Όσον δε αφορά την Κουλοχέρα,το νοτιότερο από τα βουνά του Ζάρακα ,εκεί που τελειώνει πλέον ο Πάρνωνας ,και αυτής το όνομα –σύμφωνα πάντα με τους θρύλους –πάλι από το βασιλιά του Ζάρακα πηγάζει :
Ήταν λένε τότε που τα αμέτρητα κοπάδια του βασιλιά έβοσκαν ανέμελα στις πλαγιές (της κατόπιν Κουλοχέρας),ενώ ο αρχιτσοπάνος –γεροδεμένος και όμορφος –είχε εγκατασταθεί στην πιο ψηλή κορυφή του βουνού ,εκεί που τώρα είναι το ξωκκλήσι του Αι-Λιά.
Εκεί ψηλά έπαιζε τη φλογέρα του και με τον ήχο της συννενοείτο με την κόρη του βασιλιά ,με την οποία ήταν βαθιά ερωτευμένος.
Όμως οι Δωριείς Σπαρτιάτες ήθελαν τα βουνά Ζάρακας κάτω από την εξουσία τους.Ετσι,κάποιο βράδυ έκαμαν επιδρομή ,άρπαξαν τα κοπάδια και τον αρχιβοσκό και τους τραβούσαν για τα μέρη τους.Το παλικάρι ζήτησε να παίξει τη φλογέρα του για τελευταία φορά ,για να αποχαιρετήσει –τους είπε- τα πανέμορφα μέρη ,που από εκεί ψηλά συνήθιζε να αγναντεύει.
Το παίξιμο της φλογέρας όμως το βράδυ εκείνο ,σημάδι κακό ,θορύβησε τη βασιλοπούλα.Έτρεξε στον πατέρα της και του ζήτησε να κινηθεί αμέσως,γιατί κάτι κακό συνέβαινε στα κοπάδια του.
Τελικά ,οι στρατιώτες του βασιλιά πρόφτασαν τους επιδρομείς Σπαρτιάτες στη (σημερινή)θέση Πακόγια και έσωσαν τη ζωή του βοσκού .Δεν έσωσαν όμως και το χέρι του,που το έκοψαν οι Σπαρτιάτες για το σήμα κινδύνου που έστειλε με τη φλογέρα του.
