το 1992 και μεγάλωσε στη Σκάλα Λακωνίας. Είναι φοιτητής στο τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών.
Η πρώτη του επαφή με τον παραδοσιακό χορό έφερε τη βιωματική σφραγίδα της εικόνας των παλιών χορευτών του Ζάρακα, περιοχή καταγωγής της μητέρας του.
 Τα τελευταία 3 χρόνια είναι εθελοντής δάσκαλος χορού σε παιδικά και ενήλικα τμήματα στο Χορευτικό Τμήμα του Δήμου Πατρέων.
 Παράλληλα ασχολείται από το 2007 με την επιτόπια έρευνα μέσω της καταγραφής τραγουδιών και χορών από τους τελευταίους πληροφορητές της Πελοποννήσου. Βασικό πεδίο έρευνάς του ο νομός Λακωνίας και η γειτονική Κυνουρία καθώς και οι νόμοι Αργολίδας και Αχαΐας.
Έχει αναλάβει την επιμέλεια και την έκδοση ενός διπλού δίσκου με τραγούδια που έχει καταγράψει ο ίδιος από τα χωριά του Ζάρακα Λακωνίας στα οποία συμμετέχουν ντόπιοι κάτοικοι που τα διέσωσαν στη μνήμη τους.
|ΧΟΡΟΙ – ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ που θα διδαχθούν 
|• Συρτό • Γυριστό
 • Θυμαριώτικο
 • Πηδηχτό ή «Μπονάτσα»
 • «Κάτου στη μαύρη θάλασσα…»
 • «Όλες οι δάφνες…»
 • «Ο δυόσμος κι ο βασιλικός…» 
 • Πεντοζάλι Λαφονησιώτικο
 • Τσακωνοπούλα
 • Τσάμικο
 • «Πέρασα από το Βρονταμά…» (Τα κουκιά)
 • Το πιπέρι
 • Θανάση ντε |


αποκριάτικος χορός





Στις 6 τρέχοντος μηνός Μάρτη- Κυριακή μεσημέρι ο Σύλλογος πραγμτοποίησε τον ετήσιο αποκριάτικο χορό ,στην ταβέρνα «ΩΡΑΙΑ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ» στο Σχιστό Κορυδαλλού ,με ζωντανή μουσική και καλό φαγητό.
 Ως γνωστόν τα κέντρα διασκεδάσεως ,για να κλείσουν χορούς απαιτούν έναν αριθμό ατόμων,των οποίων όμως ο Σύλλογος δεν μπορεί ,υπό τις παρούσες συνθήκες να εξασφαλίσει ,για αυτό συνεργάστηκε με τον υπό ίδρυση Σύλλογο του Λαμπόκαμπου και πραγματοποίησαν κοινό χορό .
Το γεγονός αυτό είναι ευχάριστο γιατί μπορεί να αποτελέσει προοίμιο για περαιτέρω συνεργασίες και με άλλα Ζαρακίτικα χωριά.
 Εξ αφορμής αυτού του ευχάριστου γεγονότος έλαβε λόγο και ο παλιός επί 20ετίας περίπου Πρόεδρος του Συλλόγου Χαρακιωτών  ΘΕΟΔΩΡΟΣ  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ο οποίος συνεχάρη τον πρόεδρο και τα μέλη του συλλόγου Λαμπόκαμπου για την πρωτοβουλία τους αυτή και τον πρόεδρο του Συλλόγου Χαρακιωτών Δημήτριο Ξαστερούλη για την πολυετή –περίπου 30 χρόνια- θητεία του στο Δ.Σ.του Συλλόγου επαίνεσε την πρωτοβουλία της συνεργασίας παροτρύνοντας τους Συλλόγους σε ουσιαστικές συνεργασίες ώστε ,ίσως στο μέλλον επιτευχθεί η Ζαρακίτικη ομοσπονδία όπως συνέβη παλιότερα ,τη δεκαετία του 1990 που με την προτροπή του αείμνηστου Κωσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου και τον ενθουσιασμό του πρόεδρου των Συλλόγων έγινε πραγματικότητα και ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα διοργανώνοντας τρία επίσημα συνέδρια στο Κυπαρίσσι ,στη Ρηχιά και το Γέρακα όπου προβλήθηκαν στις αρμόδιες αρχές τα προβλήματα των χωριών.
Μάλιστα έφερε στη μνήμη ορισμένους από τους παλιούς αξιέπαινους προέδρους που εργάστηκαν σοβαρά για τον σκοπό αυτό όπως αυτόν του Κυπαρισσιού ,τον αείμνηστο Γιάννη Δούκα του Λαμπόκαμπου ,τον Τάσο Πετρουτσά από Ρηχιά ,τον Δημήτρη Πραγαλό από Άγιο Δημήτριο ,τον αείμνηστο Χρύσανθο Δούνια και Βασίλη Παράσχη της Κρεμαστής ,τον Ηλία Κρητικό του Γέρακα και τον υποφαινόμενο του Χάρακα κ.α

πριτς ... ΜΑΡΤΗ






Δεκαετία του 1930.
 Μάρτη μήνα πηγαίναμε στον Αη-γιάννη ανάβαμε τα καντήλια μαζεύαμε χόρτα με την συγχωρεμένη την γιαγιά την θια –Αναστάσαινα.
Μου διηγιόταν ότι τα παλιά χρόνια τέλη Μάρτη μια γυναίκα τσοπάνα έφυγε από τα χειμαδιά με το κοπάδι και εγκαταστάθηκε στα ορεινά χωριά του Ζάρακα ,ενώ η ίδια μονολογούσε αποβραδίς ΄΄Πριτς Μάρτη –τα ξεχείμασα τα αρνιά μου …
Το ίδιο βράδυ έριξε ένα μέτρο χιόνι ενώ το κρύο ήταν πολύ τσουχτερό .
Την άλλη μέρα το πρωί στην στάνη τα πρόβατα βρέθηκαν ακίνητα παγωμένα ενώ η τσοπάνα μέσα σε ένα αναποδογυρισμένο λεβέτι που είχε μπει για προφύλαξη για το κρύο και αυτή πεθαμένη.
Επίσης μου έλεγε ότι το μοναστήρι του Αη Γιάννη του Θεολόγου ήταν πολύ πλούσιο είχε μελίσσια –γίδια –αμπέλια-ελιές-πρόβατα είχε δε εκεί και μόνιμα καλόγριες.
Τις ρωτούσε λοιπόν ο κόσμος ΄΄δεν φοβάστε εδώ μοναχές –μακριά από τον κόσμο ΄΄και αυτές απαντούσαν ΄΄τίποτα δεν φοβηθηκαμε όσο το κρύο του Μάρτη..

                                                                                                                         παναγιώτα  πετρολέκα




1937...Οδοιπορικό στον ΖΑΡΑΚΑ



Εξακολουθούμε και σήμερα την δημοσίευση των εντυπώσεων από τον Ζάρακα,παρόλο που κάποιοι αμφισβήτησαν ότι η περιοδεία μας εκείνη δεν έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας .
Τους ατιπαρερχόμεθα αυτούς γιατί δεν αξίζουν απαντήσεως αι κουταμάρες των.
 Στην Ρηχιά εφθάσαμε Κυριακής απόγευμα.Άλλες φορές επικρατούσε ησυχία και όλη η συζήτησιν για την φτώχεια και τις οικογενειακές ανάγκες.
Αυτή τη φορά όμως παντού τραγούδια από γλέντια που εγίνοντο εις τα διάφορα μαγαζιά.
Σ’όποιο μαγαζί επήγε η παρέα μας ηύρε παρέες που ήταν στουπί στο μεθύσι και οι παρέες αυτές δεν αποτελούντο από νέους μονάχα,που μπορούσαν  να δικαιολογηθούν λόγω της ζωηρότητος και της αφρονεσιάς ,της ηλικίας των αλλά αποτελούντο και από μεσόκοπους και γέρους.
Τα γλέντια αυτά κατά το βραδάκι συνοδεύοντο με χορούς και έτσι η διασκέδασις αυτές εγίνοντο ζωηρότατες.
Ιδίως στα μαγαζιά του Ιωάννου Παπαγεωργίου ,του Ελευθερίου Λαζαράκη ,του Ευάγγελου Δρίβα του Δημ.Παπαγεωργίου εγένοντο τα καλύτερα γλέντια.
 Πώς μπορούν όμως τα γλέντια αυτά να συμβιβασθούν με την φτώχεια που επικρατεί στην Ρηχιά ,όπως μας παρέστησαν με απελπιστικά λόγια και όπως αντιληφθήκαμε και μόνοι μας .
Να πει κανείς ότι ήταν επίσημη μέρα η τοπική τους εορτή ,δεν ήταν ώστε δικαιολογημένα τα γλέντια.
Αλλά αποδεικνύεται ότι πίνουν για να ξεχνούν τον πόνο της δυστυχίας και της φτώχειας των.
Σε λίγο έφθασε ο ταχυδρόμος από τους Μολάους .Εστάθμευε στου Δημ.Παπαγεωργίου (Τζουμέλα) γιατί έχει το τηλέφωνο.Να βλέπατε πόσοι μαζευτήκανε στη στιγμή.
Κι όλοι με αγωνία περίμεναν να πάρουν γράμμα από την Αμερική.Κι όταν πάρουν (κείνη τη μέρα πήραν πάρα πολλά) αρχίζουν τα χιλιοχρονίσματα και «χίλια καλά να έχουν» προς εκείνους τους δικούς των που τους έστειλαν το σχετικό τσεκάκι με τα δολλάρια .
Πριν φύγουμε απαραιτήτως πήγαμε εις την Κοινοτική βιβλιοθήκη ,για να ιδούμε εάν της έστειλαν από πέρυσι κι άλλα βιβλία.
Και είδαμε πάμπολλα νέα.Πρέπει όμως κάθε ξενιτεμένος Ζααρακίτης ,προπάντων Ρηχιώτης,να στείλει ότι ποσόν δύναται ,για να αγορασθούν πολλά ακόμη βιβλία ,που με αυτά θα μπορέσει να μορφωθει η νεολαία.
Η βιβλιοθήκη είναι έργο από εκείνα που πρέπει να τύχουν της γενικής και  γενναίας ενισχύσεως.
Για τον καλόν , ευγενικόν,και μορφωμένο παπά τους Αναστάσιο Δρίβα μας δόθηκε η ευκαιρία και μιλήσαμε άλλοτε ότι είναι πρότυπο κληρικού.
 Από τη Ρηχιά ως αγωγιάτη πήραμε τον Παναγ.Κουλούρη - έχει μουλάρι γερό ,νέο σβέλτο και προπαντός προσεκτικό στους πανάθλιους δρόμους του Ζάρακος.
Τον συνιστούμε τον αγωγιάτη αυτόν. Περάσαμε από τον Αχλαδόκαμπο.Πέντε- έξι καλύβες σκόρπιες που ανήκουν σε κτηνοτρόφους.
Η μικρή εκκλησία τους μένει αγκαινίαστη χρόνια τώρα.Φέτος όμως θα πάει ο δεσπότης Σπάρτης να την εγκαινιάσει.


Στην είσοδο του χωριού Πιστάματα είδαμε το σχολικό κτίριο που κτίζεται και παραμένει ημιτελές.
Σαν νέοι Αβδηρίται που έφτιαξαν τις βρύσες χωρίς να βρουν νερό πρώτα ,χωρίς να έχουν αποκτήσει το σχολείο.
Αλλά σε αυτό δεν φταίνε αυτοί ,γιατί κάνουν όπως τους υποσχέθηκαν να φτιάξουν το κτίριο και τότε να ιδρυθεί το σχολείο τους.
Στο χωριό μας περίμενε ο Διαμαντής Ν.Κόκκορης ,γιατί αυτός να πούμε είναι επί της υποδοχής.
Και του αξίζει,γιατί είναι άνθρωπος ευγενικός,καλόκαρδος,φιλόξενος και χιουμορίστας ακόμη.
 Στον Χάρακα σταθμεύσαμε στου Δ.Ξαστερούλη ,στο Προξενείο να πούμε.Γιατί αδύνατο να πάς ή να έρχεσαι από το Κυπαρίσσι προς οιοδήποτε χωριό του Ζάρακος ,χωρίς να γνωρίσεις την διέλευσήν σου εις τον φιλόξενον και ανοιχτόκαρδον Δ.Ξαστερούλην.
Εν τω μεταξύ ήρθε και ο Πρόεδρος της Κοινότητος Δαμιανός Πετρολέκας.
Ένας μορφωμένος και κοινωνικά ανώτερος άνθρωπος.Μας μίλησε για τα κτήματα του χωριου του και μιλούσε με τέτοιο ενδιαφέρον σαν να μιλούσε για οικογενειακά του ζητήματα.
Εγκάρδια ειλικρινή συγχαρητήρια. (Για τα ζητήματα αυτά έγραψαν και θα γράψουν οι «Μολάοι».
Κατόπιν συναντήσαμε τον καλοκάγαθο ιεροδιδάσκαλο Δημήτρη Πέππα .Πρότυπον λευίτου ευτύχημα δια το χωριό.
Τους άλλους καλούς φίλους μας Δημήτρη Θ.Παπαγεωργίου Ελευθέριο Παπαγεωργίου κ.λ.π.δεν τους συναντήσαμε ,γιατί απουσίαζαν εις τας εργασίας.
 Στο Κυπαρίσσι φτάσαμε μετά εξάωρο συνεχή πορεία ,κατάκοποι πια.Εκεί μείναμε 5 μέρες για να δούμε τους συγγενείς μας ,φίλουςκαι συγχωρίους μας.
Χαρήκαμε μαζί τους και αναπτυχθήκαμε ψυχικώς μες στην αγάπη ,εκτίμησιν και φιλοξενία τους.
Αυτά τα αισθήματα των Ζαρακιτών τα σπάνια σήμερα ,είναι που τον οδηγούν κανένα πολύ συχνά να πηγαίνει στα χωριά των.

Ίσοι ΝΑΙ ....... ίδιοι ΟΧΙ





                                                      https://www.youtube.com/watch?v=sKduJgYzFBM


ο ΧΑΡΑΚΑΣ τον χειμώνα..






Η ζωή στο χωριό μας τις Χειμωνιάτικες μέρες είναι πολύ δύσκολη
 και όποιος τον έχει βιώσει ,το καταλαβαίνει.
Η απόλυτη ερημιά και μοναξιά ,για όσους έχουν ζήσει στις πόλεις.
 Να προσθέσουμε ακόμη και τα στοιχειά της φύσης :
 βροχές,υγρασία ,ομίχλη,λάσπες (μέχρι τωρα ο εφετεινός χειμώνας πάει καλά) 
πράγματι κάνουν δύσκολη τη ζωή.
 Κατά τις ημέρες των φετινών εορτών οι επισκέπτες ήταν
 λιγότεροι από κάθε προηγούμενη χρονιά .
Χαρακτηριστικά ,την ημέρα των Χριστουγέννων κατά την θεία λειτουργία ,
η οποία μάλιστα έγινε την επομένη της εορτής ,λόγω ελλείψεως ιερέων,
το εκκλησίασμα αποτελείτο από 8 μεγάλους και 4 παιδιά .
 Αξίζουν λοιπόν τον έπαινον και την ευγνωμοσύνη σε αυτούς 
τους λίγους που μενουν φύλακες και φρουροί του χωριού μας.



 Παρατηρούμε όμως και ένα πολύ ευχάριστο γεγονός ,
που είναι η παρουσία πέντε παιδιών,που με τις φωνούλες τους
 σπάνε λίγο την μονότονη ατμόσφαιρα.
 Το να ακούγονται τα Κάλαντα στο χωριό αλλά και στα γειτονικά χωριά
 είναι ευχάριστο και αισιόδοξο.
Τα παιδιά αυτά είναι : Τρία του Νίκου Παπαγεωργίου (Τάσος ,Θοδωρής, Ευαγγελία) 
και δύο του Γιάννη Πετρολέκα (Κωσταντίνος,Μαρία) .
 Άλλα νέα ενδιαφέροντα δεν υπάρχουν εκτός του ότι



 -  Τα πρώτα χιόνια έπεσαν τις μέρες της Πρωτοχρονιάς
 -  Οι ελιές έχουν καρπό και ήδη μαζεύονται 
από τους λιγοστούς ελαιοκαλλιεργητές .
 -  Ο Νίκος ανοίγει το μαγαζί τα Σαββατοκύριακα 
κι έτσι φαίνεται ότι υπάρχει ζωή στο χωριό.
 -  Τελευταίως ,μαθαίνω ότι κάποια σπείρα διαρρηκτών
ανοίγει σπίτια στα γειτονικά χωριά ,
στο Χάρακα δεν έχει «χτυπήσει» ακόμα ,
αλλά οι κάτοικοι βρίσκονται σε διαρκή αγωνία.



 -  Το Ίδρυμα Γ.Ν.Πετρολέκα παρά τις δύσκολες συνθήκες της κρίσης 
,πραγματοποίησε την καθιερωμένη για τις ημέρες των Χριστουγέννων ,
διανομή χρηματικού βοηθήματος στους κατοίκους. 
-  Ο Σύλλογος  πραγματοποίησε την Γενική Συνέλευση
 και την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας  στις 24 του μηνός Γενάρη.
-  Γιορτάστηκε  και φέτος  η εορτή των  τριών Ιεραρχών ,
 πολιούχος του χωριού μας.



 ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ Έχουμε όμως και ένα δυσάρεστο γεγονός 
το θάνατο του Συμπατριώτη μας Σωτήρη Σ.Πετρολέκα.
 Ο Σωτήρης Πετρολέκας ,απεβίωσε στις 26 Δεκεμβρίου στον Κορυδαλλό
 και ετάφη στο κοιμητήριο του Σχιστού σε ηλικία 92 ετών.