ΖΑΡΑΚΑΣ ..... η κατοίκησή του

Ο Ζάρακας δεν φαίνεται να κατοικήθηκε στα προιστορικά χρόνια ,εκτός βέβαια στα παράλιά του.
Σε αυτά ήκμασαν ,κατά τους ιστορικούς χρόνους ,δύο σημαντικές πόλεις:
Τα Κύφαντα (στη θέση που είναι σήμερα χτισμένο το Κυπαρίσσι)και ο Ζάρακας (στο σημερινό λιμάνι Γέρακας).
 Όμως πολλά από τα σπήλαια ,που υπάρχουν στην παράκτια ζώνη του, φανερώνουν ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα ,που αρχίζει από τη Νεολιθική τουλάχιστον περίοδο.
Πολλούς αιώνες αργότερα ,κατά την περίοδο των Σλαβικών επιδρομών (6ος και 7ος μ.Χ.αιώνας)μερικοί από τους Λάκωνες της ενδοχώρας –πιεζόμενοι από τους επιδρομείς Σλάβους- φαίνεται ότι κατέφυγαν και κατοίκησαν σε ορισμένες καλά επιλγμένες τοποθεσίες του Ζάρακα .
 Αλλά και αργότερα –Βυζαντινά χρόνια-η καταφυγή αυτή στα βουνά συνεχίστηκε ,καθώς οι κάτοικοι υπέφεραν από επιδρομές και πειρατείες.
 Έτσι ,δημιουργήθηκαν στον Ζάρακα ,κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ,μικρά χωριά ,οι λεγόμενες σήμερα «Παλαιοχώρες» ή «Παλιόκαστρα»,όπως αυτές στη Ρηχιά ,στο Χάρακα και στο Κυπαρίσσι. Χτισμένες δε αυτές οι Παλαιοχώρες σε φυσικά οχυρωμένους τόπους ,εξυπηρετούσαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ορισμένες παροδικά δύσκολες καταστάσεις.Δεν είχαν βέβαια τους καιρούς εκείνους κάποια ιδιαίτερη οικιστική και πληθυσμιακή ανάπτυξη ,αποτέλεσαν όμως τους αρχικούς πυρήνες για μια μελλοντική κατοίκηση στους γύρω απ’αυτές. Για τις Παλιοχώρες αυτές δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία ,εκτός βέβαια από τα οικιστικά λείψανά τους.Υπάρχουν όμως παραδόσεις και θρύλοι που μιλούν γι αυτές ,και μάλιστα με τρόπο επικό.

 Έτσι ,για την Παλιοχώρα στη Ρηχιά λέγεται ότι η ιστορία άρχισε κατά τη διάρκεια των Τουρκικών επιδρομών ,το βράδυ κάποιου Μεγάλου Σαββάτου:
Όλοι οι χωριανοί βρίσκονταν στην εκκλησία για την Ανάσταση.
Εκείνο το βράδυ είχαν αποβιβαστεί στο λιμάνι του Γέρακα Τούρκοι πειρατές ,που λίγο αργότερα έφτασαν στη Ρηχιά ,περικύκλωσαν την Εκκλησία και τους συνέλαβαν όλους.
-Πάρτε μαζί σας τα κεριά της Ανάστασης …τους συμβούλεψε ο γεροντότερος ,καθώς τους αλυσόδεναν και τους έσερναν προς το λιμάνι,με προορισμό τα σκλαβοπάζαρα.
 Ύστερα από ώρες και ενώ βρισκόταν κοντά στο λιμάνι ,ξέσπασε καταιγίδα και σταμάτησαν όλοι ,για να προφυλαχτούν όπως μπορούσαν.
 -Βάλτε μας ,τους είπε ο γέρος ,σε αυτή τη σπηλιά εδώ δα και το πρωί που θα φέξει μας σηκώνετε πάλι…
Οι Τούρκοι δέχτηκαν . «Πού θα πάνε …»σκέφτηκαν , «αφού εμείς θα είμαστε μπροστά από τη σπηλιά και θα τη φυλάμε …».
Η σπηλιά όμως είχε και άλλη έξοδο ,απ’όπου βγήκαν νύχτα οι αιχμάλωτοι Ρηχιώτες με αναμμένα κεριά της Ανάστασης ,για να βρεθούν την άλλη μέρα όχι πια στο χωριό τους,αλλά οχυρωμένοι ψηλά στη ράχη του Μύνη ,ένα απότομο και απροσπέλαστο βουνό με σάρα από τη μεριά της θάλασσας.
Από εκεί λίγο αργότερα απέκρουσαν με πέτρες τους διώκτες τους,και παρέμειναν στο μέρος αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Κατασκεύασαν ένα πρόχειρο οικισμό από τούρλες ,αλλά και μια Εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο.Και στη ράχη αυτή ,στην οποία κατοίκησαν ,την ονόμασαν ράχη της Αμύνης –ράχη του Μύνη σήμερα-από την αντίσταση και άμυνα που πρόβαλλαν.

Αργότερα ,το 1350 ,ο Ζάρακας θα δεχτεί πολλούς από τους Αλβανούς εποίκους,τους οποίους ,τους οποίους ο Δεσπότης του Μυστρά Θεόδωρος Παλαιολόγος δέχτηκε στα εδάφη που εξουσίαζε.
Αυτοί ,με την εργατικότητα και την επιμονή που τους διέκρινε ,κατόρθωσαν να κάμουν μαλακό και ήμερο τον ορεινό Ζάρακα :
 Έσκαψαν και στέριωσαν χωράφια με πεζούλια ,καλλιέργησαν διάφορα προιόντα,και έκαμαν –έστω σ’αυτόν τον περιορισμένο βαθμό – παραγωγικές τις άγονες πλαγιές του βουνού.
Πάρα πολλούς όμως νέους κατοίκους δέχτηκε ο Ζάρακας κατά τη διάρκεια της Τουρκικής κατάκτησης.

τα πρώτα φτερουγίσματα......

" φυλακισμένα "  στα  εφηβικά  μας  χρόνια

ΑΧ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ...ΓΛΥΚΕΙΑ

ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ .... Φεβρουάριος 2012

O Χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του ,αφού μας άφησε τσουχτερό κρύο και ασυνήθιστη παγωνιά .
Τα πολλά χιόνια στη Βόρεια Ελλάδα ,δεν επισκέφτηκαν εφέτος το χωριό μας ,μόνο λίγο το «πασπάλισε».
 Οι ελιές στο Δρίμισκο είχαν εφέτος το χωριό μας καλή καρποφορία .
Η συλλογή του ελαιοκάρπου έχει ήδη τελειώσει .
Οι καλλιεργητές - παραγωγοί όμως έχουν απομείνει δυο –τρεις (Γιάννης Δ.Πετρολέκας ,Νίκος Π.Πετρολέκας ,Μαρία Ροβάτσου.)
Τα άγρια χόρτα του βουνού ,λόγω καιρού είναι σπάνια .ίσως φυτρώσουν και αναπτυχθούν αργότερα για να φάμε κανένα αρμάθι σανό ,το Καλοκαίρι .
 Ο κακός καιρός εμπόδισε και την καθιερωμένη εκδρομή του Συλλόγου μας για την γιορτή των Τριών Ιεραρχών ,που θα έδινε μια κάποια ζωντάνια μέσα στη Χειμωνιάτικη ερημιά ,για την τόνωση της ψυχολογίας των ηρωικών κατοίκων που μόνιμα διαμένουν όλο το Χειμώνα εκεί.
Δύο ακόμη Χαρακιωτόπουλα επέρασαν τις πύλες των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
Ο Δημήτριος Πετρολέκας του Αναστασίου και της Ελένης ,εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο ,τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής.
 Ο Αλέξανδρος Γραμμένος του Γεωργίου και της Χρυσάνθης εισάγεται στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ,τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων.
Συγχαρητήρια και εις ανώτερα

Ο Χειμώνας φεύγοντας άφησε και δυσάρεστα γεγονότα :
Πρόσφατοι δύο θάνατοι συμπατριωτών μας.

ΗΛΙΑΣ ΚΟΚΚΟΡΗΣ ετών 91,απεβίωσε την 2-12-2012 στον Πειραιά και κηδεύτηκε την επομένη στο χωριό. Ήταν ο μονάκριβος γιος ,μέσα σε έξι αδερφές ,του Ιωάννη και της Αθηνάς (Αθηνόγιαννη) .
Είχε νυμφευθεί την Αθηνά Γιωργαντώνη από τον Άγιο Δημήτριο με την οποία απέκτησαν ένα γιο τον Γιάννη ,αποκατεστημένο οικογενειάρχη στην Αθήνα .
Νέος και αυτός όπως και άλλοι έφυγε από το χωριό για καλύτερη τύχη στην πρωτεύουσα ,επί πολλά χρόνια μόνιμος κάτοικος Αιγάλεω.
Υπήρξε ένας καλός οικογενειάρχης ,εργατικός ασχοληθείς σε πολλές δουλειές ,με ζωντάνια και λόγο και άποψη για τα συμβαίνοντα στο χωριό.

 ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΡΟΒΑΤΣΟΥ χήρα του Φάνη Ροβάτσου ετών 79 ,απεβίωσε στις 20 Φεβρουαρίου 2012 ,στο Π.Φάληρο και κηδεύτηκε εκεί .
Η μονάκριβη κόρη του μπαρμπα – Θεμιστοκλή και της θεια –Χρυσάνθης Παπαγεωργίου .

Είχε παντρευτεί τον Φάνη Δ.Ροβάτσο με τον οποίο απέκτησαν δύο εκλεκτές κόρες την Αγγελική και τη Χρυσάνθη που ζουν αποκατεστημένες στην Αθήνα.

Πόλεμος ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ - ΑΡΓΕΙΩΝ και ο ΖΑΡΑΚΑΣ

Οι μετακινήσεις των λεγομένων Δωρικών φύλων ,για τις οποίες δε διασώθηκαν ιστορικές μαρτυρίες αλλά αντλούμε τις σχετικές ειδήσεις από τοπικές παραδόσεις ,και η εγκατάστασή τους στα ελληνικά εδάφη σηματοδότησαν για την Ελλάδα μια νέα εποχή ,κατά την οποία άλλαξε ριζικά η ζωή της.
Οι νέοι κάτοικοι ,τολμηροί και δυναμικοί ,άξιοι πολεμιστές ,αγωνίστηκαν εναντίον του ντόπιου στοιχείου που προσπάθησε αρχικά να αμυνθεί στους προδωρικούς οικισμούς του ,και κατόρθωσαν τελικά να σχηματίσουν ισχυρά αυτόνομα κράτη ,όπως του Άργους και της Σπάρτης ,για τα οποία η κατοχή της Κυνουρίας ,επομένως και της περιοχής του Ζάρακα ,αποτέλεσε επί μακρόν το μήλο της έριδος.
Αρχικά η ομάδα των Δωριέων που ήλθε και εγκαταστάθηκε στην Αργολίδα και δημιούργησε το δωρικό κράτος του Αργους κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. αιώνα ,σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ,έχει κατορθώσει να συμπεριλάβει στα εδάφη τη Θυρεάτιδα γη και νοτιότερα την Κυνουρία .
Έχει θέσει υπό τον έλεγχό του ολόκληρη την ανατολική ζώνη του Πάρνωνα ,κατά μήκος των ακτών ,δηλαδή την περιοχή των Κυφάντων ,του Ζάρακα ,της Επιδαύρου Λιμηράς και τη χερσόνησο του Μαλέα και έχει προωθηθεί ως τα Κύθηρα .
Οι κάτοικοι των ορεινών αυτών περιοχών εντάχθηκαν στη δύναμη του Άργους ως ελεύθεροι χωρίς πολιτικά δικαιώματα και αποτέλεσαν τάξη αντίστοιχη εκείνης των περιοίκων της Σπάρτης .
Δε γνωρίζουμε πολλά για την ιστορία του Άργους αυτής της εποχής –επομένως και της περιοχής μας- πέρα από τις συγκρούσεις του με γειτονικά κράτη και κυρίως με τη Σπάρτη στην προσπάθεια της εδαφικής του επέκτασης .
Η κυριαρχία όμως των Αργείων στα παράκτια εδάφη του Πάρνωνα δεν ήταν νόμιμη.
Η δωρική Σπάρτη ,η άλλη μεγάλη δύναμη ,στις επεκτατικές της τάσεις βρήκε μόνιμο αντίπαλο το κράτος του Άργους με το οποίο είχε βάλει στα ΒΑ και Α μακρά κοινά σύνορα ,από τη στιγμή που οι Αργείοι κατέλαβαν τις ανατολικές λακωνικές ακτές μέχρι τα Κύθηρα .
Αφού λοιπόν η Σπάρτη ,με την κατάκτηση των Αχαικών πόλεων Αμυκλών ,Φάριδος και Γερονθρών είχε ήδη επεκτείνει το κράτος της προκειμένου να εξασφαλίσει διέξοδο προς τον Λακωνικό κόλπο και αφού στο μισό του β΄μισό του 8ου αιώνα π.Χ. υπέταξε τους Μεσσηνίους κατά τον α΄μεσσηνιακό πόλεμο ,στράφηκε προς τα ανατολικά διεκδικώντας την Κυνουρία ,η οποία τελικά παρέμεινε στους Αργείους ακόμα για έναν αιώνα με τη νίκη τους στις Υσιές το 669 π.Χ.
Στο μισό όμως του 6ου αιώνα οι Σπαρτιάτες επανέρχονται και πάλι στη διεκδίκηση των εδαφών της Κυνουρίας.
Στη θρυλική σύγκρουση του 546 π.Χ. ,τη γνωστή μάχη της Θυρεάτιδας,που αναμετρήθηκαν αρχικά 300 Αργείοι και 300 Σπαρτιάτες ,κρίθηκε η τύχη της Κυνουρίας καθώς και των ανατολικών παραλιών της Λακωνικής .
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ,οι τελικοί νικητές ,οι Σπαρτιάτες ,αφαίρεσαν από τους Αργείους τα διεκδικούμενα εδάφη.
Το «αποτέλεσμα» ,γράφει ο W.Forrest , «ήταν σαφές η Θυρεάτις έγινε σπαρτιατική και μαζί με αυτή όλη η παραλιακή λωρίδα μέχρι το ακρωτήριο Μαλέας και τα Κύθηρα».
Έτσι τα παράλια πολίσματα Κύφαντα και Ζάραξ προσχωρούν στη συμμαχία της Σπάρτης .
Είναι δύο από τις περιοικίδες πόλεις της.

Για τις δυο αυτές πόλεις ,για τις οποίες δεν έχουμε ειδικές ειδήσεις ,υποθέτουμε ό,τι ίσχυε για τις άλλες.Οι κάτοικοι των περιοικίδων πόλεων ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα Λακεδαιμόνιοι ,και οι κάτοικοι της Σπάρτης ,Σπαρτιάτες ή Λακεδαιμόνιοι.
Ζούσαν με τις αγροτικές ασχολίες καλλιεργώντας τους ορεινούς ή παράλιους τόπους τους,που βρίσκονταν γύρω και μακριά από την πλούσια κοιλάδα του Ευρώτα και του Έλους ,περιοχές που εκμεταλλεύονταν οι Σπαρτιάτες.
Τιμούσαν τους δικους τους θεούς ,χρησιμοποιούσαν τη δωρική διάλεκτο και ήταν αυτόνομοι κατά τη διάρκεια της ειρήνης .
Διατηρούσαν πολιτικές σχέσεις με της Σπάρτη ,που υιοθέτησε το σχήμα αρχής ,που ίσχυε στο παρελθόν οι περισσότερες από τις περιοικίδες πόλεις που είχαν ιδρυθεί πριν την άφιξη των Δωριέων.

ΒΑΘΙΕΣ ΟΙ ΡΙΖΕΣ .......

Γύρω  στο  1958 - Νοέμβρη  μήνα  στο  ΧΑΡΑΚΑ

Μετά  τους  ταξιάρχες - παίρναμε  τα  κουμάντα  και  ντουγρού  για τα  χειμαδιά.

ο  κίτσος  ένα  μαύρο  γαιδούρι  φορτωμένος  με κότες - ρούχα -λεβέτι- τετζέρια

όλα  τα χειμωνιάτικα  και  την αφεντιά  μου.

απο  κουλοχέρα  για  την ΣΥΚΙΑ   στο   '' Μπέτσι ΄΄

με τα παραμύθια κοιμούνται τα παιδιά ... και ονειρεύονται οι μεγάλοι

                                                                  Ο ήλιος και το νερό

 Μια φορά κι έναν καιρό ,τα πολύ παλιά χρόνια ,τότε που όλα στον κόσμο ήταν αλλιώτικα ,ήλιος και νερό ζούσαν και τα δυο πάνω στη γη κι ήτανε φίλοι αγαπημένοι.
Ο ήλιος έμενε με τη γυναίκα του τη σελήνη.Το νερό ζούσε με τη γυναίκα του τη θάλασσα και το συγγενολόι της,τα κύματα και τα ψάρια.
 Συχνά πυκνά πήγαινε ο ήλιος να δει τι γίνεται ο φίλος του το νερό.Μα το νερό ποτέ δεν πήγαινε στο σπίτι του ήλιου.
 -Γιατί ,στ’αλήθεια ,δεν κοπιάζεις και συ καμιά φορά στο σπιτικό μου;ρώτησε ο ήλιος μια μέρα.
-Α,δεν γίνεται ,αποκρίθηκε το νερό.Εγώ μονάχος μου πουθενά δεν πηγαίνω.Αν ερχόμουν ,θα ΄πρεπε να πάρω μαζί και τους συγγενείς μου.
 -Ακου λόγος!πειράχτηκε ο ήλιος .Και βέβαια να πάρεις .Χαρά μεγάλη θα ‘ναι για μένα και τη γυναίκα μου να σας φιλέψουμε όλους.
-Ούτε αυτό γίνεται ,κούνησε το κεφάλι λυπημένα το νερό.Είμαστε τόσοι πολλοί ,που δεν θα χωρέσουμε.Έτσι και κάνουμε πως ερχόμαστε ,η γυναίκα σου και συ δε θα ΄χετε παρά να φύγετε από το σπίτι.
-Και για αυτό στενοχωριέσαι;γέλασε ο ήλιος.Θα χτίσω τότε ένας σπίτι πολύ μεγάλο.Θα χτίσω αμέσως ένα παλάτι.Από χρυσάφι ,άλλο καλό.Έχω μπόλικο.
-Χτίσε μια και το θέλεις ,μα να το ξέρεις:θεόρατο πρέπει να ΄ναι για να το χωρέσουμε.
-Εννοια σου ,έννοια σου !γέλασε πάλι ο ήλιος κι έφυγε βιαστικά .
 Γύρισε πίσω,έκανε λόγο της κυράς του της σελήνης για το μεγάλο το σπίτι και κείνη συμφώνησε.Έβαλε τότε ο ήλιος όλο του το χρυσάφι και σε λίγο καιρό ένα πελώριο ονειρεμένο σπίτι –το καινούριο τους σπιτικό – ήταν έτοιμο να δεχτεί το νερό και τους συγγενείς του.
-Είσαι σίγουρος πως είναι αρκετά μεγάλο ; ρώτησε δύσπιστα το νερό σαν πήγε ο ήλιος να το προσκαλέσει.
Είσαι σίγουρος πως θα χωρέσουμε όλοι; Και βέβαια είναι μεγάλο ,αποκρίθηκε ο ήλιος καμαρωτά ,και βέβαια θα χωρέσετε όλοι.
 Ξεκίνησε ,λοιπόν , το νερό με τη γυναίκα του και το συγγενολόι ,έφτασε μπροστά στο τρανό παλάτι και πριν να μπει ρώτησε πάλι τον ήλιο:
Είσαι σίγουρος πως θα χωρέσουμε όλοι; -Και βέβαια είναι μεγάλο ,αποκρίθηκε εκείνος περήφαναΚαι βέβαια θα χωρέσετε.
 -Και αν μας πέσει μικρό και σου κάνουμε καμιά ζημιά; Αν στο τέλος δεν έχετε ούτε πού να σταθείτε του λόγου σου και η κυρα-σελήνη;
-Έμπα και μη σε νοιάζει ,ξανάπε ο ήλιος ,που τον είχε πιάσει το φιλότιμο.Το παλάτι μου το ΄χτισα για χατήρι σου.
Τι να κάνει και το νερό ,μπήκε στο παλάτι και μεμιάς πλημμύρισε το υπόγειο κι όλο το πρώτο πάτωμα.Τρομαγμένος ο ήλιος τότε,άρπαξε τη σελήνη κι ανέβηκαν βιαστικά στο παραπάνω ,για να μη μουσκέψουν.
 -Είσαι σίγουρος πως θα χωρέσουμε όλοι;φώναξε πίσω του άλλη μια φορά το νερό.

ε νικε κουλιονε ντε γκροπα πνονιεμ ......

                                                         Ο μπαρμπα-Διαμαντής

 Ο μπαρμπα-Διαμαντής από τα Πιστάματα ,ως νέος ,στην Αμερική που ζούσε,είχε αρκετούς φίλους.Έβλεπε όλους εκεί που γιόρταζαν τα γενέθλιά τους ήθελε να τα γιορτάσει κι αυτός ,όμως δεν ήξερε πότε ήταν γεννημένος.
όταν επισκέπτηκε την Ελλάδα απευθύνθηκε στη μάνα του και της είπε : «Μαμα κουρ ουλιές» -«θυμάσαι Μάνα πότε γεννήθηκα;) - «Ε νικε κουλιόνε ντε γκρόπα πνονιεμ (Εε δεν το θυμάμαι ;Στις Γκρόπες καματεύαμε). -Μα ζούνε πονοτε –έρδα ετε μπέρα ατιε ντακόν»(Με πιάσανε οι πόνοι και ήρθα και σε έκανα εκεί στην άκρη).
 Θυμωμένος ο μπαρμπα-Διαμαντής της λέει: -όχι πού γεννήθηκα ρε μάνα ,αλλά πότε γεννήθηκα;Και σε ποιο μητρώο είμαι γραμμένος;
Η μάνα του πού να ξέρει το μητρώο ,παράκουσε κιόλας: «-νικε ντιου μικρό»(Δεν ξέρω γω τι θα πει «μικρό»).
 -Στην Κοινότητα Μάνα ,στα βιβλία δεν μ’έγραψες; -«Χάντε βρε βατ άντε γκα Αμερική τζουτ ατα τ’Δαίμονι» (χαντε ντε ,που πήγατε εκεί στην Αμερική και μάθατε αυτά του Δαίμονα).

                                                                  Ο Καραμελάς

Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου ορφάνεψε μικρός 12 χρονών.
Στα 14 του χρόνια μετανάστεψε στην Ρουμανία ,όπου έζησε εκεί 15 χρόνια δουλεύοντας σε ζαχαροπλαστείο.
Όταν γύρισε στην Ελλάδα ,βγαίνοντας στο Κυπαρίσσι με το καίκι ,κάποια γριούλα ονόματι θια –Αγγελίνα τον πλησίασε και του λέει : -Ποιανού είσαι ρε καλόπαιδο και από πού έρχεσαι;
-Είμαι από τον Χάρακα γιος του Ζαχαριά κι έρχομαι από τη Ρουμανία.
-Εκεί στην Ρουμανία που ήσουνα τι δουλειά έκανες; -Καραμέλες έφτιαχνα.
 -Ω να σε πάρει «Καραμελά»
Και τότε έμεινε το παρατσούκλι που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

                                                                    Ο Κατσώρης

Ο μπαρμπα-Αποστόλης ο Κατσώρης από το Κυπαρίσσι κάποτε του στειλε ο γιος του δώρο ένα ξυπνητήρι .
Όταν κατέβηκε από το «Μύρο»στο χωριό ,περίεργος ρώτησε τη γριά του ,τι ήταν αυτό που χτυπούσε ρυθμικά.
-Μωρ πλιακ αγιο λιοπα Σταύρος ,νικ φλιε τερε τανα αναχαραξατε «Μωρη Γριά αυτή η αγελάδα του Σταύρου δεν κοιμάται όλη τη νύχτα ,αναχαράζεται ).
Τότε η γριά τον παίρνει ,του δείχνει το ξυπνητήρι και του λέει :
 -Έλα γέρο εδώ ,αυτή η αγελάδα είναι του Σταύρου.

δεν ζησαμε .... την μέρα που δεν γελάσαμε

ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΧΑΡΑΚΑ

                                              ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ι.ΠΡΙΦΤΑΚΗΣ  (Αμερικάνος)

 Έφυγε για την Αμερική γύρω στα 1870-1875 ,γύρισε στο Χάρακα το 1893 όπου παντρεύτηκε την Παρασκευή Πετρολέκα ,πρώτη ξαδέρφη του του ευεργέτη Γεωργίου Πετρολέκα και απόχτησε οχτώ παιδιά το Γιάννη ,το Μιχάλη ,τον Παναγιώτη,τη Σοφία,το Μήτσο ,την Ειρήνη ,το Γρηγόρη και το Μπάμπη. Άνοιξε το γνωστό μαγαζί του «Αμερικάνου» ,που συνέχισε μέχρι τα τελευταία χρόνια ο αείμνηστος γιος του Παναγιώτης.Πέθανε το 1920.

                                                     ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΟΒΑΤΣΟΣ (Τσάμης)

Θείος του Κατσάκου και του Αβράμη.Από τους πρώτους και γραφικούς προέδρους.Μας διηγείται ο Βασίλης Ρεπούσης το εξής ωραίο περιστατικό για τον μπαρμπα-Τσάμη ,που τον θυμάται γιατί του άρεσε να παίζει χαρτιά και να κάνει παρέα με νέους.
 «Γραμματέας τότε ήταν ο Πολύδωρος από τα Πιστάματα και ο μπαρμπα Τσάμης δεν του είχε πολύ εμπιστοσύνη γι αυτό έβαζε τη σφραγίδα στην τσέπη και πήγαινε στο Νομάρχη και απαιτούσε να γράψει ο ίδιος ο Νομάρχης τις αναφορές.
όταν ο νομάρχης ,ο οποίος του έδειχνε μεγάλη συμπάθεια γιατί ήταν ωραίος τύπος ,του έλεγε ότι αυτή είναι δουλειά του Γραμματέα αυτός απαντούσε ,δεν έχω τα μπιστά =δεν έχω εμπιστοσύνη , σκρουά γραμματί =να το γράψεις εσύ και συμπλήρωνε στρίβοντας το μουστάκι του
«Κουτ καμ κίμπιτι γαιδούρ»=εδώ έχω το πόδι του γαιδουριού ,εννούσε τη μεγάλη σφραγίδα που μοιάζει σαν το πόδι των γαιδουριών.
Πέθανε το 1941 στον Χάρακα σε μεγάλη ηλικία(80 ετών).Είχε τρία παιδιά δυο αγόρια κι ένα κορίτσι όλα στην Αμερική.

                                                ΙΩΑΝΝΗΣ Π.ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ (Ρούμελης)

Γεννήθηκε το 1879.Έφυγε για την Αμερική το 1903 και γύρισε στο Χάρακα το 1911.
Παντρεύτηκε το 1912 την Αναστασία Κόκκορη από τα Πιστάματα και απόκτησαν 9 παιδιά τη Ματίνα,τον Παναγιώτη ,τη Μαρίνα ,το Μίχο,το Δημήτρη ,το Θόδωρο,τον Ανδρέα ,την Ελένη ,την Καλομοίρα (πλην της Ματίνας και του Μίχου όλοι οι άλλοι εν ζωή.) Εκτός από την αγροτική ζωή ήταν ακούραστος αγωγιάτης αλλά και μανάβης.Με τη βροντώδη φωνή του διαλαλούσε το εμπόρευμα και ιδίως τις ντομάτες από τα Λεβέτσοβα(10 ώρες δρόμο).Ήταν καλοκάγαθος και αγαπητός άνθρωπος.Πέθανε το 1957 σε ηλικία 78 ετών.

ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚ. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ 1852- 1938

Ο  ΚΩΣΤΑΣ  ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ  αδελφός  του ευεργέτη  με την γυναίκα  του

ΕΛΕΝΗ  ΣΠΕΤΣΙΩΤΗ  1867- 1974  και την  κόρη  τους  ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ

Ο ΝΊΚΟΣ  γιος  του  ΚΩΣΤΑ   με την γυναίκα  του  ΤΟΥΛΑ.

Εργάστηκε  στην  Αμερική  στην επιχείρηση  του θείου  του lekkas & drivas

Eζησε  τρεις  αιώνες   1900-2000

                                                Η  ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ  1895-2000  παντρεύτηκε  τον
                                                                 ΚΩΣΤΑ  ΣΑΡΡΗ  απο την  Ατάλλεια.

   Ο ΚΩΣΤΑΣ  με την  γυναίκα  του  ΕΛΕΝΗ  με  τις κόρες  του

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ  1890 - 1982   και  ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ

για τους ξενητεμένους ......

λυχνάρι    ΤΕΥΧΟΣ 12-13   ιανουάριος  1990

ΧΑΡΑΚΑΣ .... απο τα παλιά

ΠΑΝΤΑ ΕΝ ΣΟΦΙΑ ΕΠΟΙΗΣΑΣ ......

                                 ανθισμένο  άτομο  του  ενδημικού  Athamanta  arachnoidea
                               παρατηρείται  στον Πάρνωνα (χιονοβούνι-κορακιά-κουλοχέρα)

κεφάλιο  του  ενδημικού  centaurea  pseudocadmea

παρατηρείται  στον πάρνωνα ( γαιδουροβούνι- χιονοβούνι )

άτομο του ενδημικού  Klasea cretica

παρατηρείται  στη κοιλάδα του Λαμπόκαμπου 

 στην Κρεμαστή και στην κουλοχέρα

άτομο   του  Lilium  candidum  ( κρίνος  της παναγιάς )

παρατηρείται στην Ανατολική  Λακωνία

άτομο του ενδημικού  Hypericum taygeteum

παρατηρείται  στον πάρνωνα ( χιονοβούνι - κορακιά )

Μια χούφτα χώμα λιγοστό - και πουθενά σταλαγματιά νερό

ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ

 Μια χούφτα χώμα λιγοστό - και πουθενά σταλαγματιά νερό.

 Άγρια κακοτράχαλα βουνά - αραδιασμένα στη σειρά

 ανάλαφρα ντυμένες οι κορφές - με θυμάρια,ρύκια ,φάνες γλαντινιές.

 Μύριους αιώνες ορθώνονται ψηλά - Με κείνη την αέρινη αιώνια άγρια ομορφιά.

Ακούς και σου μιλάνε με τη δική τους  τη φωνή -  πούρχεται κάθε στιγμή , ανάκατη

με κείνο,του καταγάλανου ουρανού αέρινο φιλί  -  και σου αγγίζει την ψυχή

Μια χούφτα χώμα κομμάτι γης αδιάβατο ξερό - μα τόσο φιλόξενο ,

με μια ζεστή καρδιά

με λίγα χρυσωμένα στάχυα μ’ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, κοντά του γίνεσαι αδελφός

του δίνεις την καρδιά σου -  δεν μπορείς να του την αρνηθείς.

Τροκάνια ακούγονται αγνάντιο στην πλαγιά 

στη μια στροφή τους αντιμιλούν με τα πουλιά - στην άλλη αντιλαλούνε τα βουνά.

Κι απ’την αρχή ξαναδιπλώνουν ακολουθούν τον κλέφτικο σκοπό

που παίζει με το τσαφάρη το τσοπανόπουλο σκαρφαλωμένο -  στα κράκουρα πάνω στο ψηλό ζυγό. Πετιέται η πέρδικα από το γαλάρι αντικρυστά εκεί ψηλά -  και το δικό της το τραγούδι αρχινά.

Ανεμίζουν τα σύννεφα ψηλά στον ουρανό  - πάνε από κει,πάνε από δω

και με τον ήλιο παίζουνε κρυφτό.

Στέκομαι και συλλογιέμαι , μια χούφτα χώμα λιγοστό -  χωρίς σταλαγματιά νερό

και πόσα τούχω να του πω.

Στη πάνω χούνη στο ζυγό -  στο μεσοχείμωνο πυρώνει το σπαρτό.

Και το χορτάρι που έχει παντού ξεπεταχτέι -  σκορπάει μια αλλιώτικη δική του χάρη περισσή.

Η καψιρόνα όλο στριφογυρνάει  - κάνει πως λιάζεται ,κι όλο τα μπουσουκάπια τσιμπολογάει .

Στο ξακρισμένο το πεζούλι απ’άκρη σ’άκρη λαμπυρίζει το καταπράσινο σπαρτό

και με τα’αγέρι πέρα δώθε από πεζούλι σε πεζούλι παίζουνε κυνηγητό.

Από την άκρη στο πεζούλι η ολάνθιστη αμυγδαλιά χαμογελάει στον καταγάλανο ουρανό

κι αλλάζουνε φιλιά.

Χαμηλά στη λάκκα καθρεπτίζει ο βυθός -  με λίγο βρόχινο κατακόκκινο νερό.

Σου φέρνουνε στα μάτια μα πιο πολύ μεσ’στην καρδιά - μια αλλιώτικη τέτοια ομορφιά 

που σε γεμίζει μια αβάσταχτη χαρά.

Μια χούφτα χώμα λιγοστό και πουθενά ,σταλαγματιά τρεχούμενο νερό.

Οι ανθισμένες κουμαριές τα στιβαγμένα ρύκια ,μπροστά στη ρεματιά

δίνουν και παίρνουν με το ζβούριγμα της μέλισσας φιλιά.

τυχερή ΡΕΝΑ ......

στην  εθνική  οδό   ΑΘΗΝΩΝ - ΚΟΡΙΝΘΟΥ

και  ο νοών  νοείτω .....

τους τρεις μεγίστους φωστήρες ......

Ο Χάρακας γιόρτασε και φέτος την μεγάλη γιορτή των Μεγίστων Ιεραρχών στον μεγαλοπρεπή ναό του χωριού ο οποίος είναι και ο μοναδικός που τιμάται στο όνομά τους ,σε όλη την περιφέρεια .
Την παραμονή εψάλη ο κατανυκτικός εσπερινός με αρκετές αρτοκλασίες και παρ’όλο το κρύο , με σχετικά αρκετούς προσκυνητές.
Ανήμερα ο όρθρος και η Θεία Λειτουργία ετελέσθη προεξαρχοντος του συμπατριώτη μας Αρχιμανδρίτη Πατρός Γερασίμου και του ετέρου συμπατριώτη πατρός Αναστασίου και του εφημέριου Κυπαρισσίου –Χάρακα πατρός Χαραλάμπου καθώς και του φιλοξενουμένου του πατρός Βασιλείου.
Λόγω καιρικών συνθηκών δεν πραγματοποιήθηκε η τριήμερη προσκυνηματική εκδρομή που είχε οργανώσει ο Σύλλογος –όπως συνηθίζεται εδώ και πολλά χρόνια – που θα έδινε περισσότερη ζωντάνια στο χειμαζόμενο αυτή την εποχή Χάρακα.
Πάντως όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού και αρκετοί από τα γύρω χωριά ετίμησαν την εορτή των Αγίων.
                                                                                
                                                                                    θεόδωρος  παπαγεωργίου  ( γεναρης  2012 )
                                                                                        

ουου ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ στον χάρακα.....

Καλοκαίρι 1951.
Οικογενειακό συμβούλιο για το πού θα πάνε τα παιδιά για εξοχή.
Δύσκολοι καιροί και οι επιλογές πολύ περιορισμένες , σχεδόν ανύπαρκτες.
Οι ανάγκες της γενιάς μου για εξοχή,πολύ αυξημένες.
Οι λίγες ,όμως κρατικές κατασκηνώσεις ,πού να χωρέσουν τα χιλιάδες παιδιά ,που ο πόλεμος τα είχε εξαντλήσει.
Πολλές ιδέες,προτάσεις , εικασίες ,αλλά κατάληξη καμία.
Τελικά ο αρχηγός της οικογένειας , η Μητέρα, (ο πατέρας ,πέθανε προ πολλού μετά από μια μακρόχρονη αιχμαλωσία σε στρατόπεδο συγκέντρωσης) έριξε τελεσίδικα την ιδέα-απόφαση.
Ο μικρός  -  εγώ  στη θεια-Βασίλω στον Χάρακα.

Το σπίτι μας τότε,στον Πειραιά , ήταν ενα μικρό κέντρο διερχομένων αρκετών Χαρακιωτών.
Πρόχειρα θυμάμαι τους συγχωρεμένους,Γιάννη Ροβάτσο και τη γυναίκα του τη Χριστίνα του Τσιβιλάκη.

Τη μητέρα του την Τάκενα,τη Βγενή του Πανοκουφού ,τον γιατρό τον «Πιτσικόκο»,τον Γιάννη το Σακκή ,τον Τάκη Βασιλείου τον αστυνόμο από το Κυπαρίσσι και φυσικά τους θειούς μου Νίκο ,Παναγιώτη ,Γιάννη και Γρηγόρη Γκιουζέλη (το μπαρμπα-Χιόνη) καθώς και τον Αντώνη Δούκα της Αντωνοδούκαινας .

Όλοι αυτοί με το πέρασμά τους ,πάντα άφηναν και μια ιστορία για τον όμορφο Χάρακα.
Εκείνη όμως που μας έκανε να αγαπήσουμε τον Χάρακα και ας μην τον είχαμε γνωρίσει ποτέ ,ήταν η μητέρα μας, η Νίτσα του μπαρμπα-Χιόνη ,που με τις ατελείωτες αφηγήσεις της μας έμαθε απ’έξω κι ανακατωτά πρόσωπα και πράγματα του χωριού .Ρήγαλη,Σταυρός ,Πίλιζα ,Προφήτης Ηλίας,Άγιοι Θεόδωροι ,Χούμπαβη,Δρύμισκος ,καθώς και όλες αυτές οι κλασσικές φιγούρες που αναφέρονται στα τεύχη του περιοδικού μας , Κοκοσίνης,Κολιθοδώρας,Κουταλιανός,Καπουρνάρου,η Σούλη ,κ.ά.και ήταν πολύ οικεία ονόματα.
Η φαντασία φούντωσε στη σκέψη ότι θα τα γνώριζα όλα αυτά κι από κοντά.
Ο πατριώτης συνοδός ,βρέθηκε και το ταξίδι με το όμορφο «Νεράιδα» ατέλειωτο.Αίγινα,Μέθανα, Πόρος,Ύδρα,Σπέτσες,Ερμιόνη,Λεωνίδιον ,ένας μικρός γύρος του κόσμου για ένα παιδί 12 ετών ,και τέλος αργά το βράδυ φούντο η άγκυρα έξω από τον Άη Γιώργη στο Κυπαρίσσι.
Αλλά ποιο Κυπαρίσσι; Μπροστά μας ένας κατάμαυρος όγκος που τέλειωνε εκεί που άρχιζε ο γεμάτος άστρα ουρανός ,και ένας δυνατός παφλασμός των κυμάτων που έσβηναν με θόρυβο στην γεμάτη βότσαλα ,όπως ακουγόταν παραλία.
Μόνο κάτι κινούμενα φώτα-φανάρια κάπου στην παραλία μαρτυρούσαν ότι υπάρχει ζωή μέσα σ’αυτή τη μαυρίλα.
Η αποβίβαση ,ένα δεύτερο μικρό ταξίδι ,κι ευκαιρία να νιώσω σαν «θαλασσόλυκος» ,καθώς οι βάρκες πολύ παραφορτωμένες λυκνιζόντουσαν στην φουσκοθαλασσιά ,ενώ επικλήσεις για την σωτηρία μας ακουγόντουσαν προς τον Αη-Νικόλα και την Παναγιά από κάτι μαντιλοδεμένες γριούλες ,που δύσκολα ξεχώριζες μες στο σκοτάδι.
Τελικά αποβιβαστήκαμε «σώοι»στης Μπουζούνενας.Εγώ όμως εξακολουθούσα να μη βλέπω Κυπαρίσσι πουθενά ,και σχεδόν δεν είδαν τίποτε εκείνο το ίδιο βράδυ που ο πατριώτης –συνοδός με παρέδωσε  στη θεία Αγγελίνα του μπαρμπα-Αναγνώστη.
Το άλλο πρωί φάνηκα τυχερός.Ένας αγωγιάτης (Σπύρο θυμάμαι τον έλεγαν)ανέβαινε για το Χάρακα και ανέλαβε να με «παραδώσει» στη θεια –Βασίλω .(είχα αρχίσει να νιώθω σαν δέμα) .
 «Μωρε Σπύρο ,είπε η θεια –Αναγνώσταινα,πάρε μαζί σου αυτό το καψερό το μικρούλη να το παραδώσεις στον «Κουτσο-Βασίλω».
Είναι της Νίτσας της βασανισμένης εγγόνι του «μπαρμπα-Χιόνη»!!!
Αθάνατη Χαρακιώτικη διάλεκτο!!


Η διαδρομή ,αν και κακοτράχαλη ,μαγευτική.Το Κυπαρίσσι ήρεμο και γραφικό το γνώρισα και το θαύμασα ,επιτέλους από τις στροφές της Κιάφας.Ο Σπύρος γέλαγε καλόπιστα με την επίδειξη των «αναμφισβήτητα»γνώσεων μου για ό,τι είχε σχέση με τον Χάρακα.
«Τον ξέρεις το Νίκο-Μπουκάλη;»τον ρωτούσα;Πώς είναι ο αδελφός του παππού μου - ο Γάλλος;Γιατί το λένε Γάλλο ;πήγε στη Γαλλία ;»ή μόλις φτάσουμε στον ψηλόβραχο και στη Χούνη του Αη –Γιαννιού ,να μου πεις όμως πού είναι!!Θα κοντεύουμε στον Σταυρί.»
Μόνο που έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν αντίκρυσα από μακριά το Σταυρό και όλη αυτή τη σάρα που εχασκε από κάτω του ,ίσαμε την Πίλιζα.Πώς θα ανέβουμε εκεί πάνω;Ούτε κατσίκια νάμαστε.
Η Αγία Παρασκευή ψηλά στην κορυφή φάνταζε αποκομμένη και απρόσιτη από τον επίγειο κόσμο.Ο Σπύρος κατάλαβε την αμηχανία και το δέος μου και χαμογελώντας με ρώτησε «Λοιπόν Χαρακιωτάκι από τον Πειραιά τι λες; Το μόνο που είπα μόλις πήραμε την πρώτη στροφή για την κορυφή ήταν: «Κατέβασέ με από το μουλάρι.» Πώς να νιώσεις σιγουριά στα καπούλια του μουλαριού όταν από κάτω έχασκε το χάος ,και αυτό το αθεόφοβο ,να βαδίζει προς την άκρη του μονοπατιού λες και ήθελε να αγναντεύει το κενό .
Πάνε και τα λόγια πάνε και όλα .Μόνο δέος ,ανάμεικτο με φόβο ,για το κενό που έχασκε από κάτω μας και για τον τρόπο που βρήκαν οι μακρινοί μας πρόγονοι να δαμάσουν αυτό τον γκρεμό .
Να είναι έργο για όσκαρ θέλησης και μόνο θέλησης .
Μπαίνοντας στο ίσιωμα για το Χάρακα επανήλθε η ηρεμία και η λαλιά μου «Να το σπίτι του μπαρμπα-Μήτσου του Ξαστερούλη ,μετά θα περάσουμε της Αντωνιάς»βιάστηκα να πω για να επιβεβαιώσω τον Σπύρο για τις περί Χάρακα γνώσεις μου .
 «Για τον Σταυρό ,για τον Σταυρό πες μου» είπε ο αθεόφοβος ο Σπύρος ,και γελάσαμε και οι δυο αυθόρμητα περνώντας από του παππού μου το σπίτι ,κοντοστάθηκα με συγκίνηση για λίγο.
Εκεί μέσα είχε γεννηθεί και μεγαλώσει η μάνα μας.Το σπίτι κλειστό ,και μόνο μια συμπαθητική μούρη με κοίταζε από το κατώι με το γνωστό του γαλήνιο ύφος.
Ήταν ο γάιδαρος του παππού μου ,που αργότερα γινήκαμε οι καλύτεροι φίλοι.
Τον ξεθέωσα στη γαιδουροκαβαλαρία.
Ο Σπύρος εν τω μεταξύ είχε προχωρήσει και βιάστηκα να τον προλάβω.
Τέλος ,φτάσαμε έξω από της θεια-Βασίλως «Βασίλωωωωωω» φώναξε ο Σπύρος ανοίγοντας το χαμηλό κόκκινο πορτάκι του δρόμου.Καμιά απάντηση.
 «Μωρή Βασίλωωωωω»  φώναξε πιο δυνατά ο Σπύρος κάνοντας τώρα ένα βήμα πιο μέσα.
«Ουου» ήρθε μακρόσυρτη η απάντηση της θειας από το βάθος της πίσω αυλής.
«Σούφερα κάτι έλα να δεις.» «τι μου ΄φερες βρε Τουρκολάτη.Δεν παρήγγειλα τίποτα.»
Έλα θα δεις.Στην εμφάνισή μου η θεία τα ‘χασε.Ούτε με είχε δει ποτέ της ,ούτε που με περίμενε ,και με τα δυο της χέρια μια ψηλά στον ουρανό ,και μια να τις χτυπάει στην ποδιά της έλεγε ασταμάτητα ,αλλά με εμφανή χαρά και έκπληξη.
 «Ουου ο Λευτέρης στο Χάρακα ουου ο Λευτέρης στο Χάρακα…»

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ - JEROME

 

ΦΩΝΗ   ΤΟΥ ΖΑΡΑΚΟΣ   Γενάρης   1938

ένα παιδί που το λέγαν σπύρο .....

Γελάστε ... γιατί χανόμαστε

ΚΩΣΤΑΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ 

απο λεύκωμα  ελλάδα -  ελλαδάρα  μας  (1980)

μια μυγδαλιά και δίπλα της εσύ ......

                                                 Δευτέρα  του  Γενάρη  23   το  πρωί 8.30
                                                  αλκυονίδες    μέρες  στην ΑΘΗΝΑ
                                         ένα  κλαρί  ανθισμένης  μυγδαλιάς - απ'  την αδελφή  μου...

                                            στο χωριό  τα μεσημέρια  ατέλειωτες   ώρες
                                                 πάνω  στον κορμό  της  -  ονειρεύτηκα

                                   '' μια  μυγδαλιά  και  δίπλα  της  εσύ - μα πότε  ανθήσατε ; ''
                                             τραγουδώντας  Βρεττάκο  -  ερωτεύτηκα

                                          τώρα  που  μεγάλωσα  -  ο ανθός  της  μου  μυρίζει
                                              νιότη ,  επ-ανάσταση  και  ελπίδα

η πίτα του συλλόγου μας

στις  15-1-2012  πραγματοποιήθηκε   η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου των απανταχού Χαρακιωτών στην αίθουσα του Ιδρύματος και η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης Πίττας που ευλογήθηκε από τον Πατέρα Αναστάσιο.
Ακολούθησε ανακοίνωση των πεπραγμένων από τον ταμία Γιάννη Πετρολέκα και την πρόεδρο Χρυσάνθη Ροβάτσου -Γραμμένου η οποία τόνισε ιδιαιτέρως το ευχάριστο γεγονός της ύδρευσης του χωριού.του χωριού.
Επίσης ανακοίνωσε την εκδρομή των Τριών Ιεραρχών στο Χάρακα και τον ετήσιο χορό στις 12/2/2012 στην αίθουσα του Συλλόγου.

χωρο - Α - ταξία ........

                               απο  ημερίδα   ΕΚΠΑΑ  -  χωρικός  σχεδιασμός   στην Ελλάδα

δυο πόρτες έχει η ζωή........

 ο   ΜΙΧΑΛΗΣ  ΚΟΚΚΟΡΗΣ  γιος  του ιωάννη  "τσιγκογιάννη"  πέθανε  στις  10-1-2012
και  κηδεύτηκε  την επομένη  στον  χάρακα  σε  ηλικία  91   χρόνων.
παντρεμένος  με  την ρουμελιώτισσα  ΚΟΥΛΑ  με την οποία  απέκτησε  τρία  παιδιά , τον Γιάννη
τον  τάσο και  την Ματίνα  που ζεί  στην Αμερική.
ένας  καλός  χαρακιώτης - ευχάριστος  τύπος  και  αγαπητός. 

                   η  φωτογραφία  δημοσιεύτηκε  στο  λυχνάρι   τον Μάρτη  του 1994

ΠΑΝΟΣ Ι. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ - " Πανούλης "

- Μεγαλύτερα προτερηματα και ελαττώματα Χαρακιωτών –Ζαρακιτών ;
- Οι Χαρακιώτες και γενικά οι Ζαρακίτες διακρίνονται για την εργατικότητά τους και σαν άτομα προοδεύουν ειδικά στο εμπόριο ,αλλά δεν συνεργάζονται όπως θα έπρεπε στον επαγγελματικό τομέα που θα μπορούσαν να κάνουν θαύματα.
- Αγαπημένο σου τραγούδι;
- Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «Αγριολούλουδο» που το τραγουδά ο Καζαντζίδης.
- Αγαπημένο σου λουλούδι;
- Το αγαπημένο μου λουλούδι είναι η ανεμώνη.
- Αγαπημένο φαγητό;
- Το αγαπημένο μου φαγητό είναι η σπανακόπιτα,τα καλτσούνια,τα σταρένια παξιμάδια με
  τουλουμίσιο τυρί.
- Μια παλιά ιστορία;
- Θυμάμαι στο γάμο του Μιχαήλ Ροβάτσου (του τσαγκάρη)που παντρεύτηκε το Βγενιώ του Κωτσοβάκη ,την ώρα που χορεύανε στην πλατεία του χωριού έπιασε μια ψιλή βροχούλα και τότε πήγαν στο μαγαζί του μπάρμπα-Νικόλα (πατέρας του Καρανάσου)για να συνεχίσουν το χορό.
Ο μπαρμπα-Νικόλας καθόταν στην πόρτα και δεν άφηνε κανένα μικρό παιδί να μπει στο μαγαζί Όταν έφθασα στην πόρτα και με είδε μου είπε «Εσύ έμπα μέσα γιατί κάνεις τα θελήματα»
και έτσι κάθησα μπροστά στον πάγκο ,επάνω στον οποίο κάθονταν πάρα πολλά άτομα (εκεί που σήμερα είναι το μακρόστενο ψυγείο ήταν ο πάγκος)και ύστερα από λιγη ώρα άκουσα ένα τρίξιμο σαν να έσπαζε κάποιο σανίδι (ήταν το πάτωμα που άρχιζε να ραιζει)και είπα μέσα μου «πάει το στασίδι του μπαρμπα-Νικόλα».
Δεν πρόλαβα να σκεφτώ ή να πω οτιδήποτε και έσπασε το πάτωμα και όλοι αυτοί που ήταν καθισμένοι στον πάγκο πέσαν πάνω μου και δεν μπορούσα να κουνήσω ούτε τα δάχτυλα των ποδιών μου.Κάποιος όμως με τράβηξε κι όταν βγήκα ,το πρόσωπό μου ήταν σχεδόν μαύρο κι όταν ύστερα από λίγο που με είδε ο γιατρός ο Πετρολέκας μου είπε φθηνά τη γλίτωσες,διότι εάν καθόσουν ακόμη εκεί,όσος χρόνος χρειάζεται να πεις το Πάτερ ημών θα έσκαγες από ασφυξία.
- Πάρε 5 πράγματα για να πας σε ένα νησί εξόριστος 1 μήνα.
- Θα έπαιρνα κρασί,τσικουδιά,το ραδιάκι,ένα ζευγάρι κυάλια και τα άπαντα του Παπαδιαμάντη.
- Πώς βλέπεις το μέλλον του ΖΑΡΑΚΑ και τι προτείνεις για την επιβίωσή του ;
- Ο Ζαρακας δεν είναι παραγωγικός τόπος για να κρατήσει τους νέους και για να επιβιώσει θα πρέπει να αναπτύξει εκτός του καλοκαιρινού τουρισμού και τον αγροτουρισμό έστω και σε μικρή κλίμακα.
- Τι είναι αυτό που σε τραβάει στο χωριό;
- Το χωριό με τραβάει διότι είναι το μέρος που γεννήθηκα και όταν πηγαίνω με χαιρετάνε ακόμη και οι πέτρες.Δύο δε φορές έχω ξεκινήσει το πρωί να πάω στον Πειραιά και αντί να πάω στον Πειραιά πήγα στο Χάρακα ,διότι όταν έφτασα στη γέφυρα της Καβάλας ,είπα τώρα πού πηγαίνεις;στρίψε δεξιά και πήγαινε στο Χαρακα.
- Μια ευχή για το νέο χρόνο;
- Εύχομαι σε όλους υγεία,ειρήνη,πατριωτική αγάπη και συνεργασία για την αξιοποίηση του χωριού,πολλούς γάμους και περισσότερες ευκαιρίες για επισκέψεις για επισκέψεις στο χωριό ,ειδικά κατά τη Χειμερινή περίοδο.
- Πρόεδρος του ιδρύματος Πετρολέκα.Οι τρεις πρώτες – άμεσες αποφάσεις που θα έπαιρνες ;

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ... χίλιες λέξεις

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ... ΔΙΧΩΣ ΑΞΙΑ

Kαι οι πιο απλοί…
Άνθρωποι,ακόμη κι αυτοί ,βυθίζονται σε τέτοιους στοχασμούς στην αρχή κάθε νέας χρονιάς,ξεφυλλίζοντας τις μέρες της χρονιάς που πέρασε με νοερούς απολογισμούς οι οποίοι μοιάζουν με εκείνους που γράφουν οι λογιστές στα τεφτέρια τους.
Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε ,σίγουρα θα αναρωτιούνται σε τι έφταιξαν και τους πήραν μέσα από τα χέρια όσα είχαν δουλέψει με χίλιους κόπους .Σαν να μην άξιζαν τόσο τα πλούτη.

Οι άνθρωποι…
Δεν εκτιμούν όλοι με τον ίδιο τρόπο την αξία τους.Oύτε την αξία των άλλων.
Οι πιο προνομιούχοι πιστεύουν ότι αξίζουν τα πλούτη τους είτε επειδή διαθέτουν σπάνια χαρίσματα είτε επειδή εργάζονται πολύ.
Αυτή η συλλογιστική είναι βολική ,όταν βρίσκεται κανείς από τη μεριά των νικητών.
Εκείνο που την κάνει ανησυχητική είναι οι συνέπειές της.Επειδή σημαίνει πως αν δεν είναι κανείς πλούσιος πάει να πει πως δεν έχει ξεχωριστά χαρίσματα και πως δεν εργάζεται αρκετά.
Σημαίνει επίσης πως όσοι νιώθουν επιτυχημένοι ,δεν είναι υποχρεωμένοι να δείχνουν συμπόνια στους ηττημένους αυτής της ζωής. «οι ηττημένοι άξιζαν την ήττα τους.Οι νικητές άξιζαν τη νίκη τους.»συνοψίζει σε αυτό το κυνικό σλόγκαν τη συλλογιστική του καιρού μας ο συγγραφέας Ντάνκαν Μπάουεν Μπλακ.
Έστω και αν αυτοί ήταν νικητές από γεννησιμιού τους ,χωρίς ποτέ να χρειάστηκε να αποδείξουν κάποιο ξεχωριστό χάρισμα ή να εργάστηκαν για τα πλούτη που βρήκαν έτοιμα.Μπορεί κανείς να γίνει πλούσιος κερδίζοντας τη λοταρία,ληστεύοντας μια τράπεζα ή κλέβοντας με τόκους.
Άραγε πάει να πει αυτό πως έχει αξία;

Η αξία…
…δεν έχει νόημα όταν αυτή εξαρτάται από ένα δρόμο ταχύτητας στον οποίο άλλοι τρέχουν σε αυτόν με τα πόδια λυτά κι άλλοι με τα πόδια δεμένα.
Είναι αλήθεια πως μερικές φορές η κοινωνία ανταμείβει την αξία και πως τα χαρίσματα και η εργασία είναι πράγματα καλά.Όμως αυτό δεν σημαίνει πως όποιος δεν είναι μεταξύ των «νικητών» δεν έχει αξία.Ζούμε με μύθους.Ένας από αυτούς λέει πως η αξία πάντα ανταμείβεται.
Η ζωή τον διέψευσε και αυτόν .Στους δρόμους των πόλεών μας ,οι κλειστές πόρτες των μαγαζιών της διπλανής πόρτας μοιάζουν με όρθια φέρετρα ,που μέσα τους η οικονομική κρίση έθαψε τα όνειρα χιλιάδων χαρισματικών αυτοδημιούργητων ανθρώπων .

ΝΑ ΤΗΝ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ .. ΡΕ ΓΑΜΟΤΟ ;;;;;

                                                     απο  τη φίλη   ΝΙΚΗ  ΠΕΤΡΑΚΟΥ

χειροτονία π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

  

  Η χειροτονία  εις πρεσβύτερον του παπα-Γεράσιμου  έγινε  στις  27-2-1983 
  στον  ιερό ναό  του αγίου - Ελευθερίου  Αχαρνών  υπο  του σεβασμιωτάτου 
  μητροπολίτου  Δωδώνης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 
Στη φωτογραφία διακρίνονται πολλοί Χαρακιώτες κατά το πλείστον συγγενείς του πάτερ Γεράσιμου μεταξύ των οποίων :
Οι μακαρίτες: Σωτήρης Ροβάτσος ,Ανδρέας Πετρολέκας ,Θοδωρής Πετρολέκας,Παναγιώτης Πέππας,Θοδωρής Διαμ.Πετρολέκας Άννα Πετρολέκα-Λουκίδου , Ευγενία Βουλγαράκη-Παπαγεωργίου ,Μιχαλάκης Πετρολέκας ,Κοσμάς Παπαγεωργίου ,Θεοδώρα Παπαγεωργίου.
Εν ζωή : Μαρίκα Πετρολέκα , Θεόδωρος Παπαγεωργίου, Πολυχρόνης Πετρολέκας, Ιωάννης Π.Παπαγεωργίου , Ματίνα Ροβάτσου, Σωτήρης Πετρολέκας,Μαρία Πετρολέκα-Γαβρίλη ,ο μικρός με τη γραβάτα μπροστά ο γιος της .Φούλα ,Γεωργία του Τζίμη ,Βασιλική ,Κούλα του Γκόμα, Ελένη της Φιλιάς , Μπέμπα –γυναίκα του Κοσμά Μαρία και ο πρώην σύζυγός της Θεόδωρος Χαλκιάς,Τάσος και Κούλα αδέλφια του Π΄.Γεράσιμου .Θεόδωρος Τσιντός ,σύζυγος Χρυσούλας Καπουρνάρου και η Χρυσούλα ,Ματίνα του π.Μπουλιούκου ,Κώστας Μακρής σύζυγος Γεωργίας του Τζίμη ,γιος και νύφη της Ευγενίας Βουλγαράκη και η εγγονή της (το κοριτσάκι μπροστά).Τα παιδιά της Άννας Λουκίδη ,τα παιδιά του Χελιώτη κ.λ.π.

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ " ΦΥΣΗ " ΜΑΣ

                                        
                                                            ΑΝΤΙ     ΠΡΟΛΟΓΟΥ..
Στο τρίτο «ποδάρι» της Πελοποννήσου, στο ανατολικό κομμάτι της Λακωνικής γης,
στη νοτιότερη απόληξη της ηπειρωτικής Ευρώπης, απαντάται η Χερσόνησος του Μαλέα,
που εκτείνεται από την περιοχή του Ζάρακα ως τον «Καβομαλιά».
Βόρειά της η «Τσακωνιά», με το Οικολογικό Πάρκο του Πάρνωνα, νότια η θάλασσα των Κυθήρων, ανατολικά το Μυρτώο Πέλαγος και στην καρδιά της η Καστροπολιτεία.
Μια έκταση οριοθετημένη όχι διοικητικά, αλλά ιστορικά – γεωγραφικά – πολιτιστικά, απομακρυσμένη από όλους τους βασικούς αναπτυξιακούς άξονες της χώρας – χερσαίους, θαλάσσιους και εναέριους -, «έμεινε στο ράφι» με μόνη «προίκα» την αυθεντικότητά της, που αντικατοπτρίζεται σε ένα υψηλής οικολογικής αξίας φυσικό περιβάλλον και σε ένα σπάνιας ποιότητας πολιτιστικό απόθεμα.
Τα βασικά της προϊόντα (ελιά, οίνος κ.ά.) πρωταγωνιστούν στη Μεσογειακή Διατροφή, που πρόσφατα ανακηρύχθηκε από την UNESCO ως άυλο, πολιτιστικό αγαθό της ανθρωπότητας.
Πιστεύουμε πως, με ευαισθησία και φαντασία, τα στοιχεία φυσικής ομορφιάς και πολιτισμού που διαθέτει σε αφθονία η περιοχή αυτή – και που αποτελούν αναμφίβολα το συγκριτικό της πλεονέκτημα – μπορούν (και πρέπει) να γίνουν πόλοι μιας ανάπτυξης όχι κοντόφθαλμης και βραχυπρόθεσμης, αλλά γνήσιας και αειφορικής, που θα αποδώσει καρπούς σε βάθος χρόνου.
Στα πλαίσια της σκόπευσης για αυτό το είδος ανάπτυξης, κατατίθεται η πρόταση που περιγράφεται στη συνέχεια, και που αναπτύσσεται γύρω από το βασικό άξονα της θεσμοθέτησης της Χερσονήσου του Μαλέα ως φυσικό Περιφερειακό Πάρκο.

                                                    
                                                           ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
Με την παρούσα συνοπτική Έκθεση προτείνονται οι απαιτούμενες δράσεις και ενέργειες, προκειμένου για για την οριοθέτηση και το χαρακτηρισμό της εν θέματι περιοχής ως Περιφερειακό Πάρκο (Regional Park ).
Σύμφωνα με το Νόμο 3937/2011 («Διατήρηση της Βιοποικιλότητας και άλλες διατάξεις»), ως Περιφερειακά Πάρκα χαρακτηρίζονται περιοχές που, λόγω οικολογικής σπουδαιότητας, θεωρούνται σημαντικές σε Περιφερειακό επίπεδο.
Τα Περιφερειακά Πάρκα λειτουργούν ως Περιφερειακές Ζώνες προστατευόμενων αντικειμένων και δύνανται να περιλαμβάνουν και οικιστικές ενότητες ως περιοχές οικοανάπτυξης.
Στις Ζώνες αυτές ενισχύεται με κίνητρα η άσκηση ήπιων και περιβαλλοντικά φιλικών ασχολιών και παραγωγικών δραστηριοτήτων, όπως για παράδειγμα η αναψυχή, ο τουρισμός φύσης, η ολοκληρωμένη ή βιολογική γεωργία, η περιβαλλοντική και πολιτιστική εκπαίδευση και η μεταποίηση τοπικών προϊόντων.
Για το χαρακτηρισμό μιας περιοχής ως Περιφερειακό Πάρκο εκδίδεται Προεδρικό Διάταγμα, με πρόταση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (Υ.ΠΕ.Κ.Α.), και κατόπιν γνωμοδότησης της «Επιτροπής Φύση 2000» και του Γενικού Γραμματέα της αντίστοιχης Αποκεντρωμένης Διοίκησης.
 Προς τούτο, συντάσσεται Ειδική Έκθεση που τεκμηριώνει την οικολογική σημασία και τις προστατευτέες αξίες της περιοχής και περιλαμβάνει, κατ’ ελάχιστον, την οριοθέτησή της, τους σκοπούς της προστασίας της, την αξιολόγηση των οικολογικών χαρακτηριστικών της (χλωρίδα, πανίδα κλπ.), τις υφιστάμενες χρήσεις – πιέσεις που ισχύουν σε αυτή, καθώς και σχετικές προτάσεις διαχείρισής της.
Παραθέτουμε στη συνέχεια τα φυσικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά του προτεινόμενου Πάρκου. Πρόκειται για μια μεγάλη ποικιλία βιολογικών, οικολογικών, γεωλογικών, γεωμορφολογικών και αισθητικών στοιχείων υψηλής ποιότητας, που προσφέρουν σημαντικές δυνατότητες αναπτυξης δραστηριοτήτων σε αρμονία με την προστασία της φύσης και του τοπίου.

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ 2012