Μάνα

 



Χθες βράδυ στην ΕΡΤ.
 Αφιέρωμα στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.
 Οι διό μας …. 
«Αυτά είναι τραγούδια της εποχής μας. Τ 'παιρνε ο Νιόνιος
 από την Ύδρα και στα πανηγύρια γινόταν χαμός, τα διέδιδε 
σ’ όλα τα χωριά το Ζάρακα. Πετραδάκι-πετραδάκι, δυο
 πόρτες έχει η ζωή και τόσα άλλα… »
 Ελαφρύ ρυθμικό κτύπημα, με το πασουμάκι της και
 με το δάκτυλο στο ξύλινο καναπέ κι’ αντάμα ένα ντροπαλό 
ψιθύρισμα στα χείλη. Οι ρυτίδες σημαίνουν ότι γελάσατε τα 
γκρίζα μαλλιά ότι νοιαστήκατε και τα σημάδια στο μέτωπο ότι ζήσατε….
 
Α ..ρε Μάνα χρόνια σου πολλά !!!!!!!


Πρωτομαγιά 1944 ......../2026

 


Εσείς που θα βγείτε από τον κατακλυσμό
 που έπνιξεν εμάς  / θυμηθείτε
 σαν θα μιλάνε για τις δικές μας αδυναμίες
 και τα σκοτεινά χρόνια που εσείς γλυτώσατε. 
Αλλάζοντας πιο συχνά χώρες από παπούτσια
 βαδίζοντας μέσα στην πόλη των τάξεων απελπισμένοι 
σαν βλέπαμε αδικία μονάχα και αντίσταση καμιά. 
Κι όμως ξέρουμε ότι / και το μίσος για την ταπείνωση
 αλλοιώνει το πρόσωπο /και η οργή για την αδικία 
φέρνει βραχνάδα στην φωνή. /Αχ εμείς 
που θέλαμε να ετοιμάσουμε το έδαφος για την φιλία
 εμείς, την φιλία μας δεν μπορούσαμε να δείξουμε.
 Εσείς όμως σαν έρθει η μέρα 
 που ο άνθρωπος συμπαραστάτης θα ’ναι τ’ ανθρώπου 
να μας θυμάστε / με επιείκια. 

 Μπέρτολντ Μπρέχτ « Στους απογόνους»