
Χθες το απόγευμα στο κοιμητήριο Χαλανδρίου αποχαιρέτησα ένα σπουδαίο φίλο
τον συμπατριώτη μας ΘΕΟΔΩΡΟ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (1935-2024).
Επειδή όλη μας η ζωή είναι στιγμές τι να πρωτοθυμηθώ από όσες είχε
μοιραστεί μαζί μου;;; Ο πνευματικός του όσιος Πορφύριος – η πείνα της κατοχής –
ένα κειμήλιο ρολόι τσέπης του πατέρα του – μια εικόνα (παιδικό τραύμα) κρυμμένος
στην μουριά της πλατείας 12/χρονο αγόρι – η προσκυνηματική πεζοπορική διαδρομή
στην Αγια-Μαρίνα στην Υδρα – ο επιμελής ελαιοχρωματισμός των μπλέ ξύλινων
πατζουριών στο πατρικό του σπίτι στο χωριό – κατακαλόκαιρο σούρουπο να επιστρέφει
από το αμπέλι του στην «πάνω γειτονιά» με ένα καλαθάκι σταφύλια και σύκα
σκεπασμένα επιμελώς με κλιματόφυλλα – στο χαγιάτι του σπιτιού μου με γλυκό
κουταλιού στην γιορτή της μάνας μου…….και τόσες άλλες.
Παραθέτω στην συνέχεια δύο στιγμές – μια από την «ανατολή» της ζωής του,ένα
σκηνικό,όπως μου το έχουν διηγηθεί παλαιότεροι,και μια λίγες μέρες πριν το
«βασίλεμα» σε μια επικοινωνία που είχα μαζί του.
1935 - ΧΑΡΑΚΑΣ - Νοέμβρης μήνας, Πρωτομηνιά θαρρώ, βραδάκι.
Η θια-Λένη η Τζήμαινα κοιλοπονούσε , κι’ ύστερα η γέννα του γιού της
του Θόδωρου.
Μαμή η Ελένη Γκιουζέλη , μάνα του «Κολιθοδώρα»
και του « Γάλλου». Το ίδιο βράδυ η Μαμή (Πάντα σε εφημερία)
έτρεχε και στην Παναγιωφιφλού που γεννούσε τον Κώστα.