Το μεράκι του "Πασά"

 

Τάσος Κόκκορης  γνωστός με το παρατσούκλι «Πασάς».

 Γιός του Διαμαντή Κόκκορη και της μοναχοκόρης του Παναγιωκοσμά, 

της Ματίνας. Στα πανηγύρια του χωριού στις εκδηλώσεις του συλλόγου, 

τον θυμάμαι πανταχού παρόντα με μια κάμερα να αποθανατίζει στιγμές.

 Έχει στην κατοχή του ένα τεράστιο φωτογραφικό και βιντεοληπτικό υλικό, 

έναν θησαυρό για την ιστορία του χωριού μας που πρέπει πάση θυσία να 

ταξινομηθεί ψηφιοποιηθεί και να αναδειχθεί. Προ ημερών μίλησα μαζί του

 και να τι μου εξομολογήθηκε για το μεγάλο του μεράκι. 

- Χριστούγεννα θαρρώ του 1962 , παιδί εφτάχρονο στο πασαλιμάνι χάζεβα 

τους Αμερικάνους του 6ου Στόλου να τραβούν με φωτογραφική μηχανή 

αναμνηστικές φωτογραφίες.Ετσι μπήκε ο σπόρος μέσα μου…..Των Φώτων 

βγήκα σεργιάνι για τα κάλαντα και μάζεψα 42 δραχμές.Την επομένη σε ένα

 μαγαζί στον Πειραιά στην Γούναρη μια πλαστική φωτογραφική Μηχανή με

 φιλμ Agfa ήταν δική μου με 30 δραχμές. Την ίδια χρονιά με την πρώτη 

ευκαιρία που ήλθα στο χωριό , από τις πρώτες μου φωτογραφίες το σπίτι 

του παππού του Παναγιωκοσμά.

- To 1981 μία Βιντεοκάμερα μου κόστισε 351.000 δραχμές. Την κουβάλαγα 

πάντα μαζί μου σε κάθε εκδήλωση που αφορούσε τον ΧΑΡΑΚΑ που υπεραγαπώ. 

Διαθέτω 127 ταινίες των τριών ωρών, και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. 

- Από το 2003 η έλευση του κινητού αντικατέστησε την κάμερα που αποσύρθηκε

 ως σουβενίρ των νεανικών μου χρόνων. 

Κατερίνα Τσάκου .... μια αγωνίστρια Ζωής

Την Κατερίνα την γνωρίζω λίγα σχετικά χρόνια, ως αγωνίστρια ζωής

 με πάθος και έρωτα για τον γενέθλιο τόπο της. Τον βράχο του καβο-Μαλιά ,

το βαθύ μπλε του Μυρτώου που τον περιβάλει ,και τον καθάριο ουρανό 

πάνω του που κοιτώντας τον πρωτοονειρεύτηκε.Μεταξύ των άλλων έχουμε

οι δυό μας ένα κοινό σημείο, ονειρευόμαστε όχι μόνο την νύχτα …..

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια  ποιητική συλλογή της με τίτλο «Το φως –

 η ίριδα – τα κόκκινα φρούτα – και ο covid ».Παραθέτω στην συνέχεια ένα

 μικρό απόσπασμα από την συλλογή της και μια ενδιαφέρουσα συνομιλία που

 είχα μαζί της. Τέλος από καρδιάς εύχομαι το βιβλίο νάναι καλοτάξιδο !!!!!!

 

ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ Ιωάννα - ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Λάμπρος . Δυό σπουδαίοι καλλιτέχνες απο τον ΖΑΡΑΚΑ

 

Σήμερα έχω την μεγάλη χαρά να παρουσιάσω δύο σπουδαίους εικαστικούς

 από τον Ζάρακα.Την Ιωάννα ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ κόρη της Βούλας Σταυροπούλου 

 και εγγονή των, Αγγελή Σταυρόπουλο-«Νέκου» και της Γιαννούλας 

το γένος Παράσχου. Τον Λάμπρο ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟ εγγονό του Λάμπρου 

Σταυρόπουλου και της Παναγιώτας το γένος Κόκκορη.Ολοι από την ΡΕΙΧΙΑ . 

Αφορμή η ένταξη προσφάτως τριών στοιχείων του ΖΑΡΑΚΑ στο Εθνικό 

Ευρετήριο Άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO,αφού 

αποτέλεσαν την ψυχή του εγχειρήματος. Η Ιωάννα τα τελευταία χρόνια

 ζει στην Μονεμβασιά και μαζί με τον εικαστικό και συνεργάτη της Λάμπρο δημιουργούν 

έργα τέχνης σε έναν μαγικό χώρο λουσμένο στο φως στο Λιμάνι του ΓΕΡΑΚΑ.

 Ο Λάμπρος συχνά κλέβει χρόνο και στοχάζεται στις απόκρημνες παραλίες του Ζάρακα ,

αγναντεύοντας το Μυρτώο. Παραθέτω στην συνέχεια με την κ. ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ

 μία άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση με οραματικές προτάσεις για την

 περιοχή μας. Τέλος παρατίθενται δύο έργα τους από κοινή έκθεση που 

πραγματοποιείται αυτή την περίοδο στην Μονεμβασία με τίτλο «Ωδή στο φως»

-Απ’ ότι γνωρίζουμε είχατε την αρχική ιδέα και στην συνέχεια ήσασταν η ψυχή 

του εγχειρήματος για την προβολή των άυλων στοιχείων της πολιτιστικής

 κληρονομιάς του ΖΑΡΑΚΑ.Ετσι πρόσφατα με απόφαση της Υπουργού 

Πολιτισμού εντάχθηκαν στο Εθνικό Ευρετήριο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς 

της UNESCO τρία ζαρακίτικα στοιχεία(αρμάθια-στέρνα-τουλουμίσιο). Πείτε μας 

κάτι για αυτήν την προσπάθεια ως εμπειρία, στιγμές που ζήσατε …..

 -Οι συνεντεύξεις, η συγκέντρωση των πληροφοριών και των ιστορικών στοιχείων

 καθώς και όλη η προετοιμασία των δελτίων στοιχείων για την εγγραφή τους 

στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς υπήρξε το αποτέλεσμα

 μιας συστηματικής έρευνας, με στόχο την ανάδειξη και στήριξη των ανθρώπων

 που κατοικούν στα χωριά του Ζάρακα και ευρύτερα του Δήμου Μονεμβασίας. 

Στα πλαίσια της έρευνας επισκεφθήκαμε αρκετές φορές όλα σχεδόν τα χωριά 

του δήμου μας, ήρθαμε σε επαφή με τους ανθρώπους που ασχολούνται με τα 

εγγεγραμμένα στοιχεία και δημιουργήσαμε σχέσεις εμπιστοσύνης με αποτέλεσμα

 το γενναιόδωρο μοίρασμα γνώσεων και πολύτιμων πληροφοριών. Είχαμε 

συμπαράσταση από αρκετούς συλλόγους που δραστηριοποιούνται στην περιοχή 

αλλά παράλληλα, αναδείχθηκαν και οι δυσκολίες που έχει η ζωή στα ορεινά χωριά 

του Ζάρακα, ιδιαίτερα για τις γυναίκες που επωμίζονται τις δουλειές του σπιτιού,

 την ανατροφή των παιδιών, και πολλές δύσκολες αγροτικές εργασίες

 με αστάθεια στο εισόδημά τους. 

 - Ο Πολιτισμός στον ΖΑΡΑΚΑ αποτελεί κατά την γνώμη σας βασικό εργαλείο 

βιώσιμης ανάπτυξης; Πείτε μας 2-3 οραματικές παρεμβάσεις που θα προτείνατε.

 -Έχουμε ήδη καταθέσει, με τον Ζαρακίτη και συνάδελφο καλλιτέχνη Λάμπρο 

Σταυρόπουλο, πρόταση προς τον φορέα “Αναπτυξιακή Πάρνωνα” και προς τον

 δήμο Μονεμβασίας για την υλοποίηση του project Zarakas Biennale.

 Αφορά στη δημιουργία μιας “ανοιχτής γκαλερί σύγχρονης τέχνης” 

που θα αναπτυχθεί σε επιλεγμένα σημεία των οικισμών του Ζάρακα και 

περιλαμβάνει την υλοποίηση και τη φιλοξενία εκδηλώσεων και δράσεων

 εικαστικού χαρακτήρα, με τη συμμετοχή όλων των συλλόγων και φορέων που 

δραστηριοποιούνται στους οικισμούς του Ζάρακα με στόχο αφενός την

 ανάδειξη του Ζάρακα και αφετέρου την ανάπτυξη κριτικά σκεπτόμενων, 

συνειδητοποιημένων δημιουργών – θεατών που συμβάλλουν ενεργά στη

 βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Aποτελεί ένα εικαστικό γεγονός και θα

 συνοδεύεται από πλήθος άλλες εκδηλώσεις Τέχνης με καλλιτέχνες από την

 Ελλάδα και το εξωτερικό. Σε κάθε Biennale θα επιλέγονται θέματα που θα

 αφορούν αφενός στην προβολή και ανάδειξη του Ζάρακα (αξιοποίηση των 

ιστορικών και αρχαιολογικών πηγών, στοιχεία της άυλης Πολιτιστικής 

κληρονομιάς του, κ.ά.) και αφετέρου θέματα που άπτονται του ευρύτερου

 ενδιαφέροντος όπως κοινωνικά, περιβαλλοντικά κ.λπ. Για την πρώτη Biennale

 έχει προταθεί ως θέμα: «Ο ρόλος της γυναίκας στη διαφύλαξη της άυλης

 πολιτιστικής κληρονομιάς του Ζάρακα Λακωνίας» και τα έργα θα

 πραγματεύονται τα ήδη εγκεκριμένα στοιχεία μας.

ΚΡΕΜΑΣΤΗ χαρακτηριστική η λουλακί "κορνίζα" γύρω απο τα ανοίγματα. (ΖΑΡΑΚΑΣ εκδ.ΜΕΛΙΣΣΑ)

- Σε μια κιβωτό του ΝΩΕ πείτε μας 2-3 αντιπροσωπευτικά Ζαρακίτικα

 στοιχεία οποιασδήποτε μορφής που θα θέλατε να μην χαθούν .

- Έχουμε ακόμα να καταθέσουμε δελτία για τις γκόγκες και τα σαίτια. 

Επίσης θα θέλαμε να αναδειχτούν οι χρωματικοί συνδυασμοί των οικιών του 

Ζάρακα. Οι Ζαρακίτες χρησιμοποιούσαν την ώχρα, το χονδροκόκκινο και το 

λουλάκι, με τρόπο που η φυσική μορφή του κτιρίου εντασσόταν απόλυτα 

στο περιβάλλον. Τα δε χρώματα θεωρούμε ότι αφενός επιδρούν στην ερμηνεία

 της μορφής της αρχιτεκτονικής των οικιών του Ζάρακα, αφετέρου παράλληλα

 επηρεάζουν τη λειτουργία τους ως καλλιτεχνική έκφραση. Το λουλάκι ήταν φυτικής

 προελεύσεως ενώ η ώχρα με το χονδροκόκκινο είναι γαιώδη ορυκτά (η απόχρωσή 

τους οφείλεται στα οξείδια του σιδήρου). Υπάρχουν σε αφθονία στο Ζάρακα και 

μάλιστα σε συγκεκριμένες τοποθεσίες έχουν εντονότερη απόχρωση. Σύμφωνα με

 μαρτυρίες παλαιότερων, το καλύτερο κοκκινόχωμα το έβρισκαν στα “σκασίματα” 

των βράχων. Την δε ώχρα την έβρισκαν σε αρκετά μέρη του Ζάρακα όπως στο δρόμο

 από το Γέρακα προς τη Ρηχειά, μετά την έξοδο από τον Αγιάννη υπάρχει χώμα 

έντονο κίτρινο προς πορτοκαλί. Μάζευαν το χώμα το τοποθετούσαν σε τέστες, 

το αναμείγνυαν με νερό, μετατρεπόταν σε αραιή λάσπη, το σούρωναν και έριχναν

 μέσα ασβέστη. Το λουλάκι το έπαιρναν χύμα ή πλακάκια, το αναμείγνυαν επίσης με 

ασβέστη και νερό, με αυτά έβαφαν τα σπίτια τους εξωτερικά και εσωτερικά.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ... μια στερνή συνομιλία

 

Πως τα φέρνει καμμιά φορά η ζωή. Το Σάββατο 22 Ιούνη έγινε στο 

Χαλάνδρι το 40νθήμερον μνημόσυνο του πρόσφατα αποθανόντος 

εκλεκτού φίλου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Λίγους μήνες πριν 

είχα ολοκληρώσει μια συνομιλία-συνέντευξη μαζί του. 

Όμως είχε ματαιωθεί η ανάρτηση λόγω του ατυχήματος που του είχε 

συμβεί και στην συνέχεια του οριστικού φευγιού του. Σήμερα αντί 

μνημόσυνου και με την σύμφωνη γνώμη της οικογένειας ,δημοσιεύω 

αυτήν την συνέντευξη σαν μια «διαθήκη» στους Χαρακιώτες. Από έναν

 άνθρωπο που όσο κανείς άλλος αγάπησε το χωριό μας – ανιδιοτελώς.

 Α..ρε Θόδωρε..(σ.π)

                                                                                                 - Απο παλαιότερη εκδήλωση  στο  χωριό

Μιλάμε τακτικά στο τηλέφωνο 1-2 φορές την εβδομάδα. Οικουμενικός –

 συμβιβαστικός – ενωτικός – βαθύτατα θρησκευόμενος – κατ’ επιλογήν

 ταπεινόφρων – οικογενειάρχης “με τα όλα του”. Επιστήμονας οικονομολόγος –

 χομπίστας ποιητής και συγγραφέας – επίτιμος πρόεδρος Συλλόγου στις καρδιές 

μας – ψάλτης δεξιός – χριστιανός ορθόδοξος – λόγιος - Χαρακιώτης 

«μέχρι τα μπούνια». Όταν του αναφέρω τους παραπάνω τίτλους ξεκαρδίζεται στα 

γέλια, με τις υπερβολές μου, όπως λέει. Ζει μόνιμα στο Χαλάνδρι με την σύντροφο 

της ζωής του Τασούλα και τις δυο υπέροχες κόρες του, τη Λενιώ και τη Σοφία.

 Κατά τα άλλα, η καρδιά του κατοικεί στο πατρικό σπίτι του «Τζίμη» με τη

 χαρακτηριστική έγχρωμη παραδοσιακή όψη. Πρόκειται για τον άνθρωπό

 μας, το «Θοδωράκη», κατά ταυτότητα ΘΕΟΔΩΡΟ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. 

Απολαύστε τον!

 Εκμεταλλευόμενος την τεράστια εμπειρία του στα κοινά του χωριού μας,

 τον ρωτώ ποιες παρεμβάσεις θα πρότεινε στο Δήμο, στο Ίδρυμα και στο 

Σύλλογο για την πρόοδο του Χάρακα. Το σκέφτηκε αρκετά και μου απάντησε:

 - Για το Δήμο θα πρότεινα τρείς βασικές δράσεις: μέγιστη φροντίδα για

 επάρκεια νερού, περιφερειακό δρόμο στο χωριό κυρίως για τη διέλευση

 φορτηγών και ασφαλτόστρωση του δρόμου προς το μοναστήρι του Αγιαννιού.

 - Για το Ίδρυμα γενναία επιδότηση στους νέους που προτίθενται να 

παραμείνουν στο χωριό και δημιουργία θερινού σινεμά για προβολές ταινιών.

 - Για δε το Σύλλογο πρόταση αδελφοποίησης με τους αντίστοιχους 

συλλόγους Χάρακα Εύβοιας και Χάρακα Κρήτης.

 Θόδωρε, καλοκαιράκι είσαι Χάρακα, πλατεία, δροσιά, κάτω από τις ακακίες. 

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να καλέσεις σε γεύμα (γκόγκες, καλτσούνια κλπ.) 

πέντε Χαρακιώτες που δεν ζουν πια, για να κουβεντιάσετε μέχρι πρωίας 

πίνοντας ζαρακίτικο κοκκινέλι, αλήθεια ποιους θα διάλεγες;

 Το γιατρό ΚΩΣΤΑ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ για την επιστημοσύνη του, τον 

 ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝΑ για την πατερική του σοφία, τη γραμματέα 

ΜΑΡΙΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ως την “Πάπυρο Λαρούς” του Χάρακα,

 τον ΠΑΝΟ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ (“Πανούλη”) ως φίλο καρδιακό που έχω

 αποθυμήσει και το ΣΤΑΜΑΤΗ ΡΟΒΑΤΣΟ με το ζωνάρι του…. 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ(Jerome) 1888-1953

 

            
Τζον - «Μπλακτζακ» - Jerome.
Ενας Χαρακιώτης της διασποράς , μια εντυπωσιακή φυσιογνωμία
 με πολλή αμφισβήτηση , ο βίος και η πολιτεία του.

Τέσσερις εικόνες , σημαδιακές στην ζωή του .

1888 - το πατρικό σπίτι στο χωριό ..το πρώτο φως της μέρας

1905 αναχωρεί για Σαν-Φρανσίσκο - 1910 δίπλωμα αεροπόρου
  1913 εταιρεία υδροπλάνων - 1917 εταιρεία ντεντέκτιβ
 1920 γραφείο απεργοσπασίας - real estate στην δυτική ακτή ΗΠΑ
 1932 ιππόδρομος,κυνοδρόμιο,εταρεία στοιχημάτων κλπ 

1933... ΧΑΡΑΚΑΣ το νόστιμον ήμαρ στην "πίλιζα" και η ύστερη ματαίωση ....

2023 - Στο κοιμητήριο του Σαν-Φρανσίσκο με την συντροφό του Νταίζη 
Η ερειπωμένη  βίλλα στην "πίλιζα" με αγνάντιο το Μυρτώο
 

Ο Χρήστος και το κατά ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ευαγγέλιο….

\

 Ο Χρήστος είναι παιδικό φιλαράκι από το χωριό. 

Μαζί στο μονοθέσιο Δημοτικό μα και στην εκκλησιά των 

3-Ιεραρχών παπαδάκια με τον παπά-Γιαννιώτη. 

Αρχές του 60 θαρρώ Μεγάλη Τρίτη και από άμβωνος 

ο παπά-Γιώργης εκφωνούσε το κατά-Ματθαίον Ευαγγέλιο και εμείς

 αντικρυστά στην ωραία πύλη με θρησκευτική φορεσιά και λαμπάδες.

 ¨ αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς πλανάσθε μη ειδότες τας 

γραφάς, μηδέ την δύναμιν του θεού. Εν γαρ τη αναστάσει ούτε 

γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται αλλ’ ως άγγελοι του θεού εν ουρανώ εισίν¨ 

Μεγάλη κατάνυξη στο εκκλησίασμα και μείς κρυφοκοιταζόμενοι - κράτημα

 μέχρι σκασμού να μην γελάσουμε. Στο τελείωμα τροχάδην και σταυρωτά, 

η λύτρωση στο ¨Ιερό¨ με γέλιο μέχρι δακρύων και βέβαια το κατσάδιασμα

 του παπά-Γιώργη για το αδιάντροπο της εφηβείας  Μεγαλοβδομαδιάτικα.

 Τελειώνοντας το Δημοτικό χώρισαν οι δρόμοι μας -

εγώ στο γυμνάσιο στους Μολάους για σπουδές 

και ο Χρήστος στην Αθήνα για εμπόριο.

 Έκτοτε αραιά και που τυχαία συναντιόμαστε στο χωριό

 τα καλοκαίρια -οικογένεια παιδιά δουλειές σκοτούρες …είχαμε χαθεί. 

Τυχαία τον συνάντησα πρόσφατα στο f/b της κόρης μου 

και ομολογώ αιφνιδιάστηκα από το περιεχόμενο των αναρτήσεών του.

 Διακριτικότητα αυθορμητισμός απλότητα χωρίς 

περιτύλιγμα και πάνω από όλα ευαισθησία…. 

Πλούσια θεματολογία με κυρίαρχο στοιχείο οι ομορφιές 

του χωριού μας. Ο ζαρακίτικος κρόκος οι καμπανίτσες 

ο κοκκινολαίμης η ανατολή στο Μυρτώο τα πέτρινα 

καλύβια τα μονοπάτια οι λούτσες και τόσα άλλα. 

Παραθέτω στην συνέχεια ενδεικτικά κάποιες πρόσφατες 

φωτογραφίες χειμωνιάτικες ….  Όλα πινελιές νοσταλγίας

 και αγάπης για μας που ζούμε μακριά από το χωριό. 

Φίλε χρήστο είναι ευλογία και τύχη σε έναν άνθρωπο¨γερνώντας¨ 

να συναντά τα παιδικά του χρόνια στον τόπο που τα έζησε. 

π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ

Χάρακας ο γενέθλιος τόπος. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ – ΜΑΡΙΚΑ η σπορά και το στίγμα.

 Μετέωρα – Αγιον Ορος – Λακωνία – Λήμνος 

Στην ζωή όλα είναι δρόμος - ταξίδι.

 Αντίδωρά της οι ρυτίδες τα γκρίζα μαλλιά

 και κυρίως το βλέμμα …

 αναστοχασμός και εξομολόγηση.

 Πατέρα ΓΕΡΑΣΙΜΕ νάστε πάντα καλά !!!! (σ.π)

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ.

Με την ευκαιρία της τοποθετήσεως του στην ανώτερη θέση

του Πρωτοσυγκέλου της Ιεράς Μητροπόλεως Λήμνου και

 Αγ. Ευστρατίου, γράφουμε λίγα λόγια για όσους δεν τον γνωρίζουν.

 Είναι γνωστό ότι οι Χαρακιωτες διακρίνονται και διαπρέπουν

 εκτός από το εμπόριο και τις οικονομικές επιχειρήσεις, στον Ιερατικο Τομέα.

 Μεταξύ των πολλών (11) κληρικών -  συμπεριλαμβανομένου 

και του μακαριστού κορυφαίου ιεραρχη Παντελεημωνος Παπαγεωργίου,

 συγκαταλεγεται και ο αγαπητός μας συμπατριώτης Αρχιμανδριτης

 ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ, μέχρι πρότινος Αρχιερατικος Επίτροπος

 του Δεσπότη μας κκ. Ευσταθίου στους Μολάους, όπου μέσα στα

 25 χρόνια διαμονής του εκεί,ανέπτυξε αξιόλογο,

 δημιουργικό και θεάρεστο,πνευματικό και κοινωνικό έργο.

 Για το λόγο αυτό, η αυτόβουλος απόφαση του να αποχωρήσει

 από την θέση αυτή, προκάλεσε μεγάλη λύπη σε πολλούς κατοίκους όχι

 μόνο των Μολάων αλλά όλης της περιοχής και κυρίως της ιδιαίτερης 

πατρίδος του Χάρακα.Εκεί όπου γεννήθηκε και ανατράφηκε

 από γονείς με ηθικές αρχές και για τους οποίους η αγάπη του

 ήταν "υπερβαλλόντως" υπερβολική.

 Ακολούθως, με γνώμονα την μεγάλη του αγάπη και την έμφυτη κλίση

 προς την ιερωσύνη από την παιδική ηλικία και με την βοήθεια του Θεού

 αλλά και των γεροντάδων του στα Μετέωρα και στο Άγιο Όρος,

 όπου απέκτησε γνήσιο θρησκευτικό ήθος επέτυχε να ικανοποιήσει το όνειρο του,

 εις τρόπον ώστε να φανεί αντάξιος έναντι του εαυτού του και της κοινωνιας.

 Ευχομεθα και πιστεύουμε ότι με την εμπειρία των 35 ετών μέσα

 στην Εκκλησία και τα ιερατικα δρώμενα, αλλά και τον δυναμισμό

 και την δημιουργική ευστροφια που τον διακρίνουν, η προσφορά δίπλα

 στον αγαπητό του και άξιο Δεσπότη κκ. Ιερόθεο με τον οποίο τους

 συνδέει αδελφική φιλία τριάντα πέντε (35) ετών, θα είναι παραπάνω από σημαντική.

ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΑΝΝΙΟΥ

Με χαρακιώτικες ρίζες η ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΑΝΝΙΟΥ .

 Η μητέρα της Ελένη ήταν κόρη του χαρακιώτη Γιώργου Πριφτάκη

 ( τζώτζη ) και της Βασιλικής από το Κυπαρίσσι.

 Ο πατέρας της Χαράλαμπος Γιαννιός ιατρός από Μολάους. 

 Η Γεωργία Χ. Γιαννιού γεννήθηκε το έτος 1964 στον Πειραιά. 

 Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και στο Λονδίνο, πιάνο και

 ανώτερα θεωρητικά μουσικής, καθώς και ξένες γλώσσες. 

 Άσκησε τη δικηγορία επί 26 χρόνια

 ως μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά.

 Παρακολούθησε σεμινάρια δημιουργικής γραφής

 (ποίησης και διηγήματος) στο ΕΚΕΒΙ, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά,

 στο βιβλιοπωλείο Νέος Κύκλος και στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καλλιθέας. 

 Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά (Chalice, Poetics@gr). 

 Είναι μέλος της Φιλολογικής Στέγης Πειραιά.

 έργα της - Κρύπτη φωτός, εκδ. οδός Πανός, 2014 (ποίηση).

 - Ιστορίες της θάλασσας, συμμετοχή στη συλλογή μικρών αφηγήσεων

 Ιστορίες της θάλασσας, εκδ. Κύμα, 2018. 

 - Βόλτα με ποδήλατο – ποίηση εκδ. Λεξίτυπον 2018

 - μια στάλα λόγος – μικρές ιστορίες εκδ. Λεξίτυπον 2019

https://www.youtube.com/watch?v=6NVyMMZEwww

ΕΚΛΟΓΕΣ 2019

      Εν όψει των επικείμενων  εκλογών αποστείλαμε 

 μιά σειρά ερωτήσεων σε τέσσερις υποψήφιους βουλευτές

  Λακωνίας  για να τους γνωρίσουμε καλύτερα.

κ Σταύρο Αραχωβίτη ( ΣΥΡΙΖΑ) - κ Αθανάσιο Δαβάκη ( ΝΔ) -

 κ.Λεωνίδα  Γρηγοράκο (ΚΙΝΑΛ) - κ.Γρηγόρη  Λιονή (ΚΚΕ).

Απο καρδιάς τους ευχόμεθα  καλή  επιτυχία !!!

                             ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΣ    ΛΕΩΝΙΔΑΣ  

• Σας ζητά κάποιος που δεν σας γνωρίζει, ένα σύντομο βιογραφικό σας. Κάντε μια σύντομη     περιγραφή, επιλέγοντας τους σημαντικότερους σταθμούς στη ζωή σας.
 Γεννήθηκα στη Σπαρτιά Λακωνίας. Σπούδασα Ιατρική στη Θεσσαλονίκη και είμαι     Πνευμονολόγος - Εντατικολόγος, με μετεκπαίδευση στις Η.Π.Α. Είμαι Τακτικός Καθηγητής του   Πανεπιστημίου Αθηνών και Δ/ντης της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου ΚΑΤ.   Από το 2000 εκλέγομαι Βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ. Είμαι παντρεμένος με τη Σοφία   Ανδριτσοπούλου και έχω δύο κόρες, τη Νάγια και τη Μαρκέλλα.

 • Γράψτε 3 λέξεις που αυθόρμητα έρχονται στο μυαλό σας και σας χαρακτηρίζουν.
   Εντιμότητα, εργατικότητα, αξιοπρέπεια.

 • Αγαπημένος συγγραφέας σας που θα θέλατε να γευματίσετε και να κουβεντιάσετε.
   Θουκυδίδης και Γιάννης Σκαρίμπας 

 • Αγαπημένος συνθέτης – ποιητής και ένα αγαπημένο σας τραγούδι ή στίχος.
    Γιάννης Ρίτσος Λευτέρης Παπαδόπουλος - “Σάββατο κι απόβραδο”

 • Ποια ιστορική προσωπικότητα θαυμάζετε;
   Αριστοτέλης 

 • Στην προσωπική σας ζωή παίζει πιο σημαντικό ρόλο η λογική ή το συναίσθημα; («Η καρδιά πάει      κόντρα στο νου και όποιος την ακολουθεί πρέπει να ‘χει γερά κότσια», έλεγε ο Καζαντζάκης…)
 Αν και το συναίσθημα είναι σημαντικό στη ζωή μου, η λογική είναι αυτή που καθοδηγεί τις   αποφάσεις μου.

 • Ο πολίτης θέλει πρωτίστως από τον καπετάνιο σωστή διαχείριση ή όραμα;
   Χρειάζεται συνδυασμός και των δύο.

 • Ο πολιτικός ακολουθεί την κοινωνία ή προηγείται αυτής; Ποια είναι η άποψή σας;
  Ο χρήσιμος πολιτικός οφείλει να προηγείται της κοινωνίας ώστε να είναι σε θέση να ανοίγει     δρόμους και να δίνει αποτελεσματικές λύσεις στα προβλήματα των πολιτών.

 • «Αυτός ο τόπος για να πάει μπροστά – πρέπει οι εργάτες να μορφωθούνε και οι μορφωμένοι να εργαστούνε» λέει ο Τσέχοφ στις «3 αδελφές». Η άποψή σας;
 Η ρήση του Τσέχοφ είναι απόλυτα σωστή αν θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία ανεπτυγμένη, ισορροπημένη και με υπαρκτή κοινωνική κινητικότητα.

 • Υπάρχει μια Ελλάδα που αντιστέκεται, που επιμένει, αυτήν που εγώ αγαπώ: Ο εσπερινός σε ένα ξωκλήσι, το καλαματιανό σε ένα Αυγουστιάτικο πανηγύρι, η μυρωδιά από το άγγιγμα ενός βασιλικού… 50 χρόνια μετά, η περιοχή της Μονεμβασιάς πιστεύετε ότι θα έχει αυτήν την αύρα;
 Η αύρα της περιοχής της Μονεμβασιάς είναι διαχρονική.

 • Αν ήσασταν ο Νώε και ερχόταν η καταστροφή στο Δήμο Μονεμβάσιας, τι θα επιλέγατε να μεταφέρετε, από αυτόν, στην κιβωτό σας;
 Τους ανθρώπους και την ιστορία της Μονεμβασιάς.

 • Αναφέρατε 3-4 βασικές παραμέτρους, αναγκαίες κατά την γνώμη σας, που πρέπει να εμπεριέχονται στο αναπτυξιακό μοντέλο του δήμου Μονεμβασιάς.
 Η αναδιάρθρωση των δομών υγείας του δήμου (Νοσοκομείο Μολάων, Κέντρο Υγείας Νεάπολης, σταθμός ΕΚΑΒ Μολάων), η αξιοποίηση και ο εκσυγχρονισμός του κάστρου (π.χ. φωτισμός), η υλοποίηση έργου κατασκευής του οδικού τμήματος Άγιος Φωκάς – Μονεμβάσια, του περιφερειακού Μονεμβασίας, η ολοκλήρωση έργων κατασκευής της μαρίνας Μονεμβασίας, η βελτίωση του οδικού άξονα Δαιμονιά – Νεάπολη, η ενίσχυση θεματικού τουρισμού όπως ο θρησκευτικός (π.χ. αναβάθμιση μοναστηριών και δημιουργία δικτύου θρησκευτικών μνημείων).

 • Στείλτε ένα μήνυμα στο Λάκωνα ψηφοφόρο – παραθέσατε τους βασικούς λόγους για τους οποίους τον καλείτε να σας ψηφίσει.
 Στις 7 Ιουλίου θα επιλέξουμε ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Το πραγματικό δίλημμα είναι «Συντήρηση ή Πρόοδος». Οι προοδευτικές δυνάμεις είναι εκείνες που μπορούν να μας πάνε μπροστά. Με δυνατό το αίσθημα της προσφοράς θα δώσω ξανά τη μάχη για τη Λακωνία. Μαζί πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά. Να μπούμε πιο δυναμικά σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας. Να κρατήσουμε τον τόπο μας στο φως! Η Λακωνία είναι ο κόσμος μας!

Γυναίκες του ΧΑΡΑΚΑ

ΧΑΡΑΚΑΣ 1 Σεπτεμβρη.

  Στο εμπα του Φθινοπώρου στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών.

 Ηταν όλες εκεί στο μνημόσυνο του Παναγιώτη. 

 Λένη (τζά) - Ματίνα(Λαζαρού) - Ματίνα(ματαλιού) 

- Βασιλική ( τσιρογιάννη) – Μπότα(μαστέχα..μάνα μου) 

– Γιώτα(κούλη) – Γιώτα(τασούλια) - Θοδώρα(σωτηρολιά) κ.α. 

– οι ρυτίδες στο πρόσωπο η διαδρομή της ζωής τους

 – το ήρεμο και καθαρό βλέμμα, απότοκο μιας βαθιάς πίστης. 

 – Κι η γλώσσα ροδάνι μαρτυρά την λευτεριά,

που ήλθε καθυστερημένα,από την φάμπρικα της νιότης 

μιας ανδροκρατούμενης και συντηρητικής κοινωνίας.

 Ένα μικρό κείμενο της Ελένης Σκαβδη (πατριώτισα της γυναίκας μου)

 αφιερωμένο εξαιρετικά σ’ αυτές τις ανώνυμες ηρωίδες της καθημερινότητας

 και 3 φωτογραφίες δημοσιευμένες στο ΄΄Λυχνάρι΄ παλιότερα.

 Βικτωρία (κωτσιφιφλη) - Φιλιά(νικοφιλιά) – Βγενή (ζάνου) …

καμμία εν ζωή ....  σ.π

Έχω την εντύπωση ότι οι γυναίκες της υπαίθρου,

 έχουν πάρει κάτι από τις ελιές. 

Αντοχή και υπομονή, στο κλάδεμα, στο ράβδισμα,

 στην προσφορά του καρπού τους. 

Κάπως έτσι και οι γυναίκες στα χωριά που απέμειναν

 με απερίγραπτες αντοχές σε ζέστη και κρύο,

 σε δουλειά και… απόδοση,

 σε μιαν αειφορία που δεν μπορώ να εξηγήσω… 

Βλέπω τις περισσότερες με το ρομπάκι και το μαντήλι,

 με την μπροστοποδιά και την κλειστή παντόφλα στα πόδια… 

Γυναίκες της γης, που κραυγάζουν… υπεραξία,

 από αυτήν που ουδείς περιέγραψε στη θεωρία του,

 και που στο παρόν ξεχάστηκαν ολοκληρωτικά,

 λες και Ελλάδα είναι μόνον οι γιάπι… 

Αυτές οι γυναίκες, ειδικά τα καλοκαίρια με συγκινούν,

 όταν τις συναντώ ιδρωμένες να καταγίνονται

 με τα της οικιακής οικονομίας…. 

Γυναίκες στη "δύση" τους, 

που έχουν γεννήσει παιδιά και τα έχουν μεγαλώσει,

 που έκαναν γέννες στο σπίτι με πρακτικές μαίες,

 που φρόντισαν γέροντες και γερόντισσες λόγω ρόλου,

 που ζύμωσαν ψωμί κι έσφαξαν πουλερικά,

 που άναψαν φούρνους και τάισαν μυριάδες επισκέπτες, 

που χόρεψαν ίσως μια δυο φορές στη ζωή τους, 

ένα συρτό στο τοπικό πανηγύρι του χωριού… 

Γυναίκες με άσπρα μαλλιά και μικρούς περίτεχνους κότσους,

με φλεβίτιδες στα πόδια, με κοντά κομμένα, αλιμάριστα νύχια,

 με χέρια αδρά και δουλεμένα, 

γυναίκες που επιμένουν ακόμα να κάνουν μπουγάδα στο χέρι,

 γυναίκες που πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Κυριακή…

ΜΟΛΑΟΙ - ΑΘΗΝΑ - ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ .... όλα είναι δρόμος

   Γενέθλιος  τόπος  οι Μολάοι - ο πατέρας  Δημήτρης  απο Πόντο 

 η μάνα Αντωνία Μολαίτισσα  το γένος Κυριαζάκου.

ΜΟΛΑΟΙ - ΑΘΗΝΑ - ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ .... όλα είναι  δρόμος.

    Η ιστορία των ανθρώπων - η ιστορία του τόπου μας

 χωρίς ανούσιες χρονολογίες. απόσπάσματα στην συνέχεια 

πρόσφατης συνέντευξης  του ΘΟΔΩΡΗ ΚΑΛΛΙΦΑΤΙΔΗ  

στην Εφημερίδα των Συντακτών

Γεννήθηκα το '38. Μεγάλωσα στη γερμανική κατοχή, είδα τον πατέρα μου

 και τα αδέρφια μου στη φυλακή, δαρμένους και κυνηγημένους. 

Τον μεγαλύτερο αδερφό μου στα δέκα του χρόνια τον έδειραν μέχρι αναισθησίας,

 όπως κι εμένα που ήμουν μόλις οκτώ. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος.

 Το χωριό μας ήταν οι Μολάοι. Κάτω από την πλατεία ήταν το σπίτι μας.

Παντρεύτηκε τη μητέρα μου που ήταν πολύ νεότερή του. 

. Τον Ιούνιο του 1941 μπήκαν οι Γερμανοί στο χωριό. 

Και έμειναν πολύ, και τα 4 χρόνια της κατοχής.

Ο πατέρας μου επέζησε του πολέμου, ήταν ένας από τους δύο που

 απελευθέρωσε από τις φυλακές της Σπάρτης ο απελευθερωτικός στρατός.

 Ηρθε με τα πόδια στους Μολάους και κρατούσε το δεματάκι με τρόφιμα

 που του έδωσαν, «για τα παιδιά...» είπε στη μάνα μου, είχε να φάει τέσσερις μέρες.

 Στον Εμφύλιο είδα να γίνονται φοβερά πράγματα και από τις δύο πλευρές.

 Εφυγα το '46 από κει γιατί θα με σκότωναν, ήμουν «κουμμουνιστόσπορος

 Ηρθα στην Αθήνα με τον παππού μου.Δύσκολη εποχή. 

Πέφτανε χειροβομβίδες από το πουθενά.

 Αυτή η μετανάστευση ήταν πιο δύσκολη από αυτή που ακολούθησε μετά. 

Ολα πάνω μου ήταν λάθος. 

 Εφυγα στην Σουηδίαγ το1964 για έναν πάρα πολύ απλό λόγο: 

ήταν η μόνη χώρα που έπαιρνε ξένους, όλες οι άλλες είχαν 

κλείσει τα σύνορά τους το ‘61 για την εργατική μετανάστευση. 

Ο πατέρας μου είπε κλαίγοντας: «Φύγε, δεν σε χωράει, δεν σε θέλει η Ελλάδα».

 Πρέπει να ήταν η πιο πικρή κουβέντα που είχε πει στη ζωή του.

 Εφυγα φορώντας ένα παλιό του σακάκι. Δεν ήξερα ούτε μία λέξη. 

Μόνο το «καλημέρα». Πήγα με το τρένο. Τέσσερις μέρες κάναμε να φτάσουμε.

 Ημουν εντελώς μόνος, αλλά το τρένο ήταν γεμάτο Ελληνες που φεύγανε. 

Εκείνη τη χρονιά φύγανε 150.000 νέοι από την Ελλάδα. Το θυμάμαι σαν και σήμερα.

 Εφτασα στη Στοκχόλμη. Δεν είχα κανένα αίσθημα, ένιωθα κενός. Αδειος. 

 Ολα τα έκανα. Πρώτα καθάριζα πατάτες, μετά αναβαθμίστηκα και έπλενα πιάτα.

 Η αναβάθμιση ήταν πολύ χρήσιμη γιατί στο υπόγειο υπήρχαν

 μόνο ξένοι και δεν μπορούσα να μάθω ούτε μια λέξη σουηδικά.

 Εμαθα μόνος μου σουηδικά και πήγα και γράφτηκα στο πανεπιστήμιο.

 Στη φιλοσοφική σχολή. Μετά έγινα αμέσως καθηγητής Φιλοσοφίας σε ένα γυμνάσιο.

 Αργότερα έγινα καθηγητής πανεπιστημίου.

Ενας φέρελπις ΧΑΡΑΚΙΩΤΗΣ

Συναντήθηκα μαζί του ένα Σαββατιάτικο πρωινό σε καφετέρια στην πλατεία Κοραή στον Πειραιά. Δημήτρης Πετρολέκας εγγονάκι του Θόδωρου Κοκοσίνη και της Βασιλικής του Γκόμα.
 Με τον πατέρα τον Γιάννη – καλοκαιρινά φιλαράκια - όταν ερχόταν στον Χάρακα για διακοπές.
Δεκαετία ΄60 – εγώ χωριατόπουλο ρούφαγα Μικρό Ήρωα και Μικρό Σερίφη που με δάνειζε και σε αντάλλαγμα τα μεσημέρια τον ξεναγούσα στη μουριά της θεια-Ρηνιώς μιλώντας και τρώγοντας μούρα εκείνα τα αξέχαστα χρόνια της εφηβείας.
 Τον Δημήτρη τον γνώρισα τυχαία στο fb της κόρης μου – ζωγραφική σε σπιρτόκουτα η σειρά των έργων του που είχε αναρτήσει - αιφνιδιάστηκα – και ζήτησα να βρεθούμε . 
Μιλήσαμε αρκετά – τα παραθέτω συμπυκνωμένα στη συνέχεια - όμως το καλύτερο μου το άφησε στο τέλος.
 Ρε Δημήτρη -τον ρώτησα - ποιο είναι το επαγγελματικό σου όνειρο ; 
- Κύριε Σπύρο – να κάνω μια έκθεση με έργα μου στον Χάρακα ένα Καλοκαίρι-στο Δημοτικό Σχολείο . 
Δώσαμε τα χέρια για δυο λόγους – ο τυπικός του τέλους της συνάντησης και ο άλλος ….. ένα στοίχημα να πραγματοποιηθεί το όνειρό του. 

  Ενα  μικρό βιογραφικό ....
 Γεννήθηκα ένα πρωινό του Μαρτίου του έτους 1983.
 Μεγάλωσα στον Κορυδαλλό (όχι μέσα στις φυλακές του,έξω στις γειτονιές του)! 
Εκεί πήγα Δημοτικό,Γυμνάσιο και Λύκειο όπου τελείωσα την χρονιά 1999-2000..
Τα Καλοκαίρια μου τα περνούσα στον Χάρακα Λακωνίας (απ’τον οποίο κατάγεται ο πατέρας μου)και μεγαλώνοντας επισκέπτομαι τον Χάρακα όλες τις εποχές του χρόνου(άλλωστε είναι ένα μέρος που μου δίνει ΄΄υλικό΄΄ για την δουλειά μου).
Την χρονιά 1999-2000 αποφασίζω να ασχοληθώ (σοβαρά πια) με την ζωγραφική και παρακολουθώ μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής στο εργαστήριο του Φερνάντο  στον Πειραιά .
Το 2002 διακόπτω για να υπηρετήσω την μαμά πατρίδα!
 Το 2005 (με δυο χρόνια αποχή από την τέχνη) συνεχίζω στο ίδιο εργαστήριο για έξι μήνες και αργότερα στην σχολή EYECON (επίσης στον Πειραιά) για δυο χρόνια ! 
Το 2013 -14 αποφασίζω να δώσω εξετάσεις στην ΑΣΚΤ (Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) και αποτυγχάνω .
Δοκιμάζω την επόμενη χρονιά και πετυχαίνω την εισαγωγή μου τη σχολή .
Τώρα φοιτώ στο 4ο έτος της σχολής!Λίγο ακόμα και τέλος. 

   Μια  αγαπημένη  φωτογραφία  και  τι θυμίζει  σε σένα ....
  Σε μια φωτογραφία ,΄΄εγκλωβίζεται΄΄ μια στιγμή ,μια κατάσταση ,μια ανάμνηση 
.Μια φωτογραφία απεικονίζει πρόσωπα που δεν υπάρχουν πια ,μέρη που έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου.
Διάλεξα μια φωτογραφία που απεικονίζει ένα τοπίο (ανεπηρέαστο ευτυχώς από τον χρόνο) και μιαν ανάμνηση.
 Μια βόλτα με τον παππού κάποιο καλοκαιρινό απόγευμα (μετά το παιχνίδι) στην θέση του Χάρακα.(Σταυρός!
 Θυμάμαι τις ιστορίες που μου ΄λεγε για το σπίτι και τον ελαιώνα που υπάρχουν στην θέση Πίλιζα για τα μεροκάματα που έκανε αυτός και άλλοι συγχωιανοί του στα παλιά τα χρόνια ,για τον άνθρωπο που έχτισε κάτω εκείνο το μεγάλο σπίτι.
 Θυμάμαι ερωτήσεις που του έκανα εγώ ,καθώς θυμάμαι και εκείνη την υπέροχη θέα ,η οποία έχει χαραχτεί στην μνήμη μου !
 Όποτε επισκέπτομαι τον Χάρακα όποια εποχή του χρόνου ,πάντα θα επισκεπτώ και τον Σταυρό για να απολαύσω αυτή την υπέροχη θέα του τοπίου ,καθώς και την ησυχία και την γαλήνη που κατοικεί εκεί,γεννώντας αναμνήσεις! 

 Αγαπημένο σου χρώμα: Όλη η γκάμα του κίτρινου 
Αγαπημένοι ζωγράφοι : Ελληνες : Γιώργος Βακιρτζής  Ξενοι: Β.Β.Γκόγκ -  Κλ. Μονέ - Κ.Πισαρο  Νεότεροι : Κ.Μπολτάνσκι 
 Αγαπημένοι συγγραφείς ,ποιητές Δ.Σολωμός, Κ.Καρυωτάκης Θεοτοκάς,Τερζάκης ,Α.Παπαδιαμάντης,Π.Κουτρουμπούσης και κυρίως οι Σοφοκλής ,Ευριπίδης , Αριστοφάνης ,Αισχύλος ,Μένανδρος) Ξένοι: Τ.Μπουκόφσκι,Ο.Ουάιλντ , Ι.Καλβίνο ,Ζ.Σαραμαγκον κ.α.

παραθέτουμε στην συνέχεια μια  σειρά έργων του ΔΗΜΗΤΡΗ εκ των οποίων η πρώτη  έχει έντονα  αποτυπωμένες  εικόνες  του χωριού μας

ο μπαρμπα - ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

11.45π.μ -  Τετάρτη  29 Ιούνη 1960 - στο λιμάνι του πειραιά

   ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ  ΚΟΚΚΟΡΗΣ  με φουστανέλλες  και ο Γιάννης  Ηλιόπουλος

  γιος του Θόδωρου του ΄΄στραβοδεκάρα΄΄

πίσω η ΜΥΡΤΙΔΙΏΤΙΣΣΑ  βαπόρι άγονης γραμμής  για τα μέρη μας

η φωτογραφία  απο το αρχείο του προέδρου

 του συλλόγου  Σπετσιωτών  ΚΩΣΤΑ  ΚΟΥΛΑΛΟΓΛΟΥ  

Γύρω στο 1964 θα ητανε θαρρω – θεριστής μήνας. 

Μονοθέσιο σχολείο Χάρακα –δάσκαλος Λιατσόπουλος 

διάλειμμα –καμιά τριανταπενταριά παιδιά στο Προαύλιο.

 Εμφανίζεται ο μπαρμπα-Διαμαντής –ιδιαίτερη φιγούρα 

μας μαζεύει σε μια γωνιά και μας λέει μεγαλοφώνως 

 -Θα σας πω δυο φορές ένα ποίημα που τώρα κοντά έγραψα 

και όποιος το αποστηθίσει και μου το πει 

θα κερδίσει 4 μεγάλα λουκούμια που έχω στο ταγάρι.

 Τα λουκούμια-που κέρδισα - θησαυρός για εκείνη την εποχή

 είχαν γεύση τριαντάφυλλο τους δε στίχους τους θυμάμαι ακόμα.

 Στις 6 η ώρα το πρωί 7 Φεβρουαρίου-

 εχάσαμε τον Σοφοκλή της Κρήτης το καμάρι 

πενθεί ο ντουνιάς ολόκληρος – το γιο του Ψηλορείτη

 πήγε να βρει τον Κένεντυ των μαύρων τη λατρεία

 να φέρει την ισότητα και την ελευθερία 

 Η Κύπρος μαυροφόρεσε και χαίρονται οι εχθροί της

  το κέντρο να ψηφίσετε να γιάνει την πληγή της.

Ακολουθεί  μια  άλλη  ιστορία  απο το  ιστολόγιο

του  Aντώνη  Παπαγεωργίου   ΖΑΡΑΚΑΣ - ΤΟΠΟΣ  ΦΩΤΕΙΝΟΣ

Γιάννης Πετρολέκας ο «Μπλακτζάκ»

                        Ο Τζον Τζιρόμ με την Νταίζη Οικονομάκη, δέκα χρόνια πριν από τον γάμο τους, το 1927. 

                               Αριστερά, η Πωλίν Οικονομάκη, μητέρα της Νταίζης

Εχετε ακούσει ποτέ την ιστορία ενός ανθρώπου-μύθου;
 Κάποιου που να έκανε τόσο πολλά και διαφορετικά πράγματα στη ζωή του, να απέκτησε δόξα και χρήμα, με το ίχνος του όμως να χάνεται στο πέρασμα του χρόνου, τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος «ανασκαφέας»;
 Μια τέτοια κινηματογραφική μορφή ήταν ο Τζον «Μπλακτζάκ» Τζιρόμ,
 Ελληνας μετανάστης στην Αμερική, από τον πάμπτωχο Χάρακα της Πελοποννήσου.
 Ο ποιητής, στιχουργός και ερευνητής Φώντας Λάδης, ύστερα από 10ετή αναζήτηση, είναι σήμερα (σχεδόν) έτοιμος να συστήσει, μέσω του βιβλίου που ετοιμάζει, τον μύθο του Τζιρόμ τόσο στο ελληνικό όσο και στο αμερικανικό κοινό.
Το 1905, ο δεκαεξάχρονος τότε Γιάννης Πετρολέκας φτάνει στο Σαν Φρανσίσκο μαζί με άλλους συμπατριώτες του.
Η αρχή του τυπική: δουλειές του ποδαριού, ατελείωτη «λάντζα» στα εστιατόρια της περιοχής, εκμάθηση αγγλικών επί το έργον.
Σε αντίθεση με άλλους ωστόσο, εκείνος δεν σταμάτησε εκεί. Πιάνοντας δουλειά στην εταιρεία των τραμ του Σαν Φρανσίσκο, άρχισε να κάνει γνωριμίες και να συγκεντρώνει εμπειρίες που αργότερα θα του φαίνονταν εξαιρετικά χρήσιμες...
 Στις αρχές της δεκαετίας του 1910 πηγαίνει στο Σαν Ντιέγκο, όπου μαθαίνει την πρωτοπόρο τότε «τέχνη» του αεροπόρου.
 Σκοπός του ωστόσο δεν είναι να παραμείνει υπάλληλος:
το 1913 ιδρύει, μαζί με ακόμα 6 κεφαλαιούχους, τη San Francisco-Oakland Aerial Ferry Co., την πρώτη εταιρεία υδροπλάνων για κοντινά δρομολόγια στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Η επόμενη διετία θα σημαδευτεί από μια κούρσα ανταγωνισμού μεταξύ του Λέκα (είχε συντομεύσει το όνομά του για ευκολία) και τριών άλλων αεροπόρων, με πειραματικές πτήσεις, ατυχήματα και συμφωνίες που αναγγέλλονται συχνά στον τοπικό Τύπο.
Πώς εντοπίστηκε όμως ύστερα από τόσα χρόνια όλη αυτή η δράση;
 «Η αλήθεια είναι πως τα ντοκουμέντα για τον Τζιρόμ είναι άπειρα. Μόνο στον Τύπο της εποχής υπάρχουν πάνω από 700 δημοσιεύματα που τον αφορούν. Ερευνώντας τα αρχεία των εφημερίδων του Σαν Φρανσίσκο, τόσο διαδικτυακά όσο και επιτόπου σε ταξίδι που έκανα πέρυσι, βρήκα τις αναφορές, οι οποίες συνδυάζονται και με διάφορες άλλες ζωντανές μαρτυρίες. Ολοι όλο και κάτι ξέρουν για αυτόν. Απλώς κανείς δεν έκατσε να γράψει μια οργανωμένη βιογραφία», 
μου λέει ο κ. Λάδης καθώς αφηγείται την πορεία του ιδιότυπου αυτού ανθρώπου προς το αμερικανικό όνειρο.
«Το 1917 αλλάζει και επισήμως το όνομά του σε Τζον Τζιρόμ. Την ίδια χρονιά ιδρύει την εταιρεία ντετέκτιβ Jerome Detective Agency, με υποκαταστήματα στο Λος Αντζελες και σε άλλες πόλεις της Καλιφόρνιας. Σκοπός του ωστόσο δεν είναι η κατασκοπεία. Η θητεία του στα τραμ, τα οποία υπήρξαν πεδίο μεγάλων συγκρούσεων μεταξύ των εταιρειών και των πανίσχυρων εργατικών συνδικάτων της εποχής, του δίδαξε πως το χρήμα βρισκόταν άλλου.
 Η εταιρεία του Τζιρόμ ήταν στην πραγματικότητα ένα γραφείο απεργοσπασίας: προσλάμβανε εκατοντάδες πρόθυμους που αναζητούσαν μεροκάματο (άνεργους, φοιτητές κ.ο.κ.), τους οποίους χρησιμοποιούσε για να σπάει μεγάλες απεργίες σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Από αυτή την ιστορία έβγαλε κυριολεκτικά εκατομμύρια.
 Τότε ήταν που απέκτησε και το παρατσούκλι “Μπλακτζάκ”, εξαιτίας ενός κλομπ που κουβαλούσε μαζί του στις απεργοσπασίες».
 Φιλόδοξος αεροπόρος και... μάγος στο σπάσιμο απεργιών Στο γραφείο ντετέκτιβ, υπάλληλος του Τζιρόμ ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα και ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας Ντάσιελ Χάμετ.
 Λέγεται μάλιστα πως ο άνθρωπος που έγραψε το «Γεράκι της Μάλτας» έγινε ένας από τους μεγαλύτερους υπερασπιστές της εργατικής τάξης, αηδιασμένος ακριβώς από την εμπειρία του μέσα σε χώρους όπως η ιδιότυπη επιχείρηση του Τζιρόμ.
 Φιλόδοξος αεροπόρος λοιπόν και απεργοσπάστης. Κι ακόμα δεν έχουμε φτάσει ούτε στα μισά της ιστορίας. Χρησιμοποιώντας τα χρήματα που είχε κερδίσει ώς τότε, ο δαιμόνιος Ελληνας κάνει άνοιγμα και στην αγορά του real estate, αγοράζοντας και πουλώντας ακίνητα σε όλο το μήκος της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ.
 Η οικονομική κατάρρευση των αρχών της επόμενης δεκαετίας θα κοστίσει και σε αυτόν, παράλληλα όμως θα του αποκαλύψει νέες ευκαιρίες...
Οσφραινόμενος τη μανία του τζόγου που κυριαρχεί συνήθως σε περιόδους κρίσεις, ο Τζιρόμ ασχολείται από το 1932 με τον ιπποδρομιακό και κυνοδρομιακό στοιχηματισμό.
 Κατασκευάζει μάλιστα στην περιοχή του Ελ Σερίτο κυνοδρόμιο χωρητικότητας 3.000 θέσεων, ενώ διατηρεί και πλήθος στοιχηματικών γραφείων.
 Παρ’ όλα αυτά το ημιπαράνομο καθεστώς της επιχείρησης και τα διαρκή μπλεξίματα με τον νόμο –σε μια εποχή που οι διάφορες δικαιοδοσίες είναι ακόμα θολές– θα τον οδηγήσουν στο κλείσιμο εν μια νυκτί το 1939, έπειτα κι από μια φιλική «προειδοποίηση» του ντόπιου εισαγγελέα.
 Μια άλλη διάσταση της ιστορίας του Τζιρόμ είναι αυτή που αφορά τη σχέση του με την Ελλάδα. Μπορεί στις επαφές του στην Αμερική να έκρυβε επιμελώς την καταγωγή του, όμως, όπως τα γεγονότα αποδεικνύουν, η αγάπη για τον τόπο του δεν έσβησε ποτέ:
 «Το 1933 επιστρέφει στην Ελλάδα και στον Χάρακα, όπου χτίζει μια πολυτελή βίλα, όρθια ακόμα και σήμερα, σε μια τελείως απρόσιτη περιοχή, χωρίς ίχνος δρόμου, ανάμεσα στο Λεωνίδιο και τη Μονεμβασιά, στις παρυφές του Μυρτώου Πελάγους.
 Εκεί θα επιστρέψει στα τέλη της δεκαετίας του ’40, κι αφού μεσολαβούν οι πόλεμοι, σχεδιάζοντας όπως φαίνεται κάποια μεγάλη επένδυση. Οι μαρτυρίες των κατοίκων, που καταφέραμε να συλλέξουμε, μιλούν για ένα τεράστιο πρότζεκτ το οποίο περιελάμβανε κατασκευή καζίνο, τελεφερίκ, ελικοδρομίου κ.ο.κ., ενταγμένο σε νόμο του Σχεδίου Μάρσαλ, που τότε προέβλεπε 100% φοροαπαλλαγή για τις μεγάλες επενδύσεις σε Ελλάδα και Κύπρο. Τον πρόλαβε ωστόσο ο θάνατος»,
 αναφέρει ο κ. Λάδης, ο οποίος έκανε επιτόπια έρευνα τόσο στη βίλα όσο και στο χωριό του Τζιρόμ. Το 1953, και ύστερα από ακόμα ένα ταξίδι στην Ελλάδα με τη σύζυγό του Νταίζη Οικονομάκη, ο «Μπλακτζάκ» Τζιρόμ βρίσκεται νεκρός, από καρδιακή ανακοπή στο γραφείο του, στο Σαν Φρανσίσκο.
 Στην κηδεία του παρευρίσκονται πάνω από 1.000 άτομα, μεταξύ των οποίων οι εκπρόσωποι όλων των τοπικών αρχών καθώς και οι μεγάλες προσωπικότητες της πόλης.
 Η τελετή πάντως έγινε με καθυστέρηση 18 ημερών λόγω αντιδράσεων του συνδικάτου των νεκροθαφτών. Βλέπετε, κάποτε είχε σπάσει και μια δική τους απεργία...

ΙΟΥΛΗΣ 1941 - Ντάγκα..ντάγκ..

Κατά τας αποφράδας και ζοφεράς αυτάς ημέρας τους έτους 1941, του έτους δηλαδή εκείνου της δυστυχίας και της πείνης (λόγω της τότε κρατούσης γνωστής Γερμανοιταλικής Κατοχής) ,
πολλοί ξένοι προερχόμενοι από την Ύδρα τις Σπέτσες τον Πειραιά και τας Αθήνας ,περνούσαν από τον τόπο μου ,τον Χάρακα.
Το ορεινό ,δηλαδή και ωραίο αυτό χωριό της περιφερείας Ζάρακος , επί της ανατολικής πλευράς της Λακωνίας ,όπου και η έδρα μου ως ιατρού κατά την εποχήν εκείνην εις την άνω περιφέρειαν.
 Πολλοί ξένοι περνούσαν ,λέγω από τον Χάρακα ,για να πάνε ναύρουν λίγο στάρι ,λάδι ,καλαμπόκι ή ό,τι άλλο στα παρακάτω χωριά του Έλους και του Ασωπού ,με σκοπό να θρέψουν τους δικούς τους ,που πεινούσαν πίσω,λόγω του κρατούντος φοβερού αποκλεισμού της εποχής εκείνης.
 Και ήσαν άνθρωποι αυτοί παντός είδους και πάσης προελεύσεως! Εμποροι,μεταπράτται ,δικηγόροι , ιδιωτικοί ή δημόσιοι υπάλληλοι και ό,τι άλλο.
 Όλοι γενικώς οιστρηλατούμενοι από το αμείλικτον ένστικτον της αυτοσυντηρήσεως ,προς επιβίωσιν και διατήρησιν συτών εν τη ζωή.
 Πολλά λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να γράψει γενικώς  για όλα αυτά τα πρόσωπα και ιδιαιτέρως χωριστά για τον καθένα ,(γιατί βλέπετε ,κάθε άνθρωπος και με την χάρη του) ,αλλά επειδή έτσι το πράγμα θα έπαιρνε σε μάκρος , θα ασχοληθώ μόνον με ένα εξ αυτών ,τον μακαρία τη λήξει δηλαδή Δ.Π… καθηγητήν Ιδιωτικού Λυκείου στην πρωτεύουσα ,άνθρωπον πολύ μορφωμένον όπως αντελήφθην,εντρυφώντα εις θεωρητικάς συζητήσεις και μελέτας και ο οποίος διά τούτο είχε προξενήσει εις εμέ ιδιαιτέραν εντελώς εντύπωσιν.
 Και θα ασχοληθώ ιδιαιτέρως λέγω με αυτόν,με το να παραθέσω εις τας εν συνεχεία σελίδας του παρόντος ,μια μακρά και διεξοδική συζήτησι που είχα μετ’αυτού κατά τας ολίγας ημέρας που έμεινα στον Χάρακα περιμένοντας τον αδελφόν του να γυρίσει από το Έλος ,που είχε πάει για καλαμπόκι. Συζήτησιν η οποία περιστράφη τότε,όπως ενθυμούμαι,ναι μεν γύρω από πολλά και ποικίλα θέματα ,αλλά προπάντων και κυρίως γύρω από τα κείμενα των Γραφών και του Ευαγγελίου.
 Και την οποίαν συζήτησιν δεν έκρινα άσκοπον να μεταφέρω ενταύθα όπως γράφω παραπάνω (εφόσον και καθ’όσον εννοείται ενθυμούμαι τάυτης) προσθέτων μόνον σήμερον εις αυτήν κατ’επέκτασιν και εκ των υστέρων και μερικάς προσωπικάς μου σκέψεις σχετικάς με τα θέματα αυτά.
 Είμεθα ,λοιπόν,και οι δυο μας καθισμένοι ένα πολύ ζεστό αποσήμερο του Ιουλίου της ιστορικής αυτής χρονιάς του 1941επάνω στα «τουράκια» της εκκλησιάς του Χάρακος ,και κάτω ακριβώς από το μεγάλο σφεντάμι της αυλής της,συζητούντες όπως είπα ,για πολλά και για διάφορα,ενώ συγχρόνως μια πνοή του μπάτη που «ξεμαπουκάριζε»την μέρα αυτή ,φρέσκος φρέσκος και δροσάτος ,από τη σούδα του Σταυρού μας ανακούφιζε λιγάκι από τη δυνατή τη ζέστη ,μέσα στην οποία και οι δυο μας παραδέρναμε .
 Οπότε ακούμε ξαφνικά την καμπάνα της εκκλησίας να σημαίνει.Νταγκ ….Νταγκα…νταγκ….
 Ήταν ο παπάς της ενορίας ,που προσκαλούσε τους πιστούς για προσευχή και μετάνοια. Αμέσως ,λοιπόν,και την ίδια ακριβώς στιγμή είδαμε και οι δυο μας δυο ,τρεις γέρους που ήταν ξαπλωμένοι ,ώρα τώρα ,κάτω από απ’το σφεντάμι δροσιζόμενοι ,να σηκώνονται αμέσως ,ως τρόπον τινα ηλεκτρισθέντες από τον ήχο της καμπάνας , και να κατευθύνονται προς την είσοδο της εκκλησίας.
Όπως επίσης είδαμε ακόμη και μερικούς άλλους γέρους και γερόντισσες να προβάλλουν ,πέντε,δέκα λεπτά αργότερα ,στην «ποταμιά» -ανάμεσα εκκλησιά και χωριό- με το κερί στο χέρι ο καθένας τραβώντας κι αυτοί γοργά γοργά επίσης προς την ίδια κατεύθυνση όπως και οι πρώτοι.
 Ο φίλος μου παρηκολούθησε με προσοχή όλη αυτή την κίνηση ,μεθ’ο στρεφόμενος μου λέγει: -Είναι ευχάριστον ,αγαπητέ μου ,ότι παρ’όλη την πολεμικήν την οποίαν ήσκησεν άλλοτε η επιστήμη κατά της εκκλησίας ,και ίσως να ασκεί αυτήν και σήμερον ακόμη ,εν τούτοις και παρ’όλα αυτά εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν άνθρωποι πιστεύοντες.
 Και βέβαια όταν λέγω τούτο ,δεν εννοώ τους απλοικούς αυτούς ανθρώπους τους οποίους τη στιγμή αυτή είδαμε κι οι δυο μας να σηκώνονται και να κατευθύνονται προς την είσοδο της εκκλησίας ,και δια τους οποίους ,επί τέλους ,θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπόκεινται ίσως εις υποβολήν ,την οποίαν ασκούνε επ’αυτών οι κατηχούντες τούτους διάφοροι λειτουργοί της εκκλησίας ,αλλά εννοώ πρωτίστως και κυρίως και πολλούς άλλους ακόμη ανθρώπους των γραμμάτων εις τας πόλεις και τας κωμοπόλεις της πατρίδας μας ,οι οποίοι παρ’όλην την παρά της επιστήμης ,όπως είπον ,ασκούμενην πολεμικήν κατά της ιδέας της θεότητος ,εξακολουθούν ακόμη και παρ’όλα ταύτα να πιστεύουν.
 Πού στηρίζονται και πόθεν άραγε αντλούν την δύναμη της πίστεως των ούτοι;