ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ( οκτώβριος 2010 )

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
1) Στις 15 Ιουλίου η ΑΡΧΟΝΤΙΑ σύζυγος Ιωάννου Πριφτάκη (γιος του Παναγιώτη και της Ματίνας) γέννησε στην Αθήνα δίδυμα (ένα αγόρι,ένα κορίτσι)



2) Στις 17 Αυγούστου η Βασιλική σύζυγος του Ιωάννου Θ.Χελιώτη γέννησε στη Σπάρτη το δεύτερο αγόρι ,ένα χρόνο ακριβώς μετά το πρώτο.

Να ζήσουν γονείς και νεογέννητα.

ΓΑΜΟΙ

1)Στις 27-12-2009 στον ιερό ναό Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Κιάτο Κορινθίας ο Γεωργιος Χελιώτης του Μιχαήλ και της Φιλίτσας (εγγονός τουΓιανλάζαρου) ετέλεσε το γάμο του μετά της Γκόλφως Λιάρου Νηπιαγωγού.

2) Στις 25-4-20210 στον ιερό ναό Αγίας Τριάδας Πειραιώς ο Ιωάννης Χελιώτης του Μιχαήλ (αδερφός του Γιώργου ) ετέλεσε το γαμο του μετά της Μαρίας-Ελένης Ευσταθίου ,πτυχιούχου της Σχολής «Διοίκηση Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας.»

3) Στις 31-7-2010 στον Ιερό ναό Κοιμησεως της Θεοτόκου στο Θύριο Αιτωλοακαρνανίας ο Αναστάσιος Εμμανουήλ (ανιψιός του πατρός Θεολόγου) ετέλεσε το γαμο του μετά της Βασιλικής Σουρλά ,συγγραφέως.

5) Στις 24-7-2010 στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας στην Αγία Μαρίνα Αττικής ο Ελευθέριος Παπαγεωργίου του Γεωργίου και της Στέλλας επιχειρηματιας,ετέλεσε το γαμο του μετά της Βικτωρίας Εμματζιογλου επίσης επιχειρηματία. Ακολούθησε πλούσιας δεξίωση στο GRECOTEL

6) Στις 4-9-2010 στον ιερό ναό Ταξιαρχών Κορυδαλλού ο Παναγιώτης Χελιώτης του Νικολάου & της Δέσποινας ετέλεσε το γάμο του μετά της Ελένης Δόση με καταγωγή από το Λαύριο.
καλότυχοι νάναι & ευτυχισμένοι
ΠΕΝΘΗ
Μιχαήλ Πετρολέκας : Στις 27 Ιουλίου 2010 έφυγε από κοντά μας ο Μιχαήλ Διαμαντή Πετρολέκας σε ηλικία 76 ετών.
Μετά από ολιγοήμερη περιπέτεια της υγείας του κατέληξε στο νοσοκομείο Τριπόλεως και κηδεύτηκε την επομένη στο αγαπημένο του χωριό το Χαρακα εν μέσω γενικής θλίψεως συγγενών , φίλων και όλων των συγχωριανών για τον απρόσμενο και άδικο χαμό του.
Ο Μιχαλάκης,οπως τον προσφωνούσαμε ,ήταν το τελευταίο από τα 6 παιδιά του μπαρμπα Διαμαντή (Κοκοσίνη) . Ηταν ο άνθρωπος που δε λησμονιέται εύκολα από όσους τον γνωριζαν. Χαρακτήρας αυθόρμητος,ενθουσιώδης , με ζωντάνια και ενεργητικότητα και μεγάλη αγάπη για το Χάρακα.Η ζωντανή του παρουσία όλα τα Καλοκαίρια στο χωριό με τη δυνατή χαρακτηριστική φωνή.τα αστεία αλληλοπειράγματα στην πλατεία και ιδίως το «ταβλι» μένουν αξέχαστα και κάνουν αισθητή σε όλους την απώλειά του.Ιδιαιτέρως με συγκινεί η κοινή μας αγάπη για το ψαλτήρι τα τελευταία χρόνια.
Επίσης θερμή ήταν η έγνοια και το ενδιαφερον για το Ιδρυμα Γ.Ν.Πετρολέκα ,όπου συμμετείχε ενεργά με ιδιαίτερο ζήλο και φροντίδα για αυτό.
Ομως ο Μιχάλης έφυγε ευχαριστημένος ,διότι ευτύχησε να έχει 2 θαυμάσια παιδιά την Κατερίνα και το Νίκο με 2 θαυμάσιους συζύγους το Βαγγέλη και τη Νέλλη και τα τρία εγγόνια που λάτρευε υπερβολικά και γινόταν παιδί μαζί τους.

Αιωνία σου η μνήμη αγαπητέ Μιχάλη
Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

Μαρία Ανδρέα Ανδρούτσου : Επέθανε στις 30-8-2010 στην Αθήνα σε ηλικία 85 ετών και κηδεύτηκε την επομένη στο Χαρακα κατά την επιθυμία της .Κόρη του Κώστα Πετρολέκα έφυγε από μικρή από το χωριό για τον Πειραιά και αργότερα παντρεύτηκε τον Ανδρέα Ανδρούτσο.Υπήρξε ια πολύ ήσυχη γυναίκα ηπίων τόνων και με μεγάλη αγάπξη για το χωριό .Παιδιά δεν απέκτησε γιατί αλλά είχε ανίψια που πολύ τον φρόντισαν.

Παναγιώτης Ι.Ροβατσος : Πέθανε στις 5-9-2010 στο χωριό και κηδεύτηκε σε ηλικία 90 ετών . Γιος του Ιωάννη Ροβάτσου (Κραγκανού) ακολούθησε την παράδοση της οικογενείας του και έμενε ως κτηνοτρόφος στο χωριό , ολα τα χρόνια της ζωης του . Ησυχος και αγαπητός γνήσιος Χαρακιώτης , παντρεύτηκε την Πετρούλα Μανίκη από το Λαμπόκαμπο , μια αξιοθαύμαστη γυναίκα με την οποία απέκτησε εννέα παιδιά (5 κορίτσια και 4 αγόρια) ευτυχής πατέρας και παππούς - η εκκλησία γεμισε από παιδιά εγγόνια ,γαμπρούς ,νύφες , δισέγγονα)
Αιωνία η μνήμη αυτών.
γράφει ο Θεόδωρος Παπαγεωργίου









18 Σεπτεμβρη 2010. φθινοπωρινές πινελιές στον ΧΑΡΑΚΑ












ένα σεργιάνι......
στο χωριό μου ....
στην αυλή μου...
στο αμπέλι μου...
μια προσευχή ....



Ο ΣΤΡΑΒΟΘΟΔΩΡΑΚΗΣ ....


Ο Θεοδωράκης Φριτζήλας εγεννήθηκε το 1880 στο Μπρακάκι ,
που είναι μια πλέβρα με άγρια βλάστηση
στην περιοχή των Καρυκιών του χωριού Ρηχιάς.
Όταν επήγε 2-3 χρόνων εκαταλάβανε οι δικοί του πως το κουτσόβελό τους δεν έβλεπε, πως ήτανε στραβό και για να μην μπερδεύεται στα πόδια τους το μεταφέρανε στη Ρηχιά , στα Μπελεσέικα , στο αστικό ας πούμε σπίτι τους ,όπου κι εδώ απέθανε στις 22 του Ιούλη το 1961 , 82 χρόνων.
Ήτανε ανίκανος για πραχτική δουλειά , καταδικασμένος στο παραγωνι,φτωχός,χωρίς χάδι, χωρίς παιχνίδι,χωρίς στοργή, χωρίς να μάθει ούτε την αλφαβήτα, μακριά από τον έρωτα-από τον γάμο ,περιφρονημένος,αποδιωγμένος.
Ο Θεοδωράκης τόχε καλά χωνέψει και τόδινε τραγουδιστά με στίχους.

Κλαίω με μαύρα δάκρυα - της γης το χώμα βρέχω
και δεν εβρέθηκε άνθρωπος - να με ρωτήσει τι έχω.
Όταν πεθάνω μη με κλαις - γιατί ΄μαι πεθαμένος,
κλάψε με τώρα πούμαι ζωντανός - κι είμαι τυφλός και καταφρονημένος.
ο Θοδωράκης με το ίδιο πάντα κοφτερό χιούμορ στιχοπλέκοντας ….

Τι τραγουδάκι να σου ειπώ - κούκλα μου να σ’αρέσει
πως έχεις αγγελικό κορμί - και δαχτυλίδι μέση;
Γιώργη ,τι να τα κάνεις τα λεφτά - με τους πολλούς τους τόκους
άμα δεν έχεις άνθρωπο καλό - με τους καλούς τους τρόπους.
Γιώργη, να μην κοιτάξεις χρήματα - παρά καλή γυναίκα
γιατί ποτέ τα χρήματα - δεν βγαίνουν στο σεργιάνι.
Πάρε γυναίκα όμορφη - να βγαίνεις στο σεργιάνι
να σκάζουν οι ρουφιάνοι.

Είχε όμως κι ο Θοδωράκης τις φουρτούνες του.

Αυτό το αχ να μούφευγε - απ’της καρδιάς τα φύλλα
όλο τον κόσμο θάκαιγα - δίχως φωτιά και ξύλα.
Καημένη Κουλοχέρα μου - πόχεις την τρύπια πέτρα
τρούπια είν’κι η καρδούλα μου - σαν τη δική σου πέτρα.


Αλλά εκεί που γίνεται πρωτότυπος σε σκληρότητα , είναι στη συνάντηση πούχε με ένα ομότεχνό του στη Σπάρτη.
Ποιος ξέρει ποιες διαβουλεύσεις να προηγήθηκαν για την ιστορική αυτή συνάντηση των δύο ποιητών.Ο Θοδωράκης σε ένα λεπτό ετοιμάστηκε για το ταξίδι, έβαλε τα καλά του,το καινούργιο φέσι ,το σταυρογέλεκο,το πουκάμισο του αργαλειού,το μπονοβράκι,τα μαλακά τσαρούχια, επερασε το ταγάρι στον ώμο και με τη μαγγούρα στον ώμο , μην τον είδατε, γραμμή για τη Σπάρτη.
Η Κωσταντίνα,η αδερφή του , εκαμάρωνε που ο αδερφός της ήτανε τόσο παστρικός και τούδωσε την εντολή της –τον καημό της : «Κοίταξε να μη μου γυρίσεις σεργούνι.»
Μόλις τον είδε ο Σπαρτιάτης , εσπαρτάρισε στα γέλια , δεν μπορούσε να φανταστεί πως υπάρχει ποιητής σε αυτά τα χάλια και για αυτό τον εκαλοσώρισε σαρκαστικά :

Kαλώς τον τυφλοπόντικα - με την καινούργια βράκα.
Αναψε και φούντωσε ο Θοδωράκης ,εξεδίπλωσε τη φαρμακερή του γλώσσα και απάντησε :

Αυτός ο τυφλοπόντικας - με την καινούρια βράκα
Αυτός για σένα χέζεται - Κι εσύ για αυτόνε φάτα.

Ο Σπαρτιάτης ανταποδίδει :

Eσύ ρε μπαστουνόβλαχε - τι θες εδώ στη Σπάρτη
εδώ είν’άλλος ποιητής - τη μύτη σου να σπάσει.

Ο Θοδωράκης έτοιμος απαντάει :

Σαν λες και το παινεύεσαι - τη μύτη μου να σπάσεις
γρήγορα θα σε κάνω εγώ - όλα να τα ξεχάσεις.

Ο Σπαρτιάτης γίνεται προσεκτικός , φρονιμεύει και μιλά για το πλήθος των τραγουδιών του :

Ξέρω τραγούδια να σου ειπώ - γιομάτο ένα δεφτέρι
στο ξεροκάμπι τάφησα - ποιος πάει να μου τα φέρει;

Ηρθε η σειρά του Θοδωράκη να σαρκάσει :

Α , ρε φίλε δεν ξέρω - αν κοιμάσαι ή ονειριάζεσαι
κείνος πούχει καλό μυαλό - και άλλο δεφτέρι βγάζει.

Ο Σπαρτιάτης δεν τα βάζει κάτου,του απαριθμεί τα πολλά του τραγούδια , τα πολλά του δεφτέρια και κάθε τόσο καμαρώνει το κασμίρι και τα στολίδια του που βάζουνε τα γυαλιά στο μπονοβράκι και στα τσαρούχια του Θοδωράκη.
Ο Θοδωράκης εξακολουθεί να τον περιπαίζει για το φαντασμένο ύφος του και για το φουσκωμένο μυαλό του.

Ναι,φίλε μου ετούτο το μυαλό - βγαζει βελόνες άφθονες
χιλιάδες εκατομμύρια - να ράψεις τα κασμίρια σου
κι όλα σου τα στολίδια.

Ο Σπαρτιάτης εκαμώθηκε ,στο πεδίο της μαχης ,έμεινε νικητής και κυρίαρχος ο Θοδωράκης.
Υψώνει τη φωνή του σε υπεροπτική έξαρση και τραγουδάει το αγαπημένο του επινίκειο ,το θριαμβευτικό τετράστιχο .

Δεν το πιστεύω στο ντουνιά - κανένας να με φτάσει
στα τραγουδάκια τα πολλά - και ούτε να με περάσει.

απο το βιβλίο ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Θ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
θοδωράκης φριτζήλας - Ο ΤΥΦΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ


ΧΑΡΑΚΑΣ και Μεσαιωνικοί χάρτες

1696 - χάρτης laurenbergio



χάρακας 1920


Εχει δε ενδιαφέρον ότι και αρκετοί Μεσαιωνικοί χάρτες έχουν σημειώσει στην παραθαλάσσια περιοχή ανάμεσα Χάρακας και Κυπαρίσσι το τοπωνύμιο Stilo et Sil.

Aυτό πιθανότατα υποδεικνύει το ξύλο (stilus) της ώχρας (sil) και θα πρέπει να αναφέρεται στο χρυσόξυλο της περιοχής.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η χαράδρα του Σταυρού –με το ιδιότυπο κλίμα και την αγριάδα της – φιλοξενεί και διασώζει μέχρι σήμερα, εκτός από τα χρυσόξυλα,ένα πλήθος από άλλα φυτά,τα οποία ήδη σε άλλες περιοχές έχουν εντελώς εξαφανιστεί ή ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί πάρα πολύ.Εδώ,στα δάση που σχηματίζονται από τα σφενδάμια,τις αριές, τα κοκορέτσια,τα μέλεα και τις λιοφάτες,θα συναντήσουμε ακόμα και σκόζες,και επίσης πάρα πολλές φλόγες.Αυτό το τελευταίο είναι ένας θάμνος χαρακτηριστικός των Μονεμβασιώτικων βουνών ,που σε άλλα μέρη έχει αισθητά μειωθεί.
Ο Χαρακας - με μικρή παραφθορά στην ονομασία του – βρίσκεται σημειωμένος σε αρκετούς Μεσαιωνικούς χάρτες ,και μάλιστα σχεδιάζεται σαν οχυρό και τοποθετείται κοντά σε χείμαρρο.
Ετσι,στο χάρτη του Battista Agnese(1554) φερει την ονομασία Charaxo,ενώ στο χάρτη του Canteli de Vignola(1685) σημειώνεται ως Charans.Σε χάρτη του de Wit(τέλη του 17ου αιώνα) αναφέρεται με το όνομα Carans ,αλλά και Sarana , στις όχθες ενός χείμαρρου που ονομάζεται Carycus.
Kαι όσον αφορά τον χείμαρρο Carycus (Καρίκια) ,πρόκειται για τον χείμαρρο που που κατεβαίνει μέσω της χαράδρας μέχρι την Πίλιζα.Το τοπωνύμιο όμως Sarana ,που αποδίδεται σαν μια δευτερεύουσα ονομασία του Χάρακα,θα μπορούσε να εξηγηθεί στις χαρακτηριστικές σάρες(δηλαδή πετρώδεις κατρακύλες) που υπάρχουν ακόμη και σήμερα στη χαράδρα.
Οι παραλλαγές αυτές στην ονομασία είναι κατι φυσικό,αφού ο τόπος πατήθηκε από τόσους κατακτητές.Φράγκοι,Ενετοί,Τούρκοι άκουγαν την ελληνική ονομασία ,την πρόφεραν όπως μπορούσαν,την προσάρμοζαν στη γλώσσα τους,και φυσικά έτσι τη σημείωναν και στους χάρτες τους.Μάλιστα στο χάρτη του BLAEV(1688) ο οικισμός σημειώνεται μόνο με την ονομασία Sarana.
Περισσότερες όμως πληροφορίες παίρνουμε από το χάρτη του Laurenbergio (1696) ,καθώς και από το χάρτη του Sanson (τέλη του 17ου αιώνα).Σ’αυτούς , δίπλα από την οχυρά θέση που αντιστοιχεί στο Χάρακα,βρίσκουμε σημειωμένο : «Pyrrhy charaxo feu vallum hod charans».
Οι ονομασίες αυτές υποδηλούν το οχυρό,τον πύργο (pyrrhy) , τις οικογένειες που εκεί κατοικούν (feu) και την κοιλάδα (Vallum) που απλώνεται εμπρός του.

Κλείνοντας σημειώνουν : Hod charans,δηλαδή «Τώρα (το όνομα του οικισμού είναι ) Χάρακας.»


απο το βιβλίο του Γ.Δ. ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Η ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΝΔΟΧΏΡΑ ΤΗΣ -2001










ΑΝΑΤΟΛΗ στην παραπόλα ......


οι ορίζοντες των παιδικών μας χρόνων ...............στο χωριό μας - στην ζωή μας
σ.π





εγώ η ίδια συνήθως δεν ζητώ - ούτε και παίρνω τίποτα
απ' όσα φορτικά επιμένει - να δίνει η ελπίδα
εκτός αν μου δώσει - κανένα κλειδί

τότε ναί , ταπεινώνομαι - χωρίς ντροπή το αρπάζω

ό,τι κλειδί και να ΄ναι αυτό - και άλλης πόρτας , ξένο

το αρπάζω -

παρά να μείνω έξω

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ






ΦΡΙΤΖΗΛΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ του Παναγιώτη & της Παναγιώτας



Γεννήθηκα το 1930 , σε ένα μικρό χωριουδάκι ,τα Πιστάματα ,
στην περιοχή του Ζάρακα Λακωνίας.
Στα έξι μου χρόνια , πήγα στο Δημοτικό στον Λαμπόκαμπο , και τελείωσα την Τετάρτη.
Μετά άρχισε ο πόλεμος ,έκλεισαν τα σχολεία ,και δεν ενδιαφέρθηκα ξανά για γράμματα,αφού και οι γονείς μου ήταν φτωχοί και δεν είχαν τις ανάλογες δυνάμεις.
Η ζωή κυλούσε μέσα σε στερήσεις (πείνα,δυστυχία,κατοχή) , μετά ξέσπασε ο εμφύλιος με φόβο,τρόμο,και κακομοιριά.
Μέσα σε όλα αυτά αναγκάστηκα να μπω στη βιοπάλη , αρχίζοντας από τσοπανάκος με μερικά γιδοπρόβατα και αργότερα στα δεκάξι ασχολήθηκα με τις γεωργικές δουλειές (όργωμα-σπορά-θερισμό,αλώνισμα κ.λ.π.)
Παρόλα αυτά,όταν γινόταν πανηγύρι,πήγαινα στο χωριό –αποκριές , Χριστούγεννα , Πάσχα-και γλεντούσα παρέα με μερακλήδες γερόντους , αφού κι εγώ , ήμουνα γεννημένος μερακλής.Τραγουδούσα , χόρευα , έπινα κρασάκι , ξενυχτούσα μαζί τους.
Κοντά τους έμαθα όλα τα παλιά , καλά τραγούδια του Ζάρακα και κει άρχισα να δημιουργώ τα πρώτα δικά μου στιχάκια.
Ήταν «σάτυρες» που σχολίαζαν τα καλά ή τα άσχημα γεγονότα , αλλά δυστυχώς δεν τα κρατούσα γραμμένα…
Όταν υπηρέτησα φαντάρος στις σκοπιές ,στα φυλάκια ,στους θαλάμους,κ.λ.π. , έγραφα σε στιχάκια «το βίο του φαντάρου».
Απολύθηκα , παραμένοντας σκόπι (άβγαλτος) χωρίς να έχω γνωρίσει τη ζωή της πολιτείας. Ξαναγύρισα στη ζωή του χωριού , πρόβατα , γίδια , γεωργικές καλλιέργειες , μένοντας μέχρι σήμερα στα ίδια μέρη…
Σατίριζα τους χωριανούς μου,τους πολιτικούς ,την εποχή της επταετίας κλ.π…
Το 1981,είδα στην τηλεόραση , στην εκπομπή «να η ευκαιρία» κάποιον να απαγγέλει στίχους σαν τους δικούς μου,και διαπίστωσα ότι παρόμοια γράφω και γω. Από τότε άρχισα να τα συγκεντρώνω σε χαρτί με την επιθυμία να το παρουσιάσω στην εκπομπή .
Συνεχίζω την ίδια ζωή αλλά τώρα όταν μαζεύω ελιές ,κατεβαίνω από τη σκάλα για να γράψω στίχους που μου΄ρχονται εκείνη την ώρα,όταν καματεύω σταματάω το ζευγάρι ,όταν θερίζω αφήνω το δρεπάνι ,και τα γράφω όπου βρω…Έγραψα δύο γράμματα ,αλλά δεν έλαβα απάντηση μέχρι που σταμάτησε η εκπομπή…
Τότε σταμάτησα και γω να γράφω ,γιατί δεν είχα κανέναν να με προωθήσει.
Τι,να σπάζω το κεφάλι μου τζάμπα;
Αλλά βρεθηκαν δυο φίλοι μου ,που μου πρότειναν να τα μαζέψουμε
και να τα κάνουμε βιβλίο…
Ετσι τα ερεθίσματά μου , βρίσκονται μπροστά σου να τα απολαύσεις…
Και σας ευχαριστώ…
Θεόδωρος Φριτζήλας

ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΑ

Δεν υπάρχει άλλο πράγμα - πιο γλυκό από τη μάνα
ό,τι και να δοκιμάσεις - πάλι μάνα θα φωνάξεις.

Όποιος έχει δίπλα του τη μάνα - η χαρά είναι άλλο πράγμα
για κείνον που δεν έχει μάνα - η χαρά του γίνεται κλάμα.

Τον πόνο σου και τη χαρά - η μάνα θα το μάθει,
σαν Παναγία το Χριστό - και εσένα θα θηλάσει.

Όχι ποτές δε θα σου πει - κι έτσι δε θα σ’αφήσει
και το φαρμάκι στην καρδιά - μέλι θα το ποτίσει…

όταν σε βλέπει να πονάς - κι αυτή αναστενάζει…
και δίπλα στο προσκέφαλο - κουράγιο να σου κανει…


ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ
Μια Κυριακή ξημέρωμα - 11 του Ιούνη



ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΠΕΡΠΑΤΗΣΑ
Την Άνοιξη περπάτησα - στα μέρη τα ανθισμένα
πολλά λουλούδια μύρισα - δεν έκοψα κανένα.

Φοβόμουν μη μου μαραθεί - μετά και το πετάξω,
και έτσι θα σκεφτόμουνα - πως είχα κάνει λάθος.

Το λάθος όμως έγινε -το κόψω δεν το κόψω
γιατί κι αυτό μαράθηκε - χωρίς να το γλιτώσω.

Ωραίο είναι την αυγή - οταν μοσχομυράει,
αλλά κι αυτό μαραίνεται - κι ο άνθρωπος γερνάει.

ΚΑΚΟΥΡΓΑ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ
Μωρή κακούργα αμυγδαλιά - που ανθείς απ΄το Γενάρη




Είμαι ένα χωριατόπαιδο - όμορφο λεβεντόπαιδο
δε με αγάπησε καμία - γιατί ζω στην επαρχία

Πάμε φως μου στην Αθήνα - κι ας πεθάνω από την πείνα
θέλω να φύγω απ΄το χωριό - βαρέθηκα το κουτσομπολιό.
Το ρομάντζο να διαβάζω - και τα νύχια μου να βάφω
πάμε φως μου στην Αθήνα - κι ας πεθάνω από την πείνα.

Στην Αθήνα θα δουλεύεις - και δε θα κουτσομπολεύεις
και θα θυμάσαι το χωριό - ταντέλα και περιοδικό.

Η Αθήνα θέλει φράγκα - κι όχι έξοδο τα βράδια
αν με αγαπάς ,πάρε με δω - κι ας είμαι φως μου στο χωριό.

Θα σε ζω στα μεγαλεία - που δεν τα ΄χει άλλη καμία
θα είσαι αρχόντισσα κυρία - πιο καλά κι απ΄την Αθήνα
κι όσοι κουτσομπολεύουνε - τότες θα μας ζηλεύουνε…

απο το βιβλίο ο αυτοδίδακτος ποιητής φριτζηλάκος -1998

μες στην δική σου ομορφιά - το νου μου έχω χάσει

Όπως χαράζει η αυγή - είν’το χαμόγελό σου,
αστράφτουνε τα μάτια σου - κι όλο το πρόσωπό σου.

Δέντρα σε καμαρώνουνε - διαβάτης σε θαυμάζει
κι όταν σπάζεις χαμόγελο - όλα τα ξεκουράζεις…

Και άλλοι θέλουν να γελούν - δεν σκάζουνε τα χείλη
της χάρης τα χαμόγελα - στον κόσμο τα ΄χουν λίγοι.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ
και τα τινάζεις τα άνθη σου - στη μπόρα του Φλεβάρη.

Δεν πρόσεξες τα άνθη σου - είσαι ξεμυαλισμένη
σαν την κοπέλα τη μικρή - που είναι ερωτευμένη.

Δε σε τρομάζει η βροχή - η μπόρα το χαλάζι
σαν την κοπέλα τη μικρή - που δεν ακούει συμβουλές
όταν πρωταγαπάει…

όταν ανοίξει ο καιρός - τα άνθη σου έχουν πέσει
και η κοπελιά όταν σκεφτεί - με άλλον τα ΄χει μπλέξει


ΓΕΛΑΣ
ο Παναγής Φρυτζάλας πέθανε - αυτό το μάθαν ούλοι.

Η Ντέντε αναστέναξε - και η μεγάλη ρίζα
που μια ζωή τα απολάμβανε - με πρόβατα και γίδια.

Δεν έφταναν τα βάσανα - που πέρασε στη νιότη,
στο τέλος τα γεράματα - του κόψαν και το πόδι.

Απ’ όταν εγεννήθηκε - με πρόβατα και γίδια
στα χειμαδιά και στο Νταβί - με κρύα και με πείνα…

Με αρμύρα και με λάχανα - και με νερομπαμπάλα
μα και το εκλεκτότερο - ήτανε τα τριφτάδια.

Ένα τσιμπούκι και ο καπνός - ητανε η ζωή του
που το αγαπούσε και αυτό - σαν να ΄τανε παιδί του.

Όλα τα είχε υστερηθεί - εκείνο όμως όχι
Όλα θε να του λείπανε - αυτό έπρεπε να το ΄χει.

Άνθρωπο δεν αδίκησε - σε όλη την πορεία
κι έφυγε υπερήφανος - από την κοινωνία…
Γελάς και τα βουνά γελούν - οι κάμποι και τα δάση

ΤΟ ΧΩΡΙΟΝ ΧΑΡΑΞ



Η ονομασία ελήφθη από την παρακειμένην απόκρημνον και πολύ δύσβατον φάραγγα.
Εις την αρχήν εσήμαινε τον τόπον και κατόπιν το όνομα της πολίχνης.
Η κτίσις του πρέπει να αναχθεί εις τους βυζαντινούς χρόνους.
Με χρυσόβουλον λόγον του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Βασιλείου του Α΄ το 881 μ.Χ. διετάσσετο η σύστασις ναυτικών σταθμών ,διά να επιτηρούν και και να κατοπτεύουν την κίνησιν των διερχομένων πλοίων ,ίδια των Σαρακηνών πειρατων της Κρήτης.
Μεταξύ των ιδρυθέντων σταθμών αναφέρεται και ο του Χάρακος.
Ως πλέον επιτηδεία διά τον σκοπόν αυτόν εθεωρήθη η θέσις εις την «Παλιόχωρα».Ο εν λόγω σταθμός εξειλίχθη εις σημαντικήν πολίχνην.
Εκεί παρατηρούνται ερείπια εκκλησιών και άλλων οικοδομημάτων.
Οι γνωστοί αρχαιολόγοι Vace και Hasluck γράφουν «το κοινώς λεγόμενον κάστρον του Χάρακος (Παλιοχώρα) επί της κορυφής ενός ρομαντικού αυχένος καθώς και το παρόμοιον της Ρηχέας δεν είναι άλλο παρά εν κατεστραμμένον μεσαιωνικόν χωρίον.»
Επίσης ο Philippson γράφει «όταν φθάνωμεν επάνω (Σημ.εις την κορυφήν του «Σταυρού») βλέπομεν να υψούνται επί της απέναντι κορυφογραμμής εις ερειπωμένος μεσαιωνικός συνοικισμός».
Το σημερινόν χωρίον ,εις ην θέσιν ευρίσκεται ,κατά πάσαν πιθανότητα εκτίσθη εις τους εσχάτους χρόνους της τουρκικής Κατοχής.
Προς Β.του χωρίου υπήρχε το μοναστήριον του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου ονομαστόν εις ολόκληρον την περιοχήν του Ζάρακος.
Κατά τον εορτασμόν προσήρχετο πλήθος προσκυνητών από τις Σπέτσας ,το Κρανίδι,την Ερμιόνην κ.λ.π.


Από το βιβλίο του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΤΣΩΡΗ
ΕΠΑΡΧΙΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ ΛΙΜΗΡΑΣ - 1972




1932 - στην εορτή του Αγίου Ιωάννου του θεολόγου

ΧΑΡΑΚΑΣ........71 χρόνια πριν

ΖΕΣΤΕΣ
Μα τι ζέστες ,τι κακό - που μας ηύρε φέτος πάλι
έγινε σωστό καζάνι -το φτωχό μας το κεφάλι.

Τριγυρνάμε σα χαζοί - σαν τους πότας κοκαίνης
και ξερνάμε τον ιδρώτα - σαν κανάτια της Αιγίνης.

Κι οι γυναίκες τι καλές! βρήκανε την ευκαιρία
να μας δείξουνε στην πράξη - τι εστί οικονομία!

Καταργήσανε τα μανίκια πλάτινα - τα ντεκολτέ τους
και κοντύναν τα φουστάνια - όσο δεν ήσαν ποτέ τους.

Έτσι βγήκανε στη φόρα - μπράτσα , στήθια και πολλά άλλα
που μεγάλωσαν της ζέστης - τα δεινά μας τα μεγάλα.

Ας ευχόμαστε λοιπόν - για να πάψει αυτό το χάλι
να το ρίξουν για λίγο - οι γυναίκες στη σπατάλη.

Γιατ’αλλιώς ,τι να σας πω - με τη φλόγα και τη ζάλη
θα ξεσπάσουνε σ’αυτές - οι καημοί μας οι μεγάλοι!!

Ο Σμπάρος

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Γεννήσεις . Η κ.Σταυρούλα Σωτ.Γκιουζέλη εγέννησε κοριτσάκι.

Βαπτίσεις . Ο κ.Πέτρος Ιω. Χελιώτης εβάπτισε το αγοράκι του κ.Γεωργίου Πάνου Πετρολέκα,ονομάσας αυτό Παναγιώτην.

Αρραβώνες . Ο κ.Παναγιώτης Γ.Πετρολέκας ή Ράλλης και η δις Μαρία Ιω.Χελιώτη ηρραβωνισθησαν.

Θάνατοι . Απεβίωσε εις ηλικίαν 83 ετών η Κυριάκα Σ.Παπαγεωργίου.


Η 4Η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1939Και φέτος η 4η Αυγούστου εωρτάσθη με περισσή μεγαλοπρέπεια και επιβλητικότητα.
Την πρωίαν ετελέσθη δοξολογία υπό του ιερέως μας αιδεσιμώτατου Δημ.Πέππα ,βοηθουμένου και υπό του ιεροδιακόνου Αντ.Κόκκορη ,εις ην είχον προσέλθει όλοι οι κάτοικοι και οι φαλαγγίται του χωριού.
Μετά ο Παναγιώτης Δημ.Πέππας εξεφώνησεν ένα εμπνευσμένον και πλήρη ουσιών λόγον ,εις το τέλος του οποίου οι κάτοικοι εξέσπασαν εις ζωηράς εκδηλώσεις υπέρ του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΓ.ΙΩΑΝΝΟΥΟ δρόμος Χάρακος –Αγ.Ιωάννου επισκευάσθη κατά το ήμισυ με τη μεγάλη δωρεά του εν Καλλιφορνία συμπατριώτου μας κ.Τζιρόμ ,του οποίου την γενναιοδωρίαν όλοι γνωρίζουν,ελπίζομεν ,ότι θα προβεί εις άλλην γενναίαν χειρονομίαν δια να επισκευασθή και το υπόλοιπον και δυσκολότερον τμήμα της οδού.

ΑΦΙΞΕΙΣΜε τις μεγάλες ζέστες που επικράτησαν από τις αρχές του Καλοκαιριού παρατηρήθηκε μια ζωηρή κίνηση παραθεριστών.
Ετσι μας επισκέφθησαν τον περασμένο μήνα από τα Μέθανα η κ.Κυριακούλα Σπυρ. Σκούρτη μετά των 3 τέκνων της ,από τις Σπέτσες ο κ.Θεόδωρος Τραιφόρος μετά της οικογενείας του και αι δίδες Βαρβάρα Σκαρμούτσου,Βενετία Βώκου και Δήμητρα Πετρολέκα ,εξ Αθηνών και Πειραιώς ο κ.Μιχαήλ Γκιουζέλης μετά της κυρίας του Φωτεινής ,η κ.Μαρ.Κων.Δούκα ,η κ.Αικατερίνη Κωσταντίνου Γραβίλη,ο κ.Γρηγ.Κομπόγιωργας ,η κ.Παναγ.Χρυσού.ο κ.Ιωάννης Λ.Πετρολέκας μετά των θυγατέρων του δίδων Χρυσούλας και Κούλας και του υιού του Παύλου ,ο κ.Ιωάννης Αντ.Ροβάτσος εκ Κυπαρισσίου , η κ.Παρή Τζωρτζ και πολλοί άλλοι.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΡΟΒΑΤΣΟΣ


Λουκούμι και νερό!Ιδού τα δύο ασάλευτα και ισχυρά θεμέλια επί των οποίων εστήριξεν όλη την μετέπειτα λαμπράν αυτού σταδιοδρομίαν και ανέλιξιν ο Δημήριος Θ.Ροβάτσος. Μάλιστα ! Φρέσκο λουκούμι και κρύο νερό , ήσαν εκείνα τα οποία πωλών διελάλει ανά μέσω των οδών και πλατειών της Ρουμανικής πρωτευούσης ,ότε μικρός ων μετέβη εκ Χάρακος , οπόθεν κατήγετο,προς εύρεσιν εργασίας και τα οποία υπήρξαν η απαρχή της όλης αυτής προόδου , μετά ταύτα,καθ’α είπομεν.
Οικονόμος πράγματι και μεμετρημένος όπως ήτο ο Δημήτριος Ροβάτσος κατορθώνει βαθμηδόν και κατ’ολίγον να συγκεντρώσει ένα μικρόν ποσόν εκ της πωλήσεως του αμυλώδους τούτου προιόντος,το οποίον τω επέτρεψεν να ανοίξει εν αρχή ένα μικρό μαγαζάκι , μια πορτούλα,να μεγαλώσει κατόπιν το μαγαζάκι αυτό σε πραγματικό κατάστημα ,και να το αντικαταστήσει τελικώς με ένα εκ των μεγαλυτέρων εργοστασίων παραγωγής ζακχαρωδών και αμυλωδών προιόντων της Ρουμανίας δυνάμενον μετ’ελαχίστων τινων άλλων ,να εξασφαλίσει τας ανάγκας της Ρουμανίας ως προς τα είδη ταύτα.
Λέπτομερείας δεν είμεθα εις θέσιν να παράσχωμεν ενταύθα , ως προς την όλην πορείαν και εξέλιξιν της βιομηχανικής επιχειρήσεως Ροβάτσου ,πάντως όμως ένα τυχαίον και απλούν περιστατικόν είναι αρκετόν να μας δώσει μιαν ιδέαν περίπου της οικονομικής ευρωστίας και ισχύος του Ροβάτσου καθώς και της θέσεως την οποία κατείχεν ούτος εν τω εμποροβιομηχανικώ κόσμω της Ρουμανικής επικρατείας και τη κοινωνία εν γένει.
Tαξιδεύων δηλαδή ,ο υποσημειούμενος εις πολύ παλαιοτέραν εποχήν από την σήμερον σιδηροδρομικώς από Κωστάντζης εις Βουκουρέστιον συνοδεία του τότε φίλου μου και συναδέλφου ιατρού κ.Γκόλντενμπεργκ εκ Κωστάντζης ,και λόγου γενομένου όλως τυχαίως ,από μέρους μου για έναν πατριώτη μου Ροβάτσο που βγάζει λουκούμι και χαλβά στο Βουκουρέστι βλέπω μετ’εκπλήξεως να αλλάσει όψιν αιφνιδίως το πρόσωπον του συνομιλητού μου δια να προσλάβη μιαν έκφρασιν σοβαρότητος και περισυλλογής .
-Μπα..! Και είναι πατριώτης σας ο Ροβάτσος;με ερωτά,με ένα είδος θαυμασμού τρόπον τινα και περιέργειαν Μπράβο!
Αυτό και μόνον το περιστατικόν δύναται ,νομίζομεν να μαρτυρήσει αρκούντως περί της θέσεως την οποίαν κατείχεν ο Ροβάτσος εν Ρουμανία!
Αν όμως δεν κατέχομεν στοιχεία καθ’όσον αφορά την όλην οικονομικήν εξέλιξιν του Δημ.Ροβάτσου ως εμποροβιομηχάνου ,κατέχομεν ως τοιαύτα καθ’όσον αφορά την φιλάνθρωπον και φιλογενή αυτού δράσιν.
Εμπλεως δηλαδή και ούτος όπως ο Πετρολέκας φιλογενών και χριστιανικών αισθημάτων ,ζων μεν διαθέτει γενναίον χρηματικόν ποσόν διά την ανέγερσιν του σημερινού ωραίου σχολείου της κοινότητος Χάρακος ,εις διαρκές και αιώνιον μνημόσυνον της αποθανούσης μονογενούς αυτού θυγατρός Σταματίνης , αποθνήσκων δε καταλείπει δυο ολοκληρων εκατομμυριων προπολεμικών δραχμών δια την ανέγερσιν και συντήρισιν εν Χάρακο νοσοκομείου διά την δωρεάν νοσηλείαν και περίθαλψιν εν αυτώ των πασχόντων Ζαρακιτών ,αλλά το οποίον κληροδότημα ένεκα της αποτόμου πτώσεων του Ρουμανικού λέι , μετά τον πρώτον ευρωπαικόν πόλεμον , δεν κατέστη δυνατόν να καρποφορήσει.
Πάντως όμως εάν το ως άτω κληροδότημα εξηνεμίσθη και απωλέσθη παραμένει όμως πάντοτε ζώσα η αγαθή προαίρεσιν του αειμνήστου Ροβάτσου, διά την οποίαν όπως και διά το σχολείον ,πρέπει να είναι εσσαεί ευγνώμονες οι Χαρακιώται προς τη μνήμην του.

Από το βιβλίο του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ ιατρού ΖΑΡΑΞ 1960

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010


πετσέτα θαλάσσης - βελούδινα απορροφούσε - το λιτό αφέγγαρο σχέδιο
στα μαυρόασπρα νερά της - το γαλήνιο σκαμπανέβασμα -μιας ακινησίας
έριχνε δίχτυα,ρόμβους - πλεγμένα ακανόνιστα - απο νήμα αφρώδους νοερού κυματισμού
την είχες απλώσει στην άμμο - μιας θάλασσας κοντινής - στην Επίδαυρο
πόσα χρόνια πίσω - απο τότε πόσες θερμές παραστάσεις - χειμώνιασαν
πόσα χρόνια γεμάτα κόσμο - που κατέβηκε - τι ωραία πετσέτα σου έλεγα
προσπαθώντας να ξεμπλέξω το χέρι μου - απ' των διχτυών τη σαγήνη που είχε - πιαστεί
πάρ'τη σ' τη χαρίζω - την τίναξες με δύναμη - την άμμο ασ' τη
την παίρνεις άλλη φορά -είπες .
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Ο ΧΑΡΑΚΑΣ

σ΄ όλους τους τόπους κι' αν γυρνώ..
μόνον ετούτον αγαπώ..
οδυσσέας ελύτης

ΤΙ ΒΛΕΠΩ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ( έκθεση )



Το μεγαλύτερο απ’τα θεάματα που έχω δει ποτέ μου είναι αναμφισβήτητα ο γκρεμός του χωριού μου.
Κι εκεί που περπατάς σ’ έναν ανώμαλο δρόμο,ξαφνικά ξεπροβάλλει ένας τρομερός γκρεμός σε ύψος.
Δεν ξεχωρίζεις ουρανό και θάλασσα.Θαρρείς πως έχουν πιαστεί χέρι χέρι για έναν ατέλειωτο χορό.Ψάχνεις τον ορίζοντα.Και όμως δεν τον βρίσκεις γιατί το μπλε και το γαλάζιο ενώθηκαν και παίζουν παιχνίδια με τον ήλιο.
Πουθενά δεν βλέπεις πράσινο κι όμως το τοπίο είναι ωραίο.
Γιατί ο Θεός το αντικατέστησε με πέτρα.
Την πέτρα που είναι βαλμένη σαν από το χέρι ενός μεγάλου γλύπτη.
Καθώς προχωράς στο χωματόδρομο και σε τυφλώνει ο μεσημεριάτικος ήλιος , βλέπεις ότι το πράσινο παίρνει το αίμα του πίσω,φυτρώνοντας πολύ ανάμεσα στους βράχους.
Το άλλο ωραίο του γκρεμού είναι το ήλιος που κοκκινοκιτρινίζει το πρόσωπό σου αναγκάζοντάς σε να κλείσεις τα μάτια σου.
Βράχος , ουρανός ,θάλασσα και ήλιος .
Αυτά κυριαρχούν στο γκρεμό του χωριού μου.

γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΠ. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ μαθητής δημοτικού εν έτει 1992

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ.......



σφάζονται παλληκάρια ....................


περιοδικό ΦΥΣΗ

ΠΑΛΙΕΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.....ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ

Φυλάγαμε τα γίδια (γαλάρια)εγώ με τον παππού σου τον Κώστα.
Ο Νίκος φύλαγε τα στέρφα.Αυτός που μας νοίκιαζε το μαντρί είχε πολλά μελίσσια,έξω από το χωριό στη στάνη.Είχε κάνει ένα καλύβι κι είχε βάλει 300-500 κιλά σε βαρέλια μέλι στην Κατοχή.
Τον είχε πάρει του αφεντικού μας ο γιος (που είχε την ίδια ηλικία με τον Κώστα) μια φορά.Πήρε το κλειδί εκεί που το είχε κρύψει,χωρίς να πονηρευτεί.
Ο Κώστας,όταν ερχόμασταν το βράδυ με τα γίδια,μου έλεγε να πάω εγώ μπροστά να μη βγω στο νυχτοβόσκι.Πήγαινε αυτός τη νύχτα μπροστά ,έπαιρνε το κλειδί,έτρωγε μέλι όσο ήθελε,έβαζε το κλειδί πάλι στη θέση του.ένα μήνα θα έτρωγε,ποιος ξέρει.
Μια φορά πήρε το Νίκο.Μόλις τον έβαλε μέσα ο Νίκος κάργα κάργα κάργα έτρωγε .Δεν τον ξαναπήρε πάλι.Του ΄λεγε του Κώστα ΄΄Δεν το χορταίνουμε αυτό το μέλι.΄΄
Ένα βράδυ πήγαμε με τον Κώστα στο νυχτοβόσκι.Και μου ΄λεγε ΄΄Εσύ θα πας από κει .Εγώ θα πάω από εδώ ,εσύ από εκεί.΄΄ ΄΄Οχι του λέω εγώ θα πάω από κει εσύ από εδώ.΄΄Ειχανε πάει τα γίδια από την άλλη μεριά,κι ήθελε να φάει μέλι.το ΄χε συνηθισει ,το τράβαγε ο οργανισμός του.Όχι από δω από κει,όχι από δω από κει...Μου λέει πήγαινε και θα σου φέρω μέλι να φας.Δεν είχε πού να μου το βάλει μου γιομίζει ένα κεραμίδι και πάνω σ’αυτό ένα κιλό μέλι.Μπαίνοντας τα γίδια στο μαντρί εγώ έφαγα,έφαγα ,με λίγωσε και δε μπορούσα να φάω άλλο.Και του κοπανάω μία έξω από το καλύβι σε ένα σκίντο μέσα.
Το πρωί που σηκωθήκαμε να αρμέξουμε τα γίδια μαζευτήκαν οι μέλισσες. Παει ο πατέρας ΄΄Τι διάολο μαζευτήκαν θα μας φαν εδώ μέσα.΄΄ Βλέπει το κεραμίδι με το μέλι,πονηρεύτηκε.΄΄Τι έγινε εδώ πέρα;ποιος έφαγε το μέλι; ΄΄Τίποτα.Έρχεται σε μένα και μου λέει ΄΄Εσύ που ξέρεις το μέλι ,πού το βρήκατε;τρυγήσατε κανένα μελίσσι;΄΄Του λέω ΄΄είσαι καλά ρε πατερα θα με τρώγανε οι μέλισσες.΄΄Γιατί είχα πάει μια φορά να βγάλω μέλι κι είχε γίνει το κεφάλι μου καρπούζι.
΄΄Πες μου ρε Καρδάρα ,μήπως υπάρχει και κανένας άλλος;΄΄
Ο πατέρας δεν ήξερε ότι μες στο καλύβι είχε μέλι.Παίρνει το κεραμίδι με το μέλι το βράδυ που ΄χαν φύγει οι μέλισσες και άνοιξε μια γούβα και το ΄θαψε με το μέλι μαζί.
Ετσι λοιπόν τα λέγαμε τότε με τον Κώστα ,είχαμε κάνει συνομωσία.

Διηγείται ο Σταμάτης Πετρολέκας στην ανηψιά του Γιώτα Πετρολέκα.

1987 - λυχνάρι το περιοδικό του ΧΑΡΑΚΑ


οι παλιές μεγάλες αγάπες ........
πάνε στον παράδεισο ;

αριθμός 7568 ΠΩΛΗΤΗΡΙΟΝ - δρχ 72.000


Εν πειραιεί σήμερον τη εικοστήν ενάτην του μηνός Δεκεμβρίου….1908 ημέραν Δευτέρα……ενεμφανίσθησαν αφ’ ενός ο κ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ εργοστασιάρχης μακαρονοποιίας κάτοικος Πειραιώς & αφετέρου ο κ,ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ν ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ έμπορος κάτοικος Πειραιώς οίτινες εζήτησαν την σύνταξη του παρόντος………….
ο κ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ έχει την αποκλειστική κατοχή νομή & κυριότητα οικόπεδο … εν Πειραιεί παρά την πλατεία κοραή & την λεωφόρον σωκράτους εκ πήχεων τετραγωνικών 720 πλέον ή έλλατον……..
ο κ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ πωλεί σήμερον …..
εις τον κ,ΓΕΩΡΓΙΟ Ν ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ αντί του συμφωνηθέντος
τιμήματος δραχμών 72.000…….

( πρόκειται για το οικόπεδο που έχει γίνει η ανέγερση του 8-οροφου κτιρίου του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ )

ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ...

Κοντά στο ξωκλήσι των Αγίων - Θεοδώρων.....

στον άγιο Θόδωρο.....


Λειτουργία με τον παπα-Τάσο .

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΖΩΗ

Τώρα που έχω ανάγκη από διακοπές,θυμάμαι.
Θυμάμαι ότι έμαθα να σκύβω για να καλύπτω το κενό του φόβου,να σιωπώ για να μην ακούγονται τα κλάματα.
Θυμάμαι ότι,επειδή δεν είχα τη δύναμη να τα πετάξω όλα στον αέρα, έσκισα ,μεμιάς,όλα μου τα όνειρα κι έφτιαξα όμορφα,μεγάλα ερωτηματικά που κρέμασα στην ντουλάπα μου.
Θυμάμαι ότι όλα τα πρωινά που ετοιμάζομαι για τη δουλειά ,προτού ανέβω το άστοχο μαρτύριο,φωνές πολλές μου φωνάζουν να φύγω .
Θυμάμαι ότι στις χαρούμενες στιγμές μου δεν ήθελα διαλείματα.
Θυμάμαι ότι στις δύσκολες στιγμές μου δεν είχα ανάγκη από διακοπές.
Ήθελα ,μια για πάντα,να πάψει ο πόνος.

Η μόνη δουλειά είναι αυτή που προσφέρει τη ζωή συμπαγή ,μονοκόμματη
Είναι αυτή που δεν σε κάνει να θέλεις να φύγεις.
Είναι αυτή που σου παρέχει και την τροφή και την ξεκούραση.

Σήμερα ,αυτό που καταφέρνει το σύστημα εργασίας,το σύστημα εξόντωσης από την εργασία ,είναι τόσο άρρωστο και αδύνατο,όσο το να αλυσοδένεις το ήλιο,μεσούρανα ,απαγορεύοντάς του να δύει.
Από αυτό το χυδαίο κέρδος φωτός έρχονται η διαστροφή και η διαφθορά,η ασθένεια και η αναπηρία.Η ρυπαρότητα και οι τερατογενέσεις.

Η κοινωνία της παχύσαρκης τσέπης πουλάει θάνατο σε περιτύλιγμα επιβίωσης .Οι πολιτικοί,μπουκωμένοι,στο αιώνιο δείπνο τους,είναι καταδικασμένοι σε σήψη.
Εμείς ,νέοι και ευέλικτοι,έχουμε τους τρόπους για να τραγουδήσουμε με τους φυσικούς ρυθμούς του ήλιου.

Φέτος δεν θα πάω διακοπές .
Θα δουλέψω περισσότερο,για να φτάσω εκεί που είμαι ολόκληρος.
Εκεί που δεν υπάρχει υποταγή,εκεί που δεν υπάρχει βούρδουλας.

Θα δώσω άδεια στον εαυτό μου για να φτιάξει μια ζωή που να αντέχω και να χαίρομαι.Στο μικρό ή μεγάλο ,εφικτό ποσοστό της.

Από φέτος,θα ζω ολόκληρα.
Χωρίς να πρέπει να να φεύγω για να ξεχνώ ,να επιστρέφω για να θυμάμαι.
Δεν θέλω να φεύγω από τη ζωή μου.
Θέλω ζωή συνέχεια
.


Διά βίου .Ακμαίος ,μέχρι να μπω στο χώμα.
Τόσο ακμαίος ,που δεν θα προλαβαίνω να σκέφτομαι πού τελειώνω.
Τόσο καινούριος ,μέχρι την τελευταία ανάσα.
Δημήτρης Δαλδάκης

Η ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ....


...Η μητέρα μου είναι γλυκιά & τρυφερή & μ' αγαπάει.
θα θελε να 'χε σταματήσει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή
που μ' έχει αντίκρυ της & με κοιτάζει.
γνωρίζω εκείνη τη στιγμή καλά ,
μα δεν μπορώ ούτε μπορεί να τήνε σταματήσει.
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Αυγουστος 1936 . αποπεράτωση εργασιών ανέγερσης
στην είσοδο ο παπα- Πέππας.


Ιούλιος 2010


ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ - 4 ιούλη 2010

μια καρπερή αχλαδιά ..................


Των φρονίμων τα παιδιά ......





οι "βασιλισσες" του χωριού μακαρίζουν τον Παναγιώτη Πριφτάκη


5-στερο μονόκλινο στο Λαμποκάμπι


χαρακιώτικη κάπαρι - στου " σταράκου "


Το τάμα.......


Λαογραφικό Μουσείο μπάρμπα - σταμάτη


στου "καπουρνάρου" τον λινό

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

είναι ιστορικά βεβαιωμένο - πως η βία και η εξουσία
πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα - των επαναστατών
χρόνης Μίσσιος

ΧΑΡΑΚΟΣ ΗΔΙΣΤΑ

αυθεντικά χαρακιώτικα καλτσούνια της κυρά - Λένης

ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΙΣ ΚΑΜΠΙΣΙΕΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ




· Μπαμπά όταν συναντώ αστυνομικούς φοβάμαι - δε νιώθω σιγουριά.
(σε μπλόκο ομάδας Ζ της αστυνομίας) .

Η κληρονομιά της γενιάς του Πολυτεχνείου.....

Πανελλήνιες εξετάσεις Μάης 2010
· Μπαμπά όταν τελείωσα τις εξετάσεις (Μαθηματικά κατεύθυνσης) γύρω στις 12 βγαίνω στο προαύλιο συναντώ τις φίλες - τους φίλους και τους ρωτώ πώς έγραψαν.
Οι ματιές μας-οι σκέψεις μας ήταν ολονών διαφορετικές
είχαν ατομικότητα –ανταγωνιστικότητα και στο βάθος ......
ήταν αυτό που ένιωσα πιο οδυνηρό και από τις Πανελλήνιες……..

Το Ψωμί –Παιδεία-Ελευθερία της γενιάς μου - έγινε ο θάνατός σου η ζωή μου.

Δ.Ν.Τ.

άντε σκλάβε - άντε όρνιο
άντε σύμβολο αιώνιο
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

ΒΑΡΕΛΙΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ


Βαρέλια στο λιμάνι της ερμιόνης ,αρχές 19ου αιώνα ,δείχνει η εξαίρετη αυτή φωτογραφία.
Με την πρώτη ματιά φαίνεται ότι είναι βαρέλια κρασιού που τα έχουν ξεεφουντώσει και πλύνει στη θάλασσα και τα έχουν ξαναφουντώσει και γεμίσει στη σειρά με θαλασσινό νερό για να στανιάρουν .
Γνώριμη η εικόνα αυτή στο Λιμάνι Ερμιόνης μέχρι και πριν 20-30 χρόνια τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου.
Αμ δε!
Ο κόσμος στο λιμάνι είναι ντυμένος χειμωνιάτικα και τα βαρέλια σε ύψος μόλις φτάνουν μέχρι τη μέση των ανθρώπων .
Είναι ξύλινα βαρέλια λαδιού. Αγνότατο παρθένο αγουρέλαιο Κρανιδίου και Ερμιόνης ,έτοιμο να φορτωθεί σε ιστιοφόρο το οποίο θα πάει τα βαρέλια να τα μεταφορτώσει στο πλοίο στον Μπεραία που μάλλον δεν θα τα πάει κατ’ευθεία στην Αμερική αλλά με τη σειρά του θα τα μεταφορτώσει σε κάποιο λιμάνι της Αγγλίας για να φύγουν με μεγαλύτερο φορτηγό για Αμέρικα. Περιζήτητο αυτό το λάδι στους Ιταλούς και Ελληνες μετανάστες.
Για αυτό το σκοπό η εταιρεία Λέκκας και Δρίβας είχε φτιάξει μεγάλες αποθήκες στην Ερμιόνη και μάλιστα το νέο λιμάνι της Ερμιόνης φτιάχτηκε αρχικά για να εξυπηρετήσει αυτή την εξαγωγική δραστηριότητα.
Τρελοί ήταν οι άνθρωποι κι έβαζαν τέτοιες σκοτούρες στα μυαλά τους; Όχι.
Δημιουργικοί ήσαν και με όνειρα. Δεν περίμεναν κανέναν Καλλικράτη να τους σώσει.

( από τον Β.Γκάτσο )

ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ



Να μπορούσαν και τη σημασία των λαών να τη μετράνε όχι από το πόσα κεφάλια διαθέτουν για μακέλεμα, όπως συμβαίνει στις μέρες μας, αλλά απ’ το πόση ενέργεια παράγουν, ακόμη και κάτω από τις πιο δυσμενείς και βάναυσες συνθήκες, όπως ο δικός μας λαός στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όπου το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φθηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων.

Οδυσσέας Ελύτης

contrast...της 3ης ηλικίας


...το ισχυρό σημείο που είναι η θερμή σύσφιξη των χεριών τους με ότι αυτό συμβολίζει. Ας φανταστούμε τα πρόσωπα των δύο ηλικιωμένων, δεν χρειάζεται να τα δούμε.



...αποτυπώνει εύγλωτα την παθογένεια του μακρόχρονου έγγαμου βίου. Αλλού κοιτάζει η γυναίκα, αλλού ο άνδρας, το βλέμμα και των δύο στεγνό, βλοσυρό, λίγο πριν ή λίγο μετά τον συνήθη καβγά.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ (2010)

Εορτάστηκε και φέτος στο Χάρακα με κατάνυξη ο Αγιος της αγάπης, ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού. Ο Εσπερινός έγινε στον κεντρικό ναό του χωριού των Τριών Ιεραρχών.
Τον όρθρο και τη Θεία Λειτουργία στο Ναό του Αγίου ετέλεσαν οι ιερείς : Π. Αναστάσιος, Π. Κυριάκος, Π. Χαράλαμπος και με ψάλτη τον κ. Πλεμένο από τους Μολάους
Το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ευρίσκεται ο Ναός σε υποβάλλει θρησκευτικά και συναισθηματικά. Οι προσκυνητές από τα γύρω χωριά ήσαν πολλοί.
Από τις Σπέτσες, τηρώντας την παράδοση πολλών ετών παρεβρέθησαν περίπου τριάντα . Παρών και ο Πρόεδρος της Ενώσεως Σπετσιωτών κ.κ. Κουλαλόγλου.
Επίσης ετίμησαν τη γιορτή η Νομαρχιακή Σύμβουλος κα Μπελεγρή ,οι Δήμαρχοι της Μονεμβασίας κ.Νεκτάριος Μαστορόπουλος και Ζάρακα κα Πίτσα Πριφτάκη και ο πάντοτε παρών σε τέτοιες εκδηλώσεις κ.Μοσχοβάκος.
Μετά τη Θεία Λειτουργία προσφέρθηκε από το Σύλλογο το καθιερωμένο μεζεδάκι,τυρί,ψωμί,κρασάκι.
Στη συνέχεια οι προσκυνητές κατέβηκαν στα μαγαζιά του χωριού.Στους εκ Σπετσών προσκυνητές προσφέρθηκε γεύμα από το Σύλλογο με την πρόεδρο κα Χρυσάνθη Ροβάτσου-Γραμμένου.
Το βράδυ ακολούθησε το γλέντι με ζωντανή μουσική στα δύο μαγαζιά της πλατείας.

Και του χρόνου
Θόδωρος Παπαγεωργίου

ΠΕΝΘΗ (Μάιος 2010)

Στις 8-3-2010 πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε την επομένη στο χωριό ,παρουσία πολλών συγγενών και φίλων από τα γύρω χωριά ο ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π.ΠΡΙΦΤΑΚΗΣ ,σε ηλικία 90 ετών.
Υπήρξε ένας Χαρακιώτης με έντονη παρουσία στο χωριό καθ’όλη τη διαδρομή της ζωής του.Ανθρωπος κοινωνικός με ενεργή δράση στο κοινωνικό και στο προσωπικό πεδίο, με γνώμη και άποψη ελεύθερη και με παρησία εκφραζόμενη.
Νυμφευμένος με τη Μαργαρίτα Δούκα από το Λαμπόκαμπο δημιουργησε μια άριστη οικογένεια με τρία άξια παιδιά, τον Παναγιώτη, την Ελένη και τη Πίτσα, ήδη από οκταετίας Δήμαρχο Ζάρακα .
Στο χωριό διετέλεσε πρόεδρος της κοινότητας κατά δύο περιόδους και μέλος της Επιτροπής του Ιδρύματος «Γ.Ν. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ», με αξιόλογη δράση.
Μετανάστευσε και αυτός κάποια στιγμή στην πρωτεύουσα ,όπου και εκεί επέτυχε ως έμπορος.
Τα τελευταία χρόνια περνούσε το μισό χρόνο στο χωριό και τον άλλο στην Αθήνα.

Αιωνία η μνήμη αυτού
Θόδωρος Παπαγεωργίου

ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ...


Κοιτάζει τα χέρια της.Πώς έγιναν έτσι;Πού βρέθηκαν τόσες φλέβες ,τόσες ελιές και σημάδια ,τόσες ρυτίδες στα χέρια της;
Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δε γύρισε να τα κοιτάξει.
Ούτε τότε που ήταν χλωρά ,ούτε που μέστωσαν ,ούτε που μαράθηκαν,ούτε που ξεράθηκαν.
Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού ,όχι στα χέρια της: μην κοπεί,μην καεί ,μην τρυπηθεί ,μην το παρακάνει το βράδυ με τον άντρα της –όποτε τύχαινε ,μια στις τόσες –κι ακούσει πάλι τα λόγια του ,καρφί στην καρδιά της «πού τα ΄μαθες αυτά μω γυναίκα;»
Κοιτάζει τα χέρια σαν να τα βλέπει πρώτη φορά.Ξένα της φαίνονται ,καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της,σαν προσφυγάκια.
Ετσι της έρχεται να τα χαιδέψει.
Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια ,στα κρύα και στα λιοπύρια,στη φωτιά,στα νερά,στα χώματα,στα κάτουρα και τα σκατά.
Πέντε χρόνια κατάκοιτη η πεθερά της,αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.
Κοιτάζει πάλι τα χέρια της.Τι θα τα κάνει;Να τα κρύψει κάτω απ΄την ποδιά της να μην τα βλέπει ,να τα χώσει στην περούκα της διπλανής ,που κοιμάται με το κεφάλι γουλί,να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που τις έφερε ο γιος της μόλις του ΄πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η μοίρα της;
Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους.Και όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει ,την κοιτάνε αυτά.
Άνεργα χέρια,τι περιμένεις,αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε.
Δεν είναι που κοιτάνε,άστα να κοιτάνε,είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι.Ξέρει τι θέλουν : να τα χαιδέψει.
Δεν θα τους κάνει τη χάρη .Ντρέπεται,γριά γυναίκα,να χαιδεύεται στα καλά καθούμενα.
Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπει μια σκουριά από καφέ στο δεξί.
Σηκώνεται και πάει στο μπάνιο,πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της.
Τα πλένει,τα ξαναπλένει ,δεν λέει να αφήσει το σαπούνι ,της αρέσει έτσι που γλιστρούν απαλά το ένα μέσα στο άλλο, «κοίτα»,λέει, «που μ’έβαλαν να τα χαιδέψω θέλοντας και μη,τα σκασμένα»και γελάει από μέσα της που δεν τη κοιτάνε τώρα όπως πριν ,χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια ,σαν να ΄χουν κλείσει τα μάτια,μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα.


Από το βιβλίο "Μικρές και Πολύ Μικρές Ιστορίες ΓΥΝΑΙΚΩΝ" του Μιχάλη Γκανά

ΟΤΑΝ Η ΦΥΣΗ ΕΧΕΙ ΚΕΦΙΑ...


ΚΟΡΗ - ΜΑΝΑ - ΓΙΑΓΙΑ


ΧΑΡΑΚΑΣ !
Πριν 15-20 χρόνια θάτανε και γω μικρό παιδί-παλικαράκι.
Γάμος στο χωριό – στο σπίτι της νύφης γλέντι, χαρά!!
Έξω κει στο Λιακό φρεσκοξυρισμένοι άνδρες, κοστούμια μαύρα, γαμπριάτικα ένα ποτήρι κοκκινέλι και ψιλοκουβέντα .
Ο πατέρας. Μουσκεμένο πουκάμισο,ένα τσιγάρο,μαντίλι στην κολότσεπη κι ένα πεντογάλονο στο χέρι για κέρασμα.
Μέσα στο σπίτι η Μάννα! Γυρίζει σαν σβούρα παντού.
Μέρα γιορτινή–μέρα χαράς η σημερινή. Πρόσωπο ηλιοκαμένο –φόρεμα καινούριο-καλό, ειδικά για αυτή τη μέρα και μες στα μάτια λίγα δάκρυα. Βουβό κλάμα !!
Χαρά –πολλή χαρά ανείπωτη μα κι ένας κόμπος στο λαιμό, ένα βάρος, όμως δε βαριέσαι έτσι είναι η ζωή και τρέχει να τρατάρει μια τσίπα και μαστίχα τους καλεσμένους.
Κι η κόρη, μες στη σάλα στ άσπρα ντύνεται νυφούλα !!
Ματιά φοβισμένη–ύφος απροσδιόριστο χαρά και αγωνία όλα αυτά στο μελαχρινό μουτράκι αποτυπωμένα, είναι δεν είναι 18 χρονών και αύριο θα ‘ναι γυναίκα!!
Γύρω της κοπελιές απ’ το χωριό με σκασμένα ροδοκόκκινα μάγουλα λεν αστεία, κρυφογελάνε, ζηλεύουν, καμαρώνουν.
Η γιαγιά μορφή ξερακιανή κάθεται κει στο μπαούλο στην ακρούλα κάτω από τη νυφική της φωτογραφία που είναι ψηλά κρεμασμένη στην γωνία του τοίχου με ένα σπάγκο, κοιτά την εγγονούλα της –την καμαρώνει, κάνει ευχές πιάνοντας τα άσπρα μαλλιά της και σταυροκοπιέται.
Η μάνα κάθε τόσο στέκεται στην πόρτα, ρίχνει μια ματιά στην κόρη και…ο γάμος της–η γέννα, τα ξενύχτια-ένα πιάτο λιγότερο αύριο στο τραπέζι. εικόνες, όλες από μια τσιμπιά μέσα της.
Ατμόσφαιρα Μαγική ! Ονειρική! Αγαπιούνται ζωές παλιές και τωρινές !
Λίγο μυαλό -πολλή καρδιά ! Κι η γυναίκα ηρωίδα ανώνυμη –Κύκλος ζωής !
Κόρη-μάνα –γιαγιά!
Έξω φασαρία – κουτσομπολιό - ιστορίες. Το κρασί λύνει τη γλώσσα. Αφιλτρο τσιγάρο –πουκάμισα έξω από τα παντελόνια –λαδιές και ξάφνου …
-«Έρχονται! έρχονται!» φωνάζει κάποιος. Το βιολί του νιόνιου και το λαούτο ακούγονται τώρα καθαρά .Κουστωδία το συμπεθεριό.
ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗ ΝΥΦΗ
Αθήνα. Μάρτιος 1988.Ανηφορίζω την Πανεπιστημίου. Ένα ζευγαράκι στο Πάρκο στόμα με στόμα. Ο εφημεριδοπώλης διαλαλεί : «Έκτακτο παράρτημα !!
- άγριο έγκλημα στον Πειραιά. Τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε (τον απατούσε) δεν άκουσα καλά.
Στον τοίχο μιας τράπεζας γράφει «8 Μαρτίου Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ»
Στο ανθοπωλείο της γωνίας χρυσές δουλειές. Πλησιάζω.
Ξάφνου το μυαλό 20 χρόνια πίσω.
- Η Νυφούλα φοβισμένη λίγο πριν γίνει γυναίκα.
- Η μάνα ηρωίδα ζωής ανώνυμη, βουβό κλάμα ,η αυριανή απουσία μια χαρά ανείπωτη μα και ένας κόμπος στο λαιμό!
-Η γιαγιά στο μπαούλο πιάνει τα άσπρα μαλλιά.
ΜΠΑΙΝΩ ΜΕΣΑ.
«Τρεις ανθοδέσμες παρακαλώ».
Τρεις έχω στο σπίτι .Μάνα –γυναίκα και κόρη 3 χρονών
-Η μάνα με φίλησε –δάκρυσε.
-Η γυναίκα ζήτησε περισσότερη αγάπη.
-Και η κόρη πετώντας τα λουλούδια στο τραπέζι τσαχπίνικα μου είπε :
«Μπαμπά εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω νύφη και κομμώτρια».

Κύκλος ζωής
Κόρη –μάνα-γιαγιά
Γυναίκες όλου του κόσμου
Χρόνια σας πολλά.


σπυρος πετρολεκας
λυχνάρι τεύχος 4 (Μάρτιος 1988)

ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΛΟΧΕΡΑ


ετούτο το τοπίο - είναι σκληρό σαν τη σιωπή
κρύβει στον κόρφο του - τα πυρωμένα του λιθάρια
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Φωτογραφία : Χρήστος Παναγιωτόπουλος

AIDS

40.000.000 άνθρωποι ζούν σήμερα με τον ιό
14.000.000 χρειάζονται άμεσα θεραπεία
4.000.000 μόνο έχουν πρόσβαση σε αυτήν

ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

Δ.Ν.Τ.

Η μόνιμη δίψα για αιωνιότητα μετατράπηκε σε φαγοπότι 35 ετών χωρίς να γνωρίζουμε ότι υπάρχει συνέχεια. Νομίζαμε ότι δεν υπάρχει συνέχεια.
Και όταν νομίζεις ότι δεν υπάρχει μετά, απολαμβάνεις το τώρα άνευ ορίων και όρων.
Αυτό παίχτηκε και αυτό καλούμαστε λογικά να πληρώσουμε.

στέλιος ράμφος (FAQ)

γκραφιτι στις εργατικές κατοικίες Ν. Κόσμου Αθήνας (04-05-2010)

Περί ψυχαγωγίας...

Η ψυχαγωγία ως λέξη, σημαίνει αγωγή της ψυχής. Μια αγωγή που συντελείται με τη διασκέδαση, δηλαδή το σκόρπισμα της στενοχώριας, της λύσης, της πλήξης και της ανίας, που προκαλούνται από τις ατυχίες και τη ρουτίνα της ζωής. Η διασκέδαση είναι αναγκαία για την ψυχή όσο και η τροφή για το σώμα. Η κοινωνική εξέλιξη καθόρισε από την πολύ παλιά εποχή διαφορετικό τρόπο διασκέδασης ανάμεσα στα κοινωνικά στρώματα. Αλλιώτικα ψυχαγωγούνταν τα ανώτερα και αλλιώτικα τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.

Σήμερα όμως, όταν μιλάμε για πλατιά λαικά στρώματα, έχουμε να κάνουμε με έναν όρο κοινωνιολογικά απροσδιόριστο. Σε μια κοινωνία μάλιστα αναπτυσσόμενη, άρα και μεταβαλλόμενη, γίνεται ακόμη δυσκολότερη η συγκεκριμενοποίηση του όρου. Για τα τωρινά δεδομένα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι με τον όρο αυτό υποννοούνται η εργατική, η αγροτική τάξη, ο υπαλληλικός κόσμος των κατώτερων βαθμίδων κι ένα μεγάλο μέρος της μικροαστικής τάξης, που πρόσφατα επικρατησε να λέγονται μικρομεσαίοι.

Ακριβώς λόγω της ρευστότητας των κοινωνικών μας σχηματισμών, δεν υπάρχουν μέσα ψυχαγωγίας, όπως συνέβαινε παλιά με τους οργανοπαίχτες στα χωριά ή με τα συγκροτήματα μπουζουκιών στις λαικές συνοικίες μετά τη μικρασιατική καταστροφή ως τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Σήμερα τα συγκροτήματα δημοτικών χορών και τραγουδιών αποτελούν μια τουριστική ατραξιόν, που προσφέρει στον ξένο κατεψυγμένα δείγματα του μουσικού και χορευτικού φολκλόρ. Οπωσδήποτε δεν είναι μέσο ψυχαγωγίας της μεγάλης μάζας του λαού.

Εκείνο που αξίζει να παρατηρήσουμε είναι πως λίγο πριν και κυρίως μετά το 1960 παρατηρείται μια ομοιοποίηση στα μέσα ψυχαγωγίας, έτσι που να μην ξεχωρίζει ο τρόπος διασκέδασης των αστών από τη διασκέδαση των λαικών στρωμάτων. Σ’αυτό συντέλεσε η κοινωνική άνοδος πολλών ανθρώπων, που απέκτησαν χρήματα αλλά διατήρησαν, σε ό,τι αφορά στη διασκέδαση, τα λαϊκά τους γούστα ή καλύτερα μια νοοτροπία λούμπεν. Από την άλλη το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση και το ποδοσφαιρο, σαν μαζικά μέσα ψυχαγωγίας, λειτούργησαν ισοπεδωτικά πάνω στις ψυχαγωγικές προτιμήσεων των νεοελλήνων.
Η μεταβολή άρχισε πρώτα από τα λεγόμενα λαϊκά κέντρα, που είχαν συγκροτήματα μπουζουκιών. Στα κέντρα αυτά μπορούσες να διασκεδάσεις πληρωνοντας μεγάλα ποσά, γλεντώντας δήθεν λαϊκά. Ετσι σιγά-σιγά έγιναν χώροι μάταιης επίδειξης των ανθρώπων του εύκολου πλούτου. Με τη νοθευμένη αυτή λαϊκότητα, πολλά από αυτά εξακολουθούν να λειτουργούν στις μέρες μας. Στην επαρχία, λόγω της έντονης αστικοποίησης του αγροτικού πληθυσμού και από μια τάση μίμησης του αθηναικού ξενυχτιού, άρχισε τα τελευταία χρόνια να παρουσιάζεται ένας νέος τύπος νυχτερινού κέντρου, που απεργάζεται τη νόθευση της λαϊκής μουσικής παράδοσης και τον εκχυδαισμό κάθε έννοιας διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Σκοποί και ρυθμοί αναπαράγουν την ατμόσφαιρα της Ανατολής, κάτι που προωθεί περισσότερο τη διάδοση του χασίς και των λοιπών ναρκωτικών.

Κι όμως, λίγα χρόνια πρωτύτερα υπήρχε δυνατότητα για καλύτερη κι ουσιαστικότερη ψυχαγωγία. Για ένα μεγάλο διάστημα, χάρη στην εμφάνιση του Μάνου Χατζιδάκη και του Μίκη Θεοδωράκη, ένα μεγάλο μέρος του λαού κι ιδιαίτερα η νεολαία, ψυχαγωγήθηκε με όμορφους σκοπούς, που είχαν μέσα τους κάτι από την ομορφιά του παλιού δημοτικού, του πρόσφατου λαϊκού τραγουδιού, της καντάδας και του βυζαντινού μέλους.

Στη διάρκεια της εφτάχρονης δικτατορίας κυριάρχησε σαν μέσο ψυχαγωγίας των πλατιών λαικών στρωμάτων το ποδόσφαιρο. Ο λαός μας, ευνουχισμένος πολιτικά, συζητούσε ποδοσφαιρικά. Τα χρώματα εκφράζανε όχι πολιτική αλλά ποδοσφαιρική ιδεολογία. Και οι πολιτικοί καημοί έγιναν ποδοσφαιρικοί. Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει τραγουδούσε ο Σαββόπουλος. Οι προβληματισμένοι νέοι βρήκανε καταφύγιο στις μπουάτ.
Εκεί άνθησε ένα άλλο είδος τραγουδιού και ψυχαγωγίας. Τραγούδια με κάποιο μήνυμα. Έτσι γεννήθηκε το πολιτικό τραγούδι, που φούντωσε ιδιαίτερα μετά τη μεταπολιτευση.

Αλλά η κατάχρηση έφερε τη γρήγορη εξάτμιση. Και προέκυξε η «ντίσκο». Οι λεγόμενες ντισκοτέκ έφραζαν το πνεύμα και έλκυαν τις προτιμήσεις της νεολαίας τη δεκαετία του 1980. Οπωσδήποτε όμως ήταν μια μουσική κι ένας τρόπος διασκέδασης που αναπαρήγαγε ξένα πρότυπα, όχι πάντα με αγαθό αποτέλεσμα. Υπήρχαν βέβαια και οι λαϊκές συναυλίες διαφορων συνθετών, αλλά οι συναυλίες αυτές είχαν έναν περιοδικό χαρακτήρα και τις περισσότερες φορές, εκτός από τη λογική του κέρδους, υπηρετούσαν κάποια πολιτική ή καλύτερα κομματική σκοπιμότητα. Οπωσδήποτε, δεν ήταν μέσο ικανό να καλύψει τις ψυχαγωγικές ανάγκες του λαού μας.

Παλιότερα ένα μέσο πλατιάς ψυχαγωγίας ήταν ο κινηματογράφος. Το λαϊκό σινεμά όμως υποκατεστησε η τηλεόραση. Η τηλεόραση όμως προσφέρει μια ψυχαγωγία κονσέρβας. Ορισμένα βέβαια παραδοσιακά κέντρα ψυχαγωγίας διατηρούνται, όπως για παράδειγμα το καφενείο, που όμως παραμένει προνόμιο των ανδρών.
Ένα όμως στοιχείο της καφενειακής ψυχαγωγίας έχει μεταφερθεί μέσα στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για την χαρτοπαιξία, που αυτή την στιγμή διεκδικεί τα πρωτεία ανάμεσα στις ψυχαγωγικές προτιμήσεις των περισσοτέρων Ελλήνων. Αυτή η αρνητική ψυχαγωγία έχει εκτοπίσει από τα σπίτια μας την ουσιαστική ψυχαγωγία, που μας χάριζε η συζήτηση, το ομαδικό τραγούδι, το ελληνικό γλέντι, τελος πάντων. Από τα όσα γράψαμε παραπάνω, φαίνεται πως ελάχιστα περιθώρια ουσιαστικής διασκέδασης υπάρχουν στον τόπο μας. Κι εξάλλου τα μέσα που αναφέρουν κάθε άλλο παρά πραγματική ψυχαγωγία και μόρφωση προσφέρουν.
Κι όμως δε λείπουν ούτε η καλή μουσική, ούτε το καλό θέατρο, ούτε ο καλός κινηματογράφος, ούτε οι εκθεσεις ζωγραφικής, ούτε οι χώροι άθλησης, ούτε τα μουσεία, ούτε τα βιβλία. Δυστυχώς αυτά είναι αγαθά που τα απολαμβάνουν λίγοι εκλεκτοί εραστές της ποιότητας.
Ο σημερινός Ελληνας λοιπόν δεν ψυχαγωγείται, δε διασκεδάζει. Απλώς καμιά φορά αγοράζει διασκέδαση. Εγινε και η ψυχαγωγία ένα καταναλωτικό προιόν. Συμμετέχει σ’ αυτή παθητικά κι έτσι δε συντελείται η αναζωογόνηση και αναμόρφωση ης ψυχής. Και για αυτό συχνά η ελληνική διασκέδαση αντί για χαρά γεννάει θλίψη.
Είναι μια δυσάρεστη διαπίστωση ότι τα πλατιά στρώματα του ελληνικού υποσιτίζονται πνευματικά και μοιραία ψυχαγωγούνται σύμφωνα με τα καταναλωτικά πρότυπα του καιρού μας. Είναι μια μικρή εποχή με μικρές απολαύσεις.
γράφει ο Σαράντος Καργάκος

"Αριστοκρατίκ"... με λίγα οξέα


Λογότυπο του ελληνικού λαδιού που προωθούσε
στην Αμερική η εταιρεία "Λέκας & Δρίβας"

Ο επάρχιώτης

Ο πατριώτης μας ο κυρ-Στάθης, με τις μικρές του οικονομίες που τις απέκτησε στο χωριό σύμφωνα με το ρητό «κουκί το κουκί γεμίζει το σακί», ξεμυαλίστηκε από τον πρωτευουσιάνο ξάδελφό του. Κάθε λίγο και γράμμα.
"Ξάδελφε έλα στην Αθήνα να ζήσεις με άνεση, ετούτη τη ζωή καημένε τη ζηλεύουνε και οι καλόγεροι και οι ασκητές ακόμα."Στις μεγαλες στιγμές βαδίζουνε χωρίς δειλία και επιφυλάξεις, αποφασισμένοι για την κατάκτηση της νίκης. Με μια τέτοια διαίσθηση επροχώρησε στις σκέψεις του ο κυρ Στάθης και περήφανος για την απόφασή του διέδοσε στις γειτονιές πώς θα πάει στην Αθήνα.
"Απερίμεντο πράμα κι αυτό. Στο καλό να πας κυρ-Στάθη, λάδι να είναι ο δρόμος σου και σε πέτρα να μην σκοντάφτει τάχνάρι σου."
Την Πέμπτη το μεσημέρι ακριβώς την ώρα που άραξε το παποράκι στο μόλο ανταμώσανε κι αγκαλιαστήκανε τα δυο αγαπημένα ξαδέλφια, ο κυρ-Σταθης από την επαρχία και ο Γιάνγκος ο πρωτευουσιάνος. Από την πρώτη στιγμή άρχισε τα παράπονά του ο πατριώτης μας.
"Δεν είχα ματαπατήσει σε παπόρι, αν κρατούσε περισσότερο το ταξίδι δε θα έβγαινα ζωντανός. Ανοιγε μωρέ ξάδερφε κατι λαγούμια η θάλασσα σαν τις ρεματιές που είναι στα βουνά μας και μούγκριζε σαν να ήτανε κοπάδια λύκοι. Αφήνω τη γλίδα και τη βρώμα και τη μπόχα του καπνού, κι έπειτα τις αναγούλες και τις ζαλάδες που μου φαινότανε σαν να είχανε μπηχτεί εκεί μέσα στο μυαλό μου οι τροκάνες και τα κουδούνια των γιδιών μας."
Επειτα ανασήκωσε το κεφάλι του κατά τον ουρανό ,εστήριξε σαν καπάκι το παλαμηστό κούτελό του, αγνάντεψε τον ήλιο κι είπε:
"Θα είναι μεσημέρι τώρα, ο ήλιος είναι επάνω στο κεφάλι μας, αλήθεια ξάδερφε κατά πούθε πέφτουν εδώ τα απόσκια;"
Εμπήκανε στο πρώτο μαγέρικο, ο Γιάνγκος παραγγέλνει κι ο κυρ-Στάθης καμαρώνει για την υποστήριξη.
"Φάε μια σούπα ξάδερφε που είσαι από ταξίδι"
Και αρχίζει ο κυρ-Στάθης τη μάχη με τη σούπα. Βουτιές κάθετες και λοξές στην αχνιστή σούπα, συμπλοκές θορυβώδεις πιάτου με κουτάλι, βογγητά του κουταλιού από τις δαγκωματιές που κάνουνε οι πεινασμένες μασέλες, γαργάρες και ξαναμασήματα του ζεματιστού νερού.
Σκουπίζει τον ιδρώτα και εξακολουθεί σταθερός στην κατάκτηση της νίκης.
Οι γύρω παρέες στραβοκυτάζουν και διασκεδάζουν, τα γκαρσόνια ανυπομονούν πότε θα τελειώσει αυτή η μάχη και ο Γιάνγκος κατακόκκινος αναστέναξε σαν να ήθελε να απολογηθεί. Ρουφάει η επαρχία σκανδαλωδώς την ηδονή της Αθήνας.
"Δε σε ρώτησα αλήθεια ξάδερφε Γιάγκο, δεν έχουνε εδώ ξύλινα χουλαρια;"
Προχωράνε στους μεγαάλους δρόμους της Αθήνας. Είναι η ώρα της μεγάλης κυκλοφορίας και των ζωηρών κινήσεων. Από δω κλάξον, τρουμπέτες, ροκάνες και από κει ξελαρυγγίσματα πωλητών, αυτοκίνητα γρήγορα και τραμ παραφορτωμένα γκρινιάζουν απάνω στα σίδερα. Από δω σπρώχνουν βιαστικοί διαβάτες και παραπέρα μπουλούκια βουβά σου φράζουν το δρόμο. Σειρήνες σου τριβελίζουν τα αυτιά και καυγάδες και χάχανα και τρακαρίσματα σου λολωνουν το μυαλό. Ο κυρ-Στάθης εσάλεβε στο πεζοδρόμιο σαν μπακοκάς σε ξερόστερνα.

"Α! Ξάδελφε στο χωριό μονάχα οι μύγες κανουν και εγώ να σου ειπώ την αλήθεια περίμενα πως θα τις είχατε ψοφήσει εδώ επάνου, αλλά εδώ είναι οι λύκοι, εδώ είναι τα αστροπελέκια και τα λογής λογιώ ουρλιαχτά."

"Να, να, για ιδές" και του εδειξε ο Γιάγκος μια παρέα από θηλυκά. Γι' αυτό αγαπάνε την Αθήνα, τορνευτά κορμιά και λαχταριστά γέλια. "Ε, τι λες ξέδερφε;"
"Α! όχι δεν μπορώ να ξεχάσω τους αλατζάδες. Κακομοίρα Μαριώ να μη σε φάει το χώμα. Δε βαστώ εδώ πάνω, γρήγορα θα 'ρθω να καμαρώσω την ποδιά σου και το θράμπαλο το χοντρό που γαρνίζει το αλατζαδενιο σου… ρούχο!"


Η αλήθεια είναι πως ο Γιάγκος επάσχισε σαν καλός συγγενής να διασκεδάσει τον ξάδερφό του, δεν μπόρεσε όμως να καταφέρει να του γεμισει το μάτι μια φορά. Μια βραδιά που φύγανε από ένα οικογενειακό χορό έλεγε στο δρόμο ο κυρ Στάθης.
"Μου λες Αθήνα και πάλι Αθήνα. Πρωτη φορά βλέπω χωριό να μην ξέρουνε το συρτό, να μη σφυράνε και να μη χουγιάζουνε όταν χορεύουνε, κι έπειτα γίνεται γλέντι χωρίς αμανέ και κλέφτικο; Ο Παπάς μας ρίχνει κάνονα, όταν χορεύουμε χωρίς μαντίλι, και μας λέει πως και στο χορό πρεπει να φροντίζουμε για την ψυχή μας."

Επειτα από λίγες μέρες αφήνει μια σημείωση στον ξάδελφο το Γιαγκο και μπαρκάρει για το χωριό:
«Αγαπητέ ξάδερφε, εδώ στο λιμάνι βρήκα ένα πατριώτη μου. Μόλις τον είδα μου έλαμψε ο κόσμος. Φεύγουμε μαζί σήμερα για το χωριό, αν θέλεις μου στελνεις το ταγάρι με τα ρούχα. Από δω και πέρα δε με νοιάζει καθόλου η Αθήνα. Και κακό αν πάθει θα με στενοχωρήσει τόσο, όσο αν μάθω πως τσακίσανε του ψύλλους όλου του κόσμου!»
"Άγκάθης"
(ψευδώνυμο του Παναγιώτη Θ. Γεωργακόπουλου)
Φωνή του Ζάρακος, 5-2-1938