Παλαιόχωρα: Ημέρα Μνήμης ………

 

Τέτοιες μέρες, τον Νοέμβριο του 2022, μερικές φωτογραφίες για την «Παλαιόχωρα»

 που έλαβα από έναν φίλο Κυπαρισσιώτη , στάθηκαν η αφορμή για δύο αναρτήσεις στο 

ιστολόγιό μου. Μία στις 13 Γενάρη και μία δεύτερη λίγες μέρες αργότερα, το 

περιεχόμενο των οποίων παραθέτω στη συνέχεια. 

 Την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026, ενημερώθηκα ότι το Δημοτικό Συμβούλιο Μονεμβασίας 

ψήφισε πρόταση για την καθιέρωση της 14ης Σεπτεμβρίου ως «Ημέρας Μνήμης 

και Τιμής του Κυπαρισσίου», σε ανάμνηση των τραγικών γεγονότων της 14ης 

Σεπτεμβρίου 1825 στην «Παλαιοχώρα», κατά την εκστρατεία του Ιμπραήμ Πασά. 

Η πρωτοβουλία του Δημοτικού Συμβουλίου Μονεμβασίας αποτελεί ένα εξαιρετικά 

                                       σημαντικό πρώτο βήμα για τη δικαίωση της ιστορικής μνήμης της Παλαιοχώρας.                                                                                 Τέτοιες ενέργειες είναι αναμφίβολα σημαντικές και επιφέρουν θετικές κοινωνικές και                                                     αναπτυξιακές επιπτώσεις στην περιοχή, καθώς: Η ιστορική μνήμη διαμορφώνει 

                                    την ταυτότητα ενός τόπου. Λειτουργεί ως γέφυρα που συνδέει τις διαφορετικές γενιές,                                                             ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή. Επιπλέον ο πολιτιστικός τουρισμός αποτελεί 

τον ισχυρότερο κρίκο στο αναπτυξιακό μοντέλο απομακρυσμένων και μειονεκτικών 

περιοχών, όπως ο ορεινός όγκος του Ζάρακα. 

 Επιτρέψτε μου, ωστόσο, μια πιο ολιστική τοποθέτηση για τον προστατευόμενο χώρο.

 Εκτιμώ ότι η ανάδειξη της Παλαιοχώρας δεν πρέπει να εξαντληθεί μόνο σε μια

 ετήσια εκδήλωση μνήμης των τραγικών γεγονότων της 14ης Σεπτέμβρη του 1825. 

Απαιτείται να οριοθετηθεί και να θεσμοθετηθεί επίσημα ως : 

• Ιστορικός τόπος: Για να μην ξεχαστεί ποτέ η θυσία των αμάχων και των 

γυναικοπαίδων που σφαγιάστηκαν από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ.

 • Αρχαιολογικός χώρος : Για τη συστηματική προστασία, ανάδειξη και 

μελέτη των βυζαντινών ερειπίων οικισμού, των ναών του πύργου κλπ. 

 • Ζώνη Προστασίας της Φύσης:Λόγω της απαράμιλης ομορφιάς του 

φυσικού περιβάλλοντος καθότι η περιοχή ευρίσκεται εντός του 

οικολογικού δικτύου natura και Περιοχής Ανευ Δρόμων. 

 Μια τέτοια ολοκληρωμένη θεσμική θωράκιση θα αποτελέσει τον ιδανικό 

μοχλό για την ανάπτυξη ενός ποιοτικού, ήπιου πολιτιστικού και 

περιβαλλοντικού τουρισμού. Μόνο έτσι θα παραδοθεί σαν παρακαταθήκη στη 

νέα γενιά ως ένα ολοκληρωμένο, εμβληματικό φυσικό και πολιτιστικό μνημείο.

 Τέλος θέλω να συγχαρώ θερμά όλους όσους συνέβαλαν σε αυτή την προσπάθεια

 ανάδειξης του θέματος και ευελπιστώ στη γρήγορη γραφειοκρατική 

και θεσμική του διευθέτηση.     Πάντα τέτοια!

                        https://spyrospetrolekas.blogspot.com/2023/01/blog-post_13.html

Αδέσποτα & Αγαπημένα

 

               

 Αγροτικά Μνημεία τα «πεζούλια». 

Οι «ρυτίδες» της γης κατά Σεφέρη.

Ηθική του μέλλοντος η αισθητική. 
Στους νερόμυλους στα Τάλαντα 
Μονεμβασιάς μια Πρωτομαγιά.

Ο ορισμός του απέριττου σ΄ένα Κυκλαδονήσι.

Η αρμονία φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος.

Κρύβει πόνο......

 

                                                                                                                                      

Ανασύροντας από το αρχείο μου ένα παλιό video για το χωριό μας. 

Η λήψη έγινε το καλοκαίρι του 1996 τριάντα χρόνια πριν.

 - Στην αυλή του σπιτιού μου το κρίνο της Παναγιάς ανθισμένο.

 - Η θια-Τασία(+) η γειτόνισσα μου με γκρι πικέ ρόμπα και μπαστουνάκι.

 - Η θια-Βασιλική στο εικονοστάσι της θια-Βασίλως(+) με λαδάκι,

 καντηλήθρα και «λουμίνι», για το συγχώριο.

 - Η γιαγιά κυρά-Βικτωρία(+) με το «φακιόλι». 

- Η μαυροφορεμένη Μαρίκα(+) στην πάνω γειτονιά. 

- Η θια-Λένη με την «τέστα» για το αμπέλι στην «πίλιζα».

 - Η γαλανομάτα κόρη μου αυτοεπιβεβαιώνεται.

 - Ψιλόφυλλοι παραδοσιακοί βασιλικοί της θια-Αντωνιάς(+).

 - Οι ανθισμένες ροδάφνες του μπάρμπα-Παναγιώτη(+). 

- Κάτασπρες αυλές παντού, με λίγο λουλάκι στον ασβέστη.

 - Μια ποδιά νοικοκυράς, βιαστικά πεταμένη σε μια καρέκλα 

στο «λιακό» , για την υποδοχή απρόσμενου επισκέπτη.

 - Η Λάμπα η «καλή» με το πλεκτό πετσετάκι, η «καλη-μέρα» 

και η «Πάντα» με την γοργόνα να παίζει «άρπα», 

πρωταγωνίστρια των παιδικών ονείρων μου. 

- Τα σπιτάκια στην πλαγιά σαν ανθρωπάκια σε κοιτούν…… 

 όλα με δυο παράθυρα στην σάλα και ένα μικρότερο στο κατώι.

  Συμπερασματικά: «κρύβει πόνο-κρύβει πόνο/ένα τέτοιο ταξίδι 

στα παλιά» ή «Μεγάλωσα νοστάλγησα /αυτά που πίσω άφησα» 

όπως θα τραγουδούσαν Παπάζογλου & «Μαζώ».

                                                                                                                   η κυρα-Βικτωρία

LEKAS & DRIVAS

 Παραθέτω κείμενο του Αντώνη Παπαϊωάννου δημοσιευμένο στον ιστότοπο i/gr που 

αναφέρεται στον ευεργέτη του χωριού μας ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ (Lekas) και πιο

 συγκεκριμένα στην εταιρεία που ίδρυσαν, με τον ξαδελφό του ΓΕΩΡΓΙΟ ΔΡΙΒΑ

(Drivas),στην Νέα Υόρκη τέλη 19^ου αιώνα. Με αφορμή την ανάρτηση θα επανέλθω 

με κατάθεση σκέψεων /πρωτοβουλιών που πρέπει να ληφθούν ως ελάχιστος φόρος 

τιμής προς τον μεγάλο ευεργέτη .

Οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες έφτασαν στην Αμερική στις αρχές και τα μέσα του

 18ου αιώνα, αλλά η μαζική μετακίνηση ξεκινά τη δεκαετία του 1860, με κύρια 

αναζήτηση τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και την αξιοποίηση νέων ευκαιριών για

 οικονομική επιβίωση αρχικά και αποκατάσταση στη συνέχεια. Οι περισσότεροι από 

αυτούς εγκαταστάθηκαν σε αστικές περιοχές όπως η Νέα Υόρκη, το Σικάγο και η 

Βοστώνη, όπου άρχισαν να οργανώνονται σε κοινότητες και να ανοίγουν μικρές 

επιχειρήσεις για να αλληλοεξυπηρετούνται μεταξύ τους, αλλά και για να συντηρηθούν.

 Στην αρχή βρήκαν δουλειά σε εστιατόρια, αφού η εργασία στην κουζίνα δεν ήταν 

ελκυστική για τους Αμερικανούς. Σύντομα όμως έμαθαν τον τρόπο να διαχειρίζονται 

ένα εστιατόριο και εισάγοντας νέες ιδέες από την κουζίνα του τόπου τους άρχισαν να

 προκαλούν την περιέργεια των Αμερικανών. Στην αρχική τους μορφή τα εστιατόρια 

είχαν τη μορφή καφενείων, αφού αποτελούσαν στέκια συνάντησης των ομογενών, 

αλλά έγιναν δημοφιλή στους Αμερικάνους της εργατικής τάξης προσφέροντας χαμηλές

 τιμές, πλούσιες μερίδες και εξυπηρέτηση όλο το εικοσιτετράωρο. Καθώς όμως οι 

ελληνικές κοινότητες μεγάλωναν, μεγάλωνε και η νοσταλγία για πιο αυθεντικά πιάτα 

που τους θύμιζε το σπίτι στην Ελλάδα. Τα ελληνικά εστιατόρια άρχισαν να καθιερώνουνν 

παραδοσιακά φαγητά όπως ψητά κρέατα, θαλασσινά και επιδόρπια. Μέχρι τη δεκαετία 

του 1930, η ελληνοαμερικανική κουζίνα είχε γίνει μια ξεχωριστή κατηγορία στον κλάδο

 των εστιατορίων. Η καθιέρωση των ελληνικών πιάτων, αλλά και η μαγειρική ελληνικών

 φαγητών στο σπίτι, δημιούργησε την ανάγκη της προμήθειας πρώτων υλών από την

 πατρίδα. Πώς να φτιάξεις ένα λαδερό ελληνικό φαγητό αν δεν έχεις το λάδι από το χωριό; 

Πώς να φτιάξεις μια μακαρονάδα αν δεν έχεις την παραδοσιακή μυζήθρα να τρίψεις από

 πάνω της; Πώς να πιεις ένα ούζο ή μια ρετσίνα, χωρίς ελληνικές ελιές και λίγη φέτα και 

βέβαια αν δεν έχεις διαθέσιμο το τσίπουρο ή τη ρετσίνα; Κάποιοι έπρεπε να αναλάβουν να

 φέρουν αυτά τα προϊόντα στη νέα πατρίδα. Και αν αυτό μας φαίνεται βουνό, αν σκεφτούμε

                                     ότι μιλάμε για ευπαθή προϊόντα, για ταξίδι πολλών εβδομάδων με το πλοίο, για την ανάγκη                                                                            αποθήκευσης και συντήρησης, σε κάποιους δαιμόνιους Έλληνες επιχειρηματίες δεν φαινόταν                                    έτσι. Ήδη από την αρχή του περασμένου αιώνα εντοπίζουμε συστηματικά διαφημίσεις 

παντοπωλείων και εισαγωγικών οίκων που ανακοινώνουν κάθε τόσο την παραλαβή 

νέων προϊόντων Όπως έχουμε γράψει και σε άλλο άρθρο, οι Έλληνες, πριν τα εστιατόρια, 

είχαν επιδοθεί στην τέχνη της ζαχαροπλαστικής και σε μια κατηγορία καταστημάτων τα milk 

bar και τα candy shop. Έτσι αν ανατρέξουμε στις εφημερίδες του 1900 θα δούμε και 

χοροεσπερίδες Ελλήνων ζαχαροπλαστών που υποδηλώνουν την επαγγελματική τους 

καθιέρωση αλλά και πλήθος καταχωρίσεων από εταιρίες που διαθέτουν πρώτες ύλες σε

 Έλληνες ζαχαροπλάστες, με τη διαφορά ότι αυτές οι πρώτες ύλες δεν έρχονται από 

την Ελλάδα. Στο παρόν άρθρο μας ενδιαφέρουν οι πρώτοι Έλληνες εισαγωγείς στην 

Αμερική που φέρνουν προϊόντα από την Ελλάδα. Ο παλαιότερος οίκος φαίνεται πως ήταν

 η εταιρία lekas & drivaς  που ιδρύθηκε το 1892 και για την οποία θα αφιερώσουμε ειδικό 

κεφάλαιο στη συνέχεια Σύμφωνα με το «The Greek Community of New York City: Early

 Years to 1910» του Μάικλ Κοντόπουλου, «Η εταιρεία Λέκας και Δρίβας, που ιδρύθηκε 

το 1892, έγινε το θεμέλιο μιας μεγάλης επιχείρησης τροφίμων. Η έδρα της βρισκόταν στην 

οδό Ρούσβελτ 17.» Το ίδιο επιβεβαιώνει και το “Greeks in America..» του Τόμας Μπέρτζες.

Την μέρα που δεν γελάσαμε ......

 

Λέγεται ότι, την μέρα που δεν γελάσαμε και δεν τραγουδήσαμε 

δεν την ζήσαμε. Ακούστε τον παραμυθά Λουδοβίκο να λέει ιστορίες 

και ύστερα να ερμηνεύει ένα αγαπημένο μου τραγούδι.

https://www.facebook.com/reel/2094984404432421

https://www.youtube.com/watch?v=uhliQyK0-YY&list=RDuhliQyK0-YY&start_radio=1

Κοιτίδες πολιτισμού τα σχολεία του ΖΑΡΑΚΑ

 

                                                                                        Δημοτικό σχολείο ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΟΥ (διατηρητέο μνημείο)

Εκεί μάθαμε τα πρώτα μας γράμματα, εκεί συλλαβίσαμε τις πρώτες λέξεις. 

Σημαντικά αρχιτεκτονικά κτήρια, πετρόκτιστα κατά κανόνα, κατασκευασμένα 

από προσφορές ντόπιων μεταναστών , κυρίως εμπόρων, που εγκατέλειψαν

 αναλφάβητοι και πάμπτωχοι τον Ζάρακα τέλη του 19ου αιώνα, για το όνειρο

 μιας καλλίτερης ζωής. Εδώ και χρόνια, με την ερήμωση της υπαίθρου, ούτε 

κουδούνι κτυπά, θρανία δεν υπάρχουν, ούτε πίνακας,

παιδικές φωνές δεν ακούγονται πιά. Την δεκαετία του 50 στον Ζάρακα υπήρχαν

 6 ενεργά σχολεία, σήμερα λειτουργούν μόνο δύο (Ρηχιά -Κυπαρίσσι). 

Επιβάλλεται πλέον τα κτίρια αυτά να μετατραπούν σε κοιτίδες τοπικής πολιτιστικής 

κληρονομιάς με παρεμβάσεις από τον δήμο αποκατάστασης, ανάπλασης, επανάχρησής

 των, με λειτουργικότητα χρήσεων όπως: Φιλοξενία εκθέσεων, παρουσιάσεις βιβλίων, 

ομιλίες, φύλαξη ιστορικών αντικειμένων, αγροτικών εργαλείων, δημιουργία

 βιβλιοθηκών, προβολές ταινιών και διοργάνωση εκδηλώσεων από τους πολιτιστικούς

 συλλόγους της περιοχής. Μια ζωντανή κιβωτός λαΪκού πολιτισμού, ιστορίας και 

παράδοσης που συν το χρόνο χάνεται.

 

 

                                                                                                     Δημοτικό σχολείο ΡΕΙΧΙΑΣ

                                                                                       Δημοτικό σχολείο ΛΑΜΠΟΚΑΜΠΟΥ

                                                                                                       Δημοτικό σχολείο ΠΙΣΤΑΜΑΤΩΝ

Καλοκαίρι 2026

 

   Στιγμές απλές ξέγνοιαστες όμορφες 
    Λίγες ανάσες σε ένα κυκλαδονήσι
   80 μίλια δυτικά ο γενέθλιος τόπος

Ηλιοβασίλεμα λίγο πριν το σούρουπο.

Ένα ματσάκι «λαγοουρές» από τις αμμοθίνες.

Το αδιαχώρητο στο εμπορικό σοκάκι  στην 

 Απολλωνία, η πρωταγωνίστρια όμως μία.

Βράχια διάσπαρτα ριγμένα στο Αιγαίο Πέλαγος.

Ελληνικός διπλός σκέτος με καϊμάκι από σκούρο

 χαρμάνι, μερακλίδικος από την Μαργαρώ.

Ντόπια τραγανά κουλουράκια με γλυκάνισο και 

σουσάμι από τον παραδοσιακό φούρνο του Άγγελου.

Ο Πλάστης μας έδωσε τα αναγκαία 

Και μείς ζητούμε τα περιττά

   Φίλες/οι μου καλό καλοκαίρι

 δροσερό και χαμογελαστό !!!!!!

Στραβά Αρμενίζουμε

 

Φωτισμός καστροπολιτείας Μονεμβασιάς – Αναστηλωμένο παλάτι 

δεσποτών στον Μυστρά , έργα μεγαλόπνοα στα μνημεία παγκόσμιας

 εμβέλειας που ευρίσκονται στην περιοχή μας.

 Όμως υπάρχουν διάσπαρτα και εκατοντάδες μικρά «διαμαντάκια» 

τελείως εγκαταλελειμμένα που με την πάροδο του χρόνου 

 καταστρέφονται ολοσχερώς. Αναφέρομαι σε μικρές καστροπολιτείες που 

παρουσιάζουν σημαντικές φθορές μη αναστρέψιμες, αγιογραφίες 

βυζαντινών ναών που καταστρέφονται ή ασβεστώνονται, Αρχαιολογικοί 

χώροι και ιστορικά μνημεία που βεβηλώνονται. Καμμιά φροντίδα από 

σύστασης ελληνικού κράτους έως σήμερα. Να συμφωνήσουμε όλοι ότι 

μια τέτοια ασύμετρη διαχείριση του πολιτιστικού αποθέματος ενός 

τόπου σίγουρα δεν οδηγεί στην βιώσιμη ανάπτυξή του.

                                 Δια του λόγου το αληθές:

 https://spyrospetrolekas.blogspot.com/2022/12/blog-post_10.html

https://spyrospetrolekas.blogspot.com/2023/01/blog-post_13.html

ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ "απάτητο" στις νέες γενιές

 

                                                                                                                               ΦΩΤΟ: Γιάννης Πουλάκης

Η Θεσμική θωράκιση της φύσης στην περιοχή του προστατευόμενου τοπίου

 του ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙΟΥ ολοκληρώθηκε με την έκδοση της υπουργικής απόφασης 

(ΦΕΚ 451/Δ/4-6-2026) καθορισμού των αναγκαίων μέτρων και περιορισμών 

προστασίας του. Είναι μια προσπάθεια που ξεκίνησε την 6η Μάϊου του 2022 

με την κατάθεση σχετικού υπομνήματος στον τότε υφυπουργό Περιβάλλοντος

 κο Αμυρά , στον ΟΦΥΠΕΚΑ, και στην Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (τα στοιχεία 

παρατίθενται στον σχετικό φάκελο του blog «ΔΡΑΣΗ ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ». 

Τα χρόνια που μεσολάβησαν έως την σημερινή αίσια κατάληξη βοήθησαν 

επώνυμοι και ανώνυμοι πολίτες. Μα πιο καταλυτική ήταν η σημαντικότητα 

του φυσικού πλούτου αυτού του ορεινού όγκου, που όπως μου είχε αναφέρει η 

καθηγήτρια του πανεπιστήμιου Ιωαννίνων κα ΚΑΤΗ ,υπεύθυνη για την σύνταξη

 της μελέτης «Περιοχών Άνευ Δρόμων», το ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ διαθέτει απολύτως όλες 

τις προϋποθέσεις για ένταξή του στο δίκτυο των Απάτητων Βουνών. Εδώ 

αντικειμενικά  πρέπει να επισημάνουμε ότι η καθυστέρηση θεσμοθέτησης

 προστασίας του ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙΟΥ επέφερε ένα τραύμα στην «καρδιά» του

 προστατευόμενου τοπίου με την αδειοδότηση ΑΣΠΗΕ στην θέση «Μαρατζάκι».

 Τέλος να αναφέρω ότι η ολοκλήρωση αυτής της θεσμικής παρέμβασης για το

 ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ επιφέρει προστιθέμενη αξία στους δήμους Μονεμβάσιας, Ευρώτα

 και Νότιας Κυνουρίας και κυρίως στην Δημοτική Ενότητα του ΖΑΡΑΚΑ 

αναβαθμίζοντάς την σε περιοχή αναπτυξιακά βιώσιμη. Με τον τρόπο αυτό 

επιτυγχάνεται οικονομική πρόοδος, κοινωνική συνοχή και διασφαλίζεται

 η προστασία του περιβάλλοντος στις μελλοντικές γενιές. 

Αλλά για αυτό το θέμα θα επανέλθω σε επόμενη ανάρτηση.

ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ - Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος/5 Ιουνίου

 

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, ο Υπουργός Περιβάλλοντος

 και Ενέργειας, κ. Σταύρος Παπασταύρου, επισκέπτεται το Χιονοβούνι 

Λακωνίας, το οποίο με Απόφαση που υπέγραψε χθες, χαρακτηρίστηκε σε

 έκταση περίπου 60 τετραγωνικών χιλιομέτρων ως «Απάτητο Βουνό», 

τριπλασιάζοντας σχεδόν την έκταση της προστατευόμενης περιοχής που 

πλέον ανέρχεται σε 90 τετραγωνικά χιλιόμετρα περίπου. 

 Με τη νέα αυτή Υπουργική Απόφαση, καθορίζονται οι όροι και οι περιορισμοί 

για την προστασία και διατήρηση της φύσης του τμήματος του Χιονοβουνίου

 που δεν είναι ενταγμένο στο δίκτυο Natura. Συγκεκριμένα, τίθενται οι ίδιοι

 όροι και περιορισμοί με αυτούς του τμήματος του βουνού που είναι ενταγμένο 

στο δίκτυο Natura, υιοθετώντας ουσιαστικά το καθεστώς του

 «απάτητου βουνού». Η Απόφαση αυτή έρχεται σε συνέχεια του χαρακτηρισμού 

του τμήματος του Χιονοβουνίου που βρίσκεται εντός του Δικτύου Natura 2000

 ως «Απάτητο Βουνό», με προγενέστερη Υπουργική Απόφαση εντός του 2026. 

 Ο θεσμός «Απάτητα Βουνά», αποτελεί μια εμβληματική πρωτοβουλία του 

ΥΠΕΝ, πρωτοποριακή σε όλη την Ευρώπη, ένα εργαλείο περιβαλλοντικού 

σχεδιασμού για την προστασία χερσαίων ορεινών περιοχών. 

Με το Χιονοβούνι, τα «Απάτητα Βουνά» ανέρχονται πλέον σε 13. Με τους 

πρόσθετους όρους και περιορισμούς επιδιώκεται η θεσμική κατοχύρωση ενός 

υψηλού επιπέδου περιβαλλοντικής προστασίας των περιοχών αυτών, ιδίως

 μέσω της απαγόρευσης διάνοιξης δρόμων και νέων υποδομών. 

Ειδικότερα, επιδιώκεται:

 α) η ανάσχεση της αλλαγής χρήσης γης που αποτελεί την κυριότερη αιτία

 απώλειας της βιοποικιλότητας και του δασικού πλούτου σε παγκόσμιο 

και ευρωπαϊκό επίπεδο,

 β) η αναχαίτιση της κατάτμησης φυσικών οικοσυστημάτων από δρόμους 

και τεχνητές επιφάνειες, 

 γ) η διατήρηση των τύπων οικοτόπων και των ειδών χλωρίδας, άγριας 

πανίδας και ορνιθοπανίδας, 

 δ) η διαφύλαξη των φυσικών, πολιτιστικών, ιστορικών, αισθητικών και λοιπών

 αξιών του τοπίου,

 ε) η διατήρηση των ήπιων παραδοσιακών ανθρωπογενών δραστηριοτήτων 

που δεν διαταράσσουν τα φυσικά οικοσυστήματα και τη φυσική εξέλιξή τους,

 στ) η ανάπτυξη του φυσιολατρικού, περιπατητικού, ορειβατικού και 

οικολογικού τουρισμού,

 και ζ) η εξασφάλιση της ήπιας και βιώσιμης ανάπτυξης. 

 Τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας συνόδευσαν στη Λακωνία ο Βουλευτής

 Λακωνίας της Νέας Δημοκρατίας κ. Νεοκλής Κρητικός, ο Περιφερειάρχης 

Πελοποννήσου, κ. Δημήτρης Πτωχός, o Αντιπεριφερειάρχης Λακωνίας, κ. Θεόδωρος

 Βερούτης, ο Γενικός Γραμματέας Φυσικού Περιβάλλοντος & Υδάτων του ΥΠΕΝ, 

κ. Πέτρος Βαρελίδης, οι Δήμαρχοι Ευρώτα, κ. Δήμος Βέρδος και Νότιας Κυνουρίας,

 κ. Μανώλης Δολιανίτης, ο Αντιδήμαρχος Μονεμβασιάς, κ. Κωνσταντίνος 

Μαυρομιχάλης, στελέχη του ΟΦΥΠΕΚΑ, καθώς και ο Πρόεδρος κ. Ανδρέας 

Κρητικός και μέλη του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Μολάων και ΝΑ Λακωνίας.

 Με την ολοκλήρωση της επίσκεψης, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας,

 κ. Σταύρος Παπασταύρου, δήλωσε: 

Να καβατζάρουμε ...

 

Η ζωή μας αλληγορικά σε ναυτική αργκό.

 Γέμισε ο καιρός /στα όρτσα /

 να καβατζάρουμε /βγαίνουμε καρφί 

 

Αγαπητοί φίλοι Καλό Καλοκαίρι !!!!!! 

https://www.youtube.com/watch?v=Zy8BWnqzuPE

Μάνα

 

Χθες βράδυ στην ΕΡΤ.

 Αφιέρωμα στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

 Οι διό μας …. 

«Αυτά είναι τραγούδια της εποχής μας. Τ 'παιρνε ο Νιόνιος

 από την Ύδρα και στα πανηγύρια γινόταν χαμός, τα διέδιδε 

σ’ όλα τα χωριά το Ζάρακα. Πετραδάκι-πετραδάκι, δυο

 πόρτες έχει η ζωή και τόσα άλλα… »

 Ελαφρύ ρυθμικό κτύπημα, με το πασουμάκι της και

 με το δάκτυλο στο ξύλινο καναπέ κι’ αντάμα ένα ντροπαλό 

ψιθύρισμα στα χείλη. Οι ρυτίδες σημαίνουν ότι γελάσατε τα 

γκρίζα μαλλιά ότι νοιαστήκατε και τα σημάδια στο μέτωπο ότι ζήσατε….

 

Α ..ρε Μάνα χρόνια σου πολλά !!!!!!!

ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ .... απάτητο βουνό !!!

 

Πρωτομαγιά 1944 ......../2026

 

Εσείς που θα βγείτε από τον κατακλυσμό

 που έπνιξεν εμάς  / θυμηθείτε

 σαν θα μιλάνε για τις δικές μας αδυναμίες

 και τα σκοτεινά χρόνια που εσείς γλυτώσατε. 

Αλλάζοντας πιο συχνά χώρες από παπούτσια

 βαδίζοντας μέσα στην πόλη των τάξεων απελπισμένοι 

σαν βλέπαμε αδικία μονάχα και αντίσταση καμιά. 

Κι όμως ξέρουμε ότι / και το μίσος για την ταπείνωση

 αλλοιώνει το πρόσωπο /και η οργή για την αδικία 

φέρνει βραχνάδα στην φωνή. /Αχ εμείς 

που θέλαμε να ετοιμάσουμε το έδαφος για την φιλία

 εμείς, την φιλία μας δεν μπορούσαμε να δείξουμε.

 Εσείς όμως σαν έρθει η μέρα 

 που ο άνθρωπος συμπαραστάτης θα ’ναι τ’ ανθρώπου 

να μας θυμάστε / με επιείκια. 

 Μπέρτολντ Μπρέχτ « Στους απογόνους»

ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ: Ηταν δίκαιο - έγινε πράξη

 

Εντόνως ερωτικόν....

 

20 Απρίλη 2026 – Μια υπέροχη μουσική παράσταση.

 « 5 Λαϊκές μορφές με τρόπον εντόνως ερωτικόν»

 «Έρωτας ο πραγματικός (όχι ο άλλος) είναι:

 να γελάς, να σου μυρίζουν οι νεραντζιές, να 

σου αρέσουν οι Κυριακές…….»

 προλόγισε την παράσταση ένας έφηβος άνω των

 80 ετών και ύστερα μια μουσική πανδαισία.

 « Δεν ξέρεις τι 'ναι παγωνιά- βραδιά χωρίς φεγγάρι , 

να μην γνωρίζεις ποια στιγμή - ο πόνοςς θα σε πάρει ..» 

« διώξε τη λύπη παλληκάρι πάμε μια βόλτα...

/ δεν ρώτησες τόσο καιρό για μένα… / μια φούντωση

 μια φλόγα.. / τόση αγάπη και μια θάλασσα ερημιά…

 

 Κάθε ένα τραγούδι – μισή προσευχή !!!!

https://www.facebook.com/reel/1582718446152565

πασχαλιάτικα και αλλα ....

Επιτάφιος θρήνος στον ΖΑΡΑΚΑ!!!!
Η Ανάσταση δεν έρχεται μετά τον σταυρό,
 βρίσκεται μέσα στον σταυρό, 

έλεγε ο Αλβανίας ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

      Πιστάματα - Λαμπόκαμπος

              Ρηχιά

                                        Κυπαρίσσι - Μοναστήρι αγίου Ιωάννου

                                                                                                                                     Χάρακας

Μεγάλη κακοκαιρία φέτος στο χωριό στα τελειώματα του Μάρτη.

 Παραθέτω μια πολύ παλιά ιστορία που λέγανε στον χωριό μας,

 τουλάχιστον δύο αιώνες πριν. 

" Η γιαγιά μου η Βασιλική μου διηγούταν όταν ήμουν μικρή την παρακάτω ιστορία:

 Ήταν ένα ζευγάρι ηλικιωμένοι άνθρωποι, τσοπάνηδες στα «χειμαδιά». Και πριν 

τελειώσει ο Μάρτης φύγανε με τα πρόβατα στο βουνό. Τότε η γριά είπε «πρίτς 

Μάρτη τα ξεχείμασα τα αρνιά». Τότε ο Μάρτης παρεξηγήθηκε και δανείστηκε

 δύο μέρες από τον Φλεβάρη και ρίχνει ένα χιόνι δυνατό. Ψοφήσανε όλα τα πρόβατα

 και η γριά για να ζήσει μπήκε κάτω από ένα λεβέτι. Όμως το κρύο ήταν δυνατό 

και μαρμαρώσανε και η γριά κάτω από το λεβέτι και τα πρόβατα." 

 Γράφει η ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ

ΦΩΤΟ: Χρήστος Χελιώτης

Μέσα Μάρτη – Άνοιξη  2026 .
Μια «τρελιάρα» ζαρντινιέρα στο μπαλκόνι μου. 
Με την υψηλή φροντίδα της γυναίκας μου,

 που κάθε πρωϊνό πιάνει κουβεντολόι μαζί της για

 τα καλούδια της.Και μια ορχιδέα στο γραφείο άκρως

προκλητική για τα κάλλη της με φόντο μια οθόνη PC.

¨

Καλή Ανάσταση!!!!

 

Πιλότος της ζωής.....

 

Ελληνική Επαρχία 2025

 

Αθάνατη Ελληνική Επαρχία !!!! 

Η πλατεία του χωριού μας 

Καλοκαίρι / Χειμώνας 2025 

Αντώνυμα ή Contrast 

όπως λέμε στον Χάρακα.

Για τον ΜΙΧΑΛΗ.......

 

Στο «απάγκιο» της αυλής του σπιτιού του. 

 Πάνω σε ένα παλιό ξύλινο τραπέζι. 

Στο χωριό μας στην «κάτω γειτονιά». 

Ένα καντήλι, λάδι, φυτιλάκια, αναπτήρας, και λιβάνι.

 Για περαστικούς διαβάτες. 

Για μια ψυχή που έφυγε πρόωρα. 

Για τον Μιχάλη …… 

τελευταίος μιας φαμίλιας που ξεκληρίστηκε 

Σκέψη της Σταματίνας, με ευαισθησία πλέρια. 

Αν δεν είναι αυτός πολιτισμός ,τι είναι;

ΨΗΦΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΧΑΡΑΚΑ

 

Διακαής πόθος από παλιά η δημιουργία μιας ψηφιακής βιβλιοθήκης για το χωριό μας 

τον ΧΑΡΑΚΑ. Mια κιβωτός παρακαταθήκη στην νέα γενιά. Άργησε λίγο ,φαίνεται όμως 

ότι έφθασε η ώρα της. Στόχος αυτής της προσπάθειας η δημιουργία μιας πλατφόρμας

 όπου κάθε ερευνητής φίλος επισκέπτης του χωριού μας να αντλεί κάθε μορφής

 πληροφορία, ιστορική, κοινωνική, περιβαλλοντική, τουριστική, κ.α. Πιστεύω ότι θα

 υπάρξει η συνδρομή σε αυτήν την προσπάθεια, του Ιδρύματος ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ,του    

                                        Συλλόγου ΧΑΡΑΚΙΩΤΩΝ, και κάθε χαρακιώτη ώστε η βιβλιοθήκη να εμπλουτισθεί με                                                πληροφοριακό υλικό που αφορά τον γενέθλιο τόπο μας. 

Η προσπάθεια αυτή απαιτεί χρόνο, μεράκι, συμμετοχή, συνεργασίες.

Λυχνάρι του Χάρακα - το νόστιμον ήμαρ

Χθες βράδυ, περασμένα μεσάνυκτα, έπεσε στα χέρια μου. 

Το περιοδικό που όλοι αγαπήσαμε και νοσταλγούμε, 

το «Λυχνάρι του Χάρακα». 37 χρόνια πριν, έτος 1989 τεύχος 10ο.

 Στο μυαλό μου σκέψεις……

 Στο κτίριο του Κεράνη στον Πειραιά μέχρι τα μεσάνυκτα με 

τον Θόδωρο, για συγκέντρωση της ύλης. 

Σε ένα υπόγειο στο κέντρο της Αθήνας με τον Φώτη με έντονη

 την μυρωδιά από τις μηχανές που τύπωναν το νέο τεύχος. 

Για μας ένας «τοκετός» κάθε 3-4 μήνες.

 Για την ιστορία το πρώτο τεύχος του περιοδικού εκδόθηκε ,

υπό την αιγίδα του συλλόγου τον Ιούλιο του 1987. Το λαδάκι 

του όμως τέλειωσε και η φλόγα του έσβησε τον Απρίλιο του 2003. 

Η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη προλογίζοντας το βιβλίο της

 «οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο» γράφει: 

η νοσταλγία είναι διεγερτική, γιατί ο άνθρωπος ποθεί την αιωνιότητα.

 Καλή σας ανάγνωση !!!!!!