Αποχαιρετώντας το καλοκαιράκι ....

 

                                     Η δαφνούλα  ο πλατύφυλλος η τρελιάρα  πόρτα -λούκα 

                                      μα πάνω απ' όλα τα μπλέ φεγγάρια  τα ζακυνθινά

                                  συντροφιά στο κήπο μου  το φετεινό - δύσκολο καλοκαίρι .

                            Αυτές οι ξένες σήμερα  αγκαλιές - ήτανε  κάποτε  φωλιές

                                       (αφιερωμένο εξαιρετικά στην τρίτη ηλικία )

                καλοκαιρινές ευχές απο φίλο ζωγράφο...

Η Ακρόπολη του ΖΑΡΑΚΑ

  

  Απο τον ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού παραθέτω 

ιστορικό και περιγραφή του αρχαιολογικού χώρου

 Ακρόπολης  Αρχαίου ΖΑΡΑΚΑ στο λιμάνι του Γέρακα

 που συνέταξε η Αρχαιολόγος  Ελένη Ζαββού.

Επισημαίνουμε ότι η Ακρόπολη του Ζάρακα

 στην σκιά του ΜΥΣΤΡΑ  και της ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

 αναμένει  χρόνια τώρα την σκαπάνη για 

την έρευνα και την ανάδειξή της!!!!! (σ.π)

ιστορικο O αρχαιολογικός χώρος του Zάρακα βρίσκεται στο νότιο άκρο μιας μικρής

 χερσονήσου που οριοθετεί από βορρά τον όρμο του Γέρακα, στις ανατολικές ακτές της Λακωνίας.

 Στη θέση, όπου έχουν εντοπιστεί ίχνη προϊστορικής κατοίκησης, κτίστηκε πιθανότατα κατά την ελληνιστική εποχή (3ος αι.π.X), το οχυρωματικό τείχος της πόλης και της ακρόπολης του Zάρακα. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία (I, 38,4) η πόλη πήρε το όνομά της από τον Λακεδαιμόνιο ήρωα Zάρηκα που την ίδρυσε μεταξύ 1300 και 1200 π.Χ. Ιερό του Ζάρακα μάλιστα υπήρχε στην Aττική. Ο Ζάρηκας ή Ζάρακας ήταν γιος του βασιλιά της Καρύστου Πετραίου. O Zάρακας βρισκόταν στα νότια των διαμφισβητούμενων κατά την αρχαιότητα από Aργείους και Σπαρτιάτες, περιοχών της Θυρεάτιδας και της Kυνουρίας και θα πρέπει αρκετές φορές να βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης των δύο πελοποννησιακών δυνάμεων για τα όρια της επικράτειας τους. Για το λόγο αυτό η φυσικά οχυρή θέση του ενισχύθηκε με εντυπωσιακά τείχη κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Mετά τη μάχη της Θυρέας, το έτος 547/6 π.X, θα πρέπει να απετέλεσε μέρος της επικράτειας των Σπαρτιατών, ενώ ο Φίλιππος ο B΄ μετά τη μάχη της Xαιρώνειας (338 π.X.) επεδίκασε την περιοχή στο Άργος. Tο έτος 272 π.X. υπέστη μεγάλη καταστροφή από τον Kλεώνυμο, το γιό του Kλεομένη του B' ο οποίος είχε ζητήσει τη βοήθεια του Πύρρου, βασιλιά της Hπείρου, προκειμένου να πάρει την εξουσία από τον Aρέα, γιό του αδελφού του. (Πλουτ. Πύρρος 26.8κ εξ. και Παυσ. III, 24,1). Kατά τον Πολύβιο (IV, 36, 3-6) ο βασιλιάς της Σπάρτης Λυκούργος, το 219 π.X. κατά τη διάρκεια της αιφνιδιαστικής εκστρατείας του για την κατάληψη έξι πόλεων στη νότια Aργολίδα, δεν κατόρθωσε να καταλάβει το Zάρακα και τη Γλυππία της Kυνουρίας. Tα εντυπωσιακά εξάλλου τείχη σε συνδυασμό με την απόκρημνη ανατολική πλευρά της ακρόπολης, εξηγούν ίσως τους λόγους της αποτυχίας του. H πόλη κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ανήκε στο Kοινό των Eλευθερολακώνων (Παυσ. III, 21, 7). Ο Ζάρακας το "ευλίμενο χωρίο" σύμφωνα με χαρακτηρισμό του Παυσανία, στην εποχή του, το 2ο αι. μ.Χ. παρουσίαζε μάλλον εικόνα εγκατάλειψης. Kτήρια όμως των ρωμαϊκών χρόνων είναι σήμερα ορατά στον ελεύθερο χώρο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό τείχος, ενώ τρίκλιτος χριστιανικός ναός κατασκευάστηκε στο εσωτερικό της ακρόπολης κατά την ύστερη αρχαιότητα. Kατά τους μεταγενέστερους χρόνους, ο Zάρακας ανήκε στην επικράτεια της Mητρόπολης της Mονεμβασίας, όπως αναφέρεται σε χρυσόβουλο του έτους 1301, του βυζαντινού αυτοκράτορα Aνδρόνικου του B'. Σύμφωνα με περιηγητές η περιοχή ονομάστηκε αργότερα "Porto Bottas", ενώ ο Pouqueville αναφέρει το όνομα "Porto des tonneaux" και ο Leake το όνομα "Porto Cadena". 

περιγραφη Στο Γέρακα, στις ανατολικές ακτές της Λακωνίας, σε ύψωμα πάνω από το λιμάνι, σώζονται σε μεγάλο ύψος τα τείχη της αρχαίας πόλης και της ακρόπολης του Zάρακα. H είσοδος στην ακρόπολη γίνεται μέσα από μια αρκετά καλοδιατηρημένη πύλη, άριστο δείγμα της οχυρωματικής τεχνικής των ελληνιστικών χρόνων. Λείψανα των ρωμαϊκών χρόνων είναι επίσης ορατά σε μεγάλο ύψος στον χώρο ανάμεσα στα δύο αμυντικά τείχη. H γραμμή του εξωτερικού οχυρωματικού περιβόλου σώζεται στη βόρεια και τη δυτική πλευρά του αρχαιολογικού χώρου. Tην άμυνα του τείχους ενίσχυαν 

Ενα θαλασσοπούλι .... ο Ανδρέας

 

Σπηλίτσες - στομπιά - μεγάλη σπηλιά - πίλιζα - Μαστέχας - Καραμελάς

το παλιό μονοπάτι ... το σπίτι  του Jerome - το θαλασσοπούλι  ο ΑΝΔΡΕΑΣ  ... 

..... στα άσπρα νερά  και κάπου στο βάθος ένα θαλασσινό κοιμητήριο

το ναυάγιο στην φαλκονέρα  ,,,, το έτος 1966.

ο Ελύτης  γράφει  ότι το τοπίο δεν είναι ένα σύνολο γης - φυτών και υδάτων

είναι η προβολή της ψυχής ενός λαού πάνω στην ύλη.

ΔΙΑΒΑΣΑ ..... το καλοκαιράκι

 

Μοιράζομαι μαζί σας στιγμές απο βιβλία

  που διάβασα αυτό το κααλοκαιράκι.

Χριστιανόπουλος - Δοξιάδης - Ξενάκης -Βερέμης (σ.π )

ΙΔΡΥΜΑ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ - απολογισμος 2019

το ακίνητο του ιδρύματος ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ στον Πειραιά  10-ετία του 50




Δημοσιεύτηκε  στον ιστότοπο του Ιδρύματος  Πετρολέκα και
 παραθέτουμε τον απολογισμό  Εσόδων -Εξόδων για το έτος 2019.
 Συντάξαμε έναν πίνακα των εσόδων της τελευταίας 5-ετίας
 όπου διαπιστώνεται μια πτώση στα χρόνια της κρίσης
 και μια ελπιδοφόρα ανάκαμψη το 2019 . (σ.π )

Καλό Καλοκαίρι .. καλές διακοπές ....προσεκτικά

 

ΛΑΚΩΝΕΣ & ΤΣΑΚΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ

 

Παραθέτω στην συνέχεια απόσπασμα από την επιστημονική διατριβή της ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ Ν. ΓΕΩΡΓΙΤΣΟΓΙΑΝΝΗ Καθηγήτριας Ιστορίας της Τέχνης και του Πολιτισμού στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο με θέμα ΛΑΚΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΣΑΚΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ.

 Αντιγράφω από το εισαγωγικό σημείωμα ......(σ.π)

 Η διασπορά των Λακώνων και των Τσακώνων, στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (Ρουμανία) κατά το 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα αποτελεί μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της ιστορίας της νεοελληνικής διασποράς. Η παρούσα εργασία επιχειρεί μια πρώτη προσέγγιση στο θέμα αυτό, με βάση ιστορικές και μνημειακές μαρτυρίες. 

Η μετανάστευση από τις περιοχές αυτές της Νοτιοανατολικής Πελοποννήσου εντάσσεται στο ευρύτερο μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα Ελλήνων προς τη Βλαχία και τη Μολδαβία, που σημειώθηκε μετά τη ρωσοτουρκική συνθήκη της Αδριανουπόλεως (1829), με την οποία δόθηκε μερική πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία στις Ηγεμονίες και ξεκίνησε η διαδικασία σχηματισμού του ρουμανικού κράτους. Συγχρόνως, η διεθνοποίηση του Δούναβη και η εκτέλεση έργων που διευκόλυναν τη ναυσιπλοΐα στον ποταμό διευκόλυναν το εμπόριο, ιδίως των σιτηρών, και έδωσαν πολλές ευκαιρίες επαγγελματικής απασχόλησης. 

Οι πολλαπλές οικονομικές δυνατότητες που προσφέρονταν προσέλκυσαν πολλούς Έλληνες, οι οποίοι ασχολήθηκαν με επιτυχία σε όλους τους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, κυρίως όμως με το εμπόριο, τη ναυτιλία, την εκμετάλλευση της γης, τη βιοτεχνία/ βιομηχανία. Ασχολήθηκαν και με τις τέχνες, τα γράμματα και τις επιστήμες, όπου ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή τους στην ιατρική. Ίδρυσαν επίσης άριστα οργανωμένες ελληνικές κοινότητες με εκκλησίες, σχολεία, συλλόγους, βιβλιοθήκες και άλλα ιδρύματα.

 Σπουδαιότερες ήταν οι κοινότητες στο Βουκουρέστι, στα παραδουνάβια λιμάνια Βραΐλα, Γαλάτσι, Γιούργεβο, Τούλτσα και Σουλινά, καθώς και στο παρευξείνιο λιμάνι της Κωνστάντζας.

 Η μετανάστευση των Λακώνων και Τσακώνων προς τη Ρουμανία εντάσσεται στο πλαίσιο ευρύτερων μεταναστευτικών ροών που ξεκίνησαν από τις περιοχές αυτές στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Όπως έχει παρατηρηθεί, οι κάτοικοι του Αρκαδικού και του Λακωνικού Πάρνωνα υπήρξαν από τους πρώτους που διάλεξαν το δρόμο της μετανάστευσης, λόγω των περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που πρόσφερε ο τόπος. Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις οι σχετικά κοντινές αποστάσεις, ακόμα και ορεινών χωριών, από τα παράλια και η ύπαρξη θαλάσσιων δρόμων επικοινωνίας διευκόλυναν τις μετακινήσεις. Σημειώθηκε αρχικά μετανάστευση σε γειτονικές περιοχές, στα κοντινά νησιά Σπέτσες και Ύδρα, καθώς και στα μεγάλα αστικά κέντρα, Σύρο και Αθήνα- Πειραιά. Μετανάστευσαν επίσης προς την Κωνσταντινούπολη, τις Παραδουνάβιες και Παρευξείνιες περιοχές (Ρουμανία, Βουλγαρία, Ρωσία), στην Αίγυπτο, ακόμα και σε χώρες της κεντρικής και νότιας Αφρικής. Στη συνέχεια- ή και παράλληλα- ξεκίνησε το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα προς τη Βόρεια Αμερική. Στους τόπους υποδοχής εργάστηκαν οι περισσότεροι αρχικά ως πλανόδιοι ή μόνιμοι πωλητές, σερβιτόροι, υπάλληλοι ή εργάτες, πολλοί όμως κατόρθωσαν να γίνουν επιτυχημένοι επιχειρηματίες. Συνηθιζόταν μάλιστα σε περιοχές όπως στο Ζάρακα, και η μετανάστευση παιδιών και εφήβων, που εργάζονταν συνήθως ως μικροί υπάλληλοι παντοπωλείων ή άλλων εμπορικών καταστημάτων στα νησιά του Αργοσαρωνικού, στην Ερμιονίδα, Αθήνα- Πειραιά και αλλού. Αναφέρονται επίσης περιπτώσεις που ορισμένοι δούλεψαν μετά στη Ρουμανία, για να εξοικονομήσουν το ποσό του ναύλου τους για την Αμερική, όπου μετανάστευσαν στη συνέχεια. 

 Λάκωνες στη Ρουμανία

 Στη Ρουμανία εντοπίστηκαν πολλοί Λάκωνες προερχόμενοι από τα χωριά του Ζάρακα Επιδαύρου Λιμηράς στη ΒΑ Λακωνία και ειδικότερα από το ορεινό χωριό Χάρακας.

 Σημαντικότερη υπήρξε η παρουσία του Δημήτριου Θεοδ. Ροβάτσου, βιομήχανου ζαχαροπλαστικής και ευεργέτη, από το Χάρακα. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών πήγε στο Βουκουρέστι, όπου αρχικά εργάστηκε ως πλανόδιος πωλητής λουκουμιών. Στη συνέχεια απέκτησε δικό του κατάστημα και αργότερα ίδρυσε μεγάλη μονάδα παραγωγής σακχαρωδών και αμυλωδών προϊόντων. Σημειώνεται ότι οι Έλληνες κατείχαν ένα πολύ σημαντικό ποσοστό της βιομηχανίας σακχαρωδών στη Ρουμανία, και ιδιαίτερα παραγωγής λουκουμιών, χαλβαδοποιΐας και ταχινοποιΐας.

 Στο Βουκουρέστι είχαν εγκατασταθεί επίσης και οι Χαρακιώτες Παύλος Π. Χελιώτης, Θεόδωρος Π. Χελιώτης, Δημ. Π. Ροβάτσος, Γεώργιος Γαβρίλης και Νικόλαος Α. Ροβάτσος, συγγενείς του Δ. Θ. Ροβάτσου.

 Ο Δημήτριος Ροβάτσος νυμφεύθηκε το 1892 την Μαρία Γ. Κόντη, Ελληνίδα από Καλαφάτιο της Ρουμανίας. Η οικογένειά της ήταν από τις πιο σημαντικές της ελληνικής κοινότητας της πόλης, όπως φαίνεται από το ότι ο πατέρας της Γεώργιος Κ. Κόντης ήταν ένας από τους κτήτορες της Ελληνικής Εκκλησίας του Καλαφατίου. Το Καλαφάτιο, παραδουνάβια πόλη στα σύνορα με τη Βουλγαρία, ήταν σημαίνων εμπορικός κόμβος, με ελληνική κοινότητα αποτελούμενη κυρίως από Ηπειρώτες και Μακεδόνες, που ασχολούνταν με το εμπόριο σιτηρών. Ο Ροβάτσος υπήρξε επίσης δραστήριο μέλος και ευεργέτης της ελληνικής κοινότητας, καθώς και του Δήμου Βουκουρεστίου.

 Το 1899 αναφέρεται στον κατάλογο όσων πρόσφεραν χρήματα για την ανέγερση του Μεγάρου της Ελληνικής Πρεσβείας και Ελληνικού Σχολείου στο Βουκουρέστι (Δ.Θ. Ροβάτσος φρ. 500).

 Το 1904, στη μνήμη της κόρης του Σταματίνας, που πέθανε σε ηλικία μόλις επτά ετών, ο Δ. Ροβάτσος δώρισε ενδυμασίες για δώδεκα μαθητές και μαθήτριες του Ελληνικού Σχολείου . 

Το 1905 εξελέγη ταμίας στο Φιλεκπαιδευτικό Σύνδεσμο ο «Απόλλων» στο Βουκουρέστι, ενώ το 1916 με τη διαθήκη του κατέλειπε 500 λέι στο Δήμο Βουκουρεστίου για τους απόρους και 5.000 λέι για τη συντήρηση της Ελληνικής Εκκλησίας, που ιδρύθηκε στα 1899 από τον Παναγή Α. Χαροκόπο. Ευεργέτησε επίσης την ιδιαίτερη πατρίδα του. Το 1900 από το Βουκουρέστι έστειλε μαζί με άλλους συμπατριώτες του αφιερώματα προς τον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στον Χάρακα. Συγκεκριμένα, ο Δημήτριος Θ. Ροβάτσος έστειλε δύο πολυελαίους αξίας 550 δραχμών, ο Παύλος Π. Χελιώτης μία καμπάνα αξίας 525 δραχμών, ο Γεώργιος Αγγ. Γαβρίλης μερίμνησε για την κατασκευή των στασιδιών του ναού, ενός αναλογίου («Κανόναρχος) και ενός κηροπηγίου, όλα αξίας 300 δραχμών, και ο Θεόδωρος Π. Χελιώτης τέσσερα καντήλια αξίας 80 δραχμών, όπως αναφέρεται σε ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ζάρακα. Για τις δωρεές αυτές έλαβαν τα συγχαρητήρια του Δ.Σ. «δια τα ευγενή, πατριωτικά και φιλόθρησκα αισθήματα αυτών» (Συνεδρίαση της 9ης Ιουλίου 1900) .

 Ο Δ. Ροβάτσος ανήγειρε το 1905-1906 το Κτήριο του Δημοτικού Σχολείου Χάρακα .

 Η όλη δαπάνη ανήλθε στο ποσό των 40.000 σαράντα χιλιάδων δραχμών. Αριστερά της εισόδου του Σχολείου βρίσκεται εντοιχισμένη ανάγλυφη μαρμάρινη πλάκα όπου εντός μεταλλίου παριστάνονται σε προτομή δύο μορφές, ένα νεαρό κορίτσι δίπλα σε γενειοφόρο άντρα. Πρόκειται για τον Δημήτριο Ροβάτσο και την κόρη του Σταματίνα, που πέθανε στο Βουκουρέστι το 1904 και στη μνήμη της οποίας κτίστηκε το σχολείο, όπως αναφέρεται στην επιγραφή που βρίσκεται πάνω και κάτω από τις μορφές: «ΤΟΔΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟΝ/ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ/ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΡΟΒΑΤΣΟΣ/ ΗΓΕΙΡΕΝ/ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΗΣ ΕΥΑΥΤΟΥ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΝΗΣ/ ΑΩΡΩΣ ΤΗΣ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΑΓΚΑΛΗΣ/ ΑΠΟΣΠΑΣΘΕΙΣΗΣ/ ΕΤΕΙ 1904 ΕΝ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΩ» .

 Με τη διαθήκη του το 1916 ο Δημήτριος Ροβάτσος κατέλειπε επίσης κληροδότημα για την ίδρυση Νοσοκομείου στο Χάρακα, το οποίο όμως δεν υλοποιήθηκε, λόγω της πτώσης του ρουμανικού νομίσματος μετά Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ 1902-1979

       Παρουσιάζουμε  στην συνέχεια  αποσπάσματα απο την Διπλωματική 

 Εργασία  του πάτερ Γκορέ Μάρκου έτους 2018  - 

 υπο την αιγίδα των Θεολογικών Σχολών  του Εθνικού Καποδιστριακού

Πανεπιστημίου Αθηνών και του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης για την 

ζωή και το ποιμαντορικό έργο του   ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝΑ  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. 

Επισημαίνουμε ότι ο πατέρας  του Μακαριστου   ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

 ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ έφυγε απο τον Χάρακα σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε

 στο Κρανίδι όπου προόδευσε ως υφασματέμπορος. (σ.π)

 Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο Κρανίδι του νομού Αργολίδος το έτος 1902. Γονείς του ήταν ο υφασματέμπορος Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου και η Ελένη Μώρου. 
Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Παπαγεωργίου. Είχε 3 αδελφές την Άννα, την Αικατερίνη και την Σοφία. Σε νεαρή ηλικία έγινε μοναχός στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου-Καρτσωναίων της σκήτης της Αγίας Άννης. Για την κουρά του έγραψε στο προσωπικό του ψαλτήριο:
 «Τῆ 19ῃ Ὀκτωβρίου 1921 ἀνεχώρησα δι’ Ἅγιον Ὄρος», «Τῆ 27ῃ Νοεμβρίου 1921 ἐκάρην Μοναχός ἐν τῆ Ἱ. σκήτῃ της Ἁγ. Ἄννης, τοῦ Ἁγ. Ὄρους, Κελλίῳ τοῦ Ἁγ. Γεωργίου τῶν Ἀδελφῶν Κάρτσωνα ὑπό τόν Γέροντα Ἱερομόναχον Γαβριήλ Κάρτσωναν. Σήν κουράν ἐτέλεσεν ὁ Ἱερομόναχος Ἐφραίμ Ἁγιαννανίτης». Ο Γέροντας Γραβριήλ Κάρτσωνας ήταν μια σημαντική προσωπικότητα. Κοιμήθηκε το 1956. Κατάγονταν από ιστορική και αρχοντική οικογένεια της Καλαμάτας και τελείωσε τη σχολή των Καλών Τεχνών του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου. Υπήρξε σημαντικός προσωπογράφος που σημαντικών προσώπων της εποχής του, μεταξύ των οποίων και της βασίλισσας Βικτωρίας της Μεγάλης Βρετανίας. Επίσης αγιογράφησε πάρα πολλές ιερές εικόνες οι οποίες κοσμούν πολλούς ναούς της Ελλάδας και του εξωτερικού.
 Από κει πήγε στην Μονή Γρηγορίου όπου χειροτονήθηκε διάκονος. 
Για τη χειροτονία του σημείωσε στο προσωπικό του ψαλτήριο: «Τῆ 24ῃ Ἰουλίου 1922 ἐχειροτονήθην Διάκονος ἐν τῆ Ἱ. Μονῆ τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγ. Ὄρους, ὑπό τοῦ Μητροπολίτου (τότε Ἐπισκόπου) Ἱερισσοῦ καί Ἁγίου Ὄρους Σωκράτους. Συμμαρτυρία Ἱερομ. Ναθαναήλ Ἁγιαννανίτου». Ως διάκονος συνδέθηκε με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, επειδή από το 1925 υπηρέτησε ως γραμματέας της Αρχιεπισκοπής. Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος τον προήγαγε σε ιεροκήρυκα της τότε αχανούς Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Τελείωσε την θεολογική σχολή των Αθηνών με άριστα. Το γεγονός ότι καταγόταν από το Κρανίδι ήλκυσε το ενδιαφέρον του συμπατριώτη του Μητροπολίτη Χίου, Παντελεήμονα Φωστίνη (1888- 1962), να του παράσχει τις δυνατότητες ανάπτυξης της κλήσης του προς την ιερωσύνη.





 Ο Παντελεήμων Παπαγεωργίου συμμετείχε στην κίνηση του Τάγματος του Αγίου Παντελεήμονος, την οποία ίδρυσε στην Κύμη ο Μητροπολίτης Καρυστίας Παντελεήμων Φωστίνης. Το κίνημα αυτό αν και δεν επιτέλεσε ολόκληρο τον προορισμό του όπως τον είχε εκείνος οραματισθεί, εν τούτοις προσέφερε στην Εκκλησία πολλούς διαπρεπείς επιστήμονες κληρικούς. Η κίνηση αυτή ήταν γνωστή για τις προωθημένες για την περίοδο του μεσοπολέμου εκκλησιολογικές της απόψεις και λειτουργικές καινοτομίες, και τη συμμετοχή των γυναικών στους εκκλησιαστικούς χορούς. Για την κίνηση αυτή ο Παντελεήμων Φωστίνης έλεγε ότι «Εκκλησία ως γνωστόν δεν είναι η ιεραρχία. Εκκλησία είναι το άθροισμα των εις Χριστόν ομοδόξως πιστευόντων κληρικών και λαϊκών, ως τούτο καταφαίνεται από των πρώτων ημερών της χριστιανικής Εκκλησίας». Αυτό το γεγονός δημιούργησε πανελλαδικά τεράστιο θέμα, απασχόλησε μάλιστα και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μετά το 1946 το Τάγμα αυτό ονομάστηκε «Τάγμα του Δεσπότη». Το Τάγμα αυτό σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο ήταν «εστία μολύνσεως» της οποίας τα έργα «απειλούν να προκαλέσουν ναυτίαν και εις αυτούς τους βουβάλους του βορβορώδους Αλιάκμονος».
 Ο Παντελεήμων Φωστίνης είχε γίνει στόχος των θρησκευτικών οργανώσεων και επειδή είχε δηλώσει ότι ήταν δημοτικιστής και όταν μιλούσε από τον άμβωνα, μιλούσε πάντα στη δημοτική γλώσσα. Γι’ αυτό οι οργανώσεις τον ενέταξαν ανάμεσα στους «αθέους και μαλλιαρούς». Σε συγκέντρωση που έγινε στον Πειραιά εκδόθηκε ψήφισμα το οποίο ο όχλος που συγκεντρώθηκε εκεί το υποδέχθηκε κραυγάζοντας «ανάξιος-ανάξιος». Μέσω του ψηφίσματος αυτού αυτή η συγκέντρωση κατάγγελλε τον Μητροπολίτη Καρυστίας Παντελεήμονα Φωστίνη προς τον Ελληνικό λαό-ιδιαίτερα τον λαό του Πειραιά-, τον λαό της επαρχίας του και την Ιερά Σύνοδο ως ομόφρονα, και σύμμαχο των Γληνού και Δελμούζου και επίβουλο της ακεραιότητας του ευαγγελίου του Χριστού. Ο Παντελεήμων Φωστίνης υπήρξε στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Μελέτιου Μεταξάκη (Ιεράπετρα Κρήτης 1871- Αλεξάνδρεια Αιγύπτου 1935), ο οποίος τον διόρισε πρωτοσύγκελο και Διευθυντή των Γραφείων της Ιεράς Μητροπόλεως Αθηνών κατά το έτος 191871. Ο Μελέτιος Μεταξάκης χαρακτηρίστηκε ως Μασόνος, νεωτεριστης και οικουμενιστής. Ο Φωστίνης ήταν μέλος της Παγκληρικής ένωσης και φίλα προσκείμενος στην επανάσταση και στον Πλαστήρα, μαζί με τους κατοπινούς Αρχιεπισκόπους Δαμασκηνό Παπανδρέου και Αθηναγόρα Σπύρου. Η απόφαση για τις αλλαγές στην Εκκλησία είχε ληφθεί σε σύσκεψη που έγινε στο γραφείο του Νικολάου Πλαστήρα με την συμμετοχή των Στ. Γονατά (1876-1966), Ιω. (Γιάγκου) Σιώτη Τπουργού των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως, Γ. Σιδέρη υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου και Κ. Ρέντη (1884-1958) υπουργού δικαιοσύνης και προσωρινά εξωτερικών, οι οποίοι ήταν υπουργοί και μέλη του προεδρείου της Παγκληρικής ένωσης. 
Ο Παντελεήμων Φωστίνης ως Μητροπολίτης ήταν αγαπητός στο ποίμνιό του και αυτό φαίνεται την αναγνώριση της εικοσαετούς προσφοράς του στη Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου. Ως μητροπολίτης Χίου αγωνίσθηκε πολύ για την ανύψωση του πνευματικού και θρησκευτικού επιπέδου του ποιμνίου του. Συντέλεσε στο να πνεύσει εκεί ένας άνεμος αναδημιουργίας και δράσης αγωνιζόμενος για την επίτευξη της ανθοφορίας του εκκλησιαστικού έργου στο ιστορικό αυτό νησί της Ελλάδας. Όλα αυτά τα έκανε παραμένοντας απτόητος στις αντιδράσεις και την πολεμική την οποία εξαπέλυσαν κακόπιστοι αντίπαλοί του και το πέτυχε. Ο θάνατός του υπήρξε πολύ βαρύ πλήγμα για την Εκκλησία της Ελλάδος, το Ελληνικό έθνος και για τη νήσο της ποιμαντορίας του τη Χίο. Το 1926 στα πλαίσια της ευπρέπειας και του σεβασμού, αντιπαρατέθηκε επιστημονικά, με τον Παναγιώτη Σρεμπέλα για το θέμα της μεταφοράς της Θείας Κοινωνίας στους ασθενείς. Σό 1927 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον Πειραιά. Για την χειροτονία του σε πρεσβύτερο έγραψε στο προσωπικό του Ψαλτήριο: «Σῆ Β΄ Κυριακῆ τῶν Νηστειῶν, 7 Μαρτίου 1927, ἐχειροτονήθην Πρεσβύτερος, ἐν τω Ἱ. Ναώ τοῦ Ἁγ. Βασιλείου Πειραιῶς ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Καρυστίας Παντελεήμονος Φωστίνη».

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ αγίου Ιωάννη του θεολόγου

Χαρμόσυνη ημέρα ήταν η Κυριακή 12 Ιουλίου 2020 για την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης, καθώς επαναλειτούργησε, ύστερα από 130 χρόνια, η Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, που βρίσκεται πλησίον της Ενορίας Χάρακα στον Δήμο Μονεμβασίας.

 Το εν λόγω Μοναστήρι λειτούργησε αρχικά τον 16ο αιώνα, ως γυναικεία Μονή, αλλά στην πορεία έγινε Ανδρώα έως το 1891, οπότε και εγκαταλείφθηκε.Νωρίτερα είχε παίξει σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ιερή εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου μεταφέρθηκε, κατά τρόπο θαυματουργικό, από τις Σπέτσες στην εν λόγω Μονή, γεγονός που εξηγεί την αθρόα προσέλευση Σπετσιωτών κάθε χρόνο κατά την εορτή του Αγίου.

Η ιερή εικόνα όλο αυτό το διάστημα φυλασσόταν στον Ενοριακό Ναό Τριών Ιεραρχών στον Χάρακα. 

Η επίσημη έναρξη επαναλειτουργίας της Μονής έγινε την Κυριακή 12 Ιουλίου με την τέλεση Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου. Νωρίτερα, κατά τον Όρθρο, εκάρη ο πρώτος Μοναχός της Μονής, ο κ. Βασίλειος Κόκκορης, ο οποίος έλαβε το όνομα Αμφιλόχιος. Ο νέος μοναχός, που είναι ένας ευσεβής νέος με καταγωγή από τη Ρειχιά, θεολόγος, με πολλές ακόμα αρετές και προπάντων διάθεση να ζήσει σ’ αυτόν τον ασκητικό και προσευχητικό τόπο, είχε παρακαλέσει θερμά τον σεπτό Ποιμενάρχη μας το προηγούμενο διάστημα να εγκαταβιώσει εκεί, παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας τέλεσε και την εις Διάκονον χειροτονία του πατρός Αμφιλοχίου.

της ζωής μου ταξείδιον .....

   Σαν σημερα  ..... 

η Μάνα  μου φούρνισε  με την πεθερά της ,  έφαγε "προπύρα"

 και  ύστερα ντουγρού στο μαιευτήριο  ΘΕΙΑ-ΔΙΑΜΑΝΤΩΣ  Home .

 Μαμή η θεια-Μαρίνα  η "καρμαράκαινα" μετέπειτα  νονά μου. (σ.π) .

γεννήθηκα  στον Χάρακα  - δευτέρα  μεσημέρι
γιατρός δεν με ξεπέταξε - μα μιας μαμής το χέρι .....

Τραγωδία στην ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

Στην περιοχή της Μονεμβάσιας, από τον ορεινό όγκο του «Κούνου» έως τον «Καβομαλιά», σε ένα μήκος 30 km, έχουν χωροθετηθεί 250 Α/Ν: 220 με άδεια παραγωγής και 30 αξιολογούνται προς αδειοδότηση (παραθέτω χάρτης Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας με ημερομηνία 15 Μαΐου 2020).
 Με τον παραπάνω σχεδιασμό, προκύπτει ένα συνεχές μέτωπο μέσου ύψους 150 – 200 m, κατά μήκος των κορυφογραμμών απόληξης του Πάρνωνα, που θα λειτουργήσει ως ένα αδιαπέραστο, εναέριο φράγμα.
 Τα παραπάνω αποδεικνύονται εύκολα από μια απλά διαίρεση του μήκους του μετώπου με τον αριθμό τον Α/Ν, συνυπολογίζοντας τη διάμετρο φτερωτής κάθε Α/Ν που ανέρχεται σε 80 – 120 m. Ειλικρινά, η τοπική κοινωνία έχει άραγε συνειδητοποιήσει τις περιβαλλοντικές, πολιτιστικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις από την υλοποίηση των παραπάνω έργων σωρευτικά και όχι μεμονωμένα;
 Κατά την άποψή μου, οι ασφαλτοστρώσεις δρόμων, οι παιδικές χαρές κλπ. αποτελούν οφέλη που δεν αντισταθμίζουν τις συνέπειες από ένα στρεβλό, αναπτυξιακό μοντέλο, που επιβάλλεται, χωρίς να συνιστά μια σοβαρή παρακαταθήκη για τη νέα γενιά του τόπου.
 Η καθαρή, «πράσινη» ενέργεια, συμπατριώτες, δεν θεραπεύει πάσαν νόσον και πάσαν…….., και κυρίως όταν προωθείται χωρίς μέτρο, κανόνες και κοινή λογική.
 Είναι δεδομένη η άμεση υλοποίηση των εγκαταστάσεων τα επόμενα χρόνια, λόγω του τεράστιου επενδυτικού ενδιαφέροντος, καθώς και λόγω των σχετικών κοινοτικών δεσμεύσεων της χώρας.
 Έτσι, το σωτήριον έτος 2023, όταν θα έχουν υλοποιηθεί όλες οι παραπάνω εγκαταστάσεις (κύρια και συνοδά έργα), αναμένονται οι εξής δράσεις από τους αρμόδιους φορείς:
- Ο Δήμος επιτέλους ξεκινά τη διαδικασία έκδοσης Π.Δ. για το χαρακτηρισμό οικισμών ως παραδοσιακούς (Ελληνικό, Βελανίδια, Λάχι κ.ά.). Προφανώς, οι Α/Ν σε απόσταση μικρότερη των 1.500 m από αυτούς τους οικισμούς θα απομακρυνθούν άμεσα από την περιοχή για αποκατάσταση του τοπίου…… Εκτιμάται ότι μιλάμε για περίπου 40 Α/Ν τουλάχιστον…
- Το Περιφερειακό Συμβούλιο εισηγείται στο ΥΠΕΝ τη θεσμοθέτηση του Περιφερειακού Χωροταξικού Πλαισίου Πελοποννήσου, όπου η περιοχή του «Κούνου» και του «Καβομαλιά» προβλέπονται ως Προστατευόμενα Τοπία Διεθνούς Εμβέλειας. Προφανώς, στη συνέχεια θα απομακρυνθούν 50 περίπου Α/Ν, ως απολύτως βλαπτικές για το Προστατευόμενο Τοπίο…..
- Ο νεοσύστατος ΟΦΥΠΕΚΑ θα αναθέσει σε ειδικούς επιστήμονες τη σύνταξη Μελέτης για τις επιπτώσεις του «φράγματος» των Α/Ν στις μεταναστευτικές διελεύσεις της σημαντικής ορνιθοπανίδας από την περιοχή. Προφανώς, στη συνέχεια θα αφαιρεθούν για το λόγο αυτό τουλάχιστον 40 Α/Ν…….
 - Ολοκληρώνονται οι Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες για την περιοχή και, με βάση το νέο νομοσχέδιο, καθορίζονται Περιοχές Απολύτου Προστασίας της Φύσης, οι οποίες αποτελούν ζώνες αποκλεισμού για εγκατάσταση Α/Ν. Προφανώς, πλέον απαιτείται η απομάκρυνση τουλάχιστον 40 Α/Ν…….
- Ειδικά για την ευρύτερη περιοχή του «Κούνου», το Υπουργείο Πολιτισμού ολοκληρώνει το χαρακτηρισμό έκτασης 40 km2 ως Αρχαιολογικό Χώρο, με μεγάλους θύλακες προστασίας σπηλαίων και προϊστορικών αρχαιοτήτων, ασύμβατους με εγκαταστάσεις ΑΠΕ. Προφανώς, αφαιρούνται, για το λόγο αυτό, άλλες 50 A/N……..
- Τέλος, με πρωτοβουλία του Δήμου, και μετά το πέρας όλων των παραπάνω διαδικασιών, η επίδικη περιοχή χαρακτηρίζεται ως Περιφερειακό Πάρκο Εθνικής Εμβέλειας, ενώ ταυτόχρονα επιλέγεται και θεσμοθετείται (με την έγκριση του ΓΠΣ) ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο για την περιοχή, με κύριους μοχλούς ανάπτυξης το φυσικό περιβάλλον και το πολιτιστικό απόθεμα.
Από όόόόόλα τα παραπάνω, συμπεραίνεται:

πολιτισμος - ασπροπάρης - γεμιστά

        Παραθέτω στην συνέχεια  και μοιράζομαι μαζί σας

        τρεις ενδιαφέρουσες αναφορές απο το διαδίκτυο.

-  Ποιά ήταν άραγε η πρώτη πολιτισμική πράξη

 απο καταβολής κόσμου :

        -  Ασπροπάρης ένα παράξενο και αινιγματικό πουλί

            στα  πρόθυρα εξαφάνισης  σε  live streaming  

                                                             -  Ενα  βαθύτατα ευαίσθητο μικρό κείμενο                                                                                                                 

               

                                                

"Πριν από χρόνια, η ανθρωπολόγος Margaret Mead ρωτήθηκε από έναν μαθητή

 τι θεωρούσε ως το πρώτο σημάδι πολιτισμού σε μια κοινωνία.

 Ο μαθητής περίμενε την Mead να μιλήσει για αγκίστρια ή πήλινα αγγεία ή γλυπτά.

 Αλλά όχι. Η Mead είπε ότι το πρώτο σημάδι του πολιτισμού σε έναν αρχαίο πολιτισμό 

ήταν ένα μηριαίο οστό που είχε σπάσει και στη συνέχεια είχε πλήρως επουλωθεί.

 Η Mead εξήγησε ότι στο βασίλειο των ζώων, αν σπάσεις το πόδι σου, πεθαίνεις.

 Δεν μπορείς να φύγεις από τον κίνδυνο, να φτάσεις στο ποτάμι και να πιείς νερό

 ή να κυνηγήσεις για φαγητό. Είσαι τροφή για άγρια θηρία.

 Κανένα ζώο δεν επιβιώνει από ένα σπασμένο πόδι αρκετό καιρό

 ώστε να επουλωθεί το οστό. Ένας σπασμένος μηρός που έχει επουλωθεί

 είναι απόδειξη ότι κάποιος έχει πάρει χρόνο για να μείνει με αυτόν που έπεσε,

 έδεσε την πληγή, έχει μεταφέρει το άτομο σε ασφαλές μέρος και έχει

 φροντίσει το άτομο να ανακάμψει.

 Το να βοηθάς κάποιον άλλον μέσα από δυσκολίες

 είναι εκεί που ξεκινά ο πολιτισμός, είπε η Mead.

 " Είσαι στα καλύτερά σου όταν εξυπηρετείς άλλους.

 Να είσαι πολιτισμένος. 

   http://www.lifeneophron.eu/

 Για άλλη μια χρονιά, μπορούμε να παρακολουθήσουμε ζωντανά τη 

ζωή των Ασπροπάρηδων, μέσω της μοναδικής στον κόσμο live streaming 

κάμερας που έχει τοποθετηθεί σε φωλιά του είδους.

 Η κάμερα λειτουργεί από το 2012 και μέχρι σήμερα το ζευγάρι

 έχει αποκτήσει 12 μικρά! Μείνετε συντονισμένοι στο http://www.lifeneophron.eu/ 

 για να δείτε μια νέα γενιά Ασπροπάρηδων να μεγαλώνει, σε πραγματικό χρόνο!

ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΠΕΝΘΗ

•  Απεβίωσε την Κυριακή 31 Μαΐου 2020, στην Αθήνα ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΙΩ. ΧΕΛΙΩΤΗΣ, σε ηλικία 72 ετών. Ο Αντώνης, ήταν το δεύτερο από τα έξι παιδιά του Γιάννη και της Παναγιώτας Χελιώτη (Νίκος, Αντώνης, Μιχάλης, Βασίλης, Τάσος, Σοφία). Από μικρός ακολούθησε τη μετανάστευση των νέων στην πρωτεύουσα, όπου τα πρώτα χρόνια εργάστηκε ως υπάλληλος και στη συνέχεια, μαζί με τα αδέλφια του εδημιουργησε μία αξιόλογη εμπορική επιχείρηση τροφίμων. Δεν δημιούργησε οικογένεια και μετά τη συνταξιοδοτηση του, τον περισσότερο καιρό έμενε στον Χάρακα. Ο Αντωνης ήταν τύπος κοινωνικός και ευχάριστος. Δυστυχώς, τα τελευταία 3,5 χρόνια είχε σοβαρά προβλήματα με την υγεία του.                                       Αιωνία του η μνήμη!   Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του!     

                                                   

Ανοιξιάτικες χαρακιώτικες εικόνες ....

Η άνοιξη οδεύει προς το τέλος της - έστω με μοτίβα φθινοπωρινά. 

Ηταν και φέτος αναλλοίωτη η ομορφιά της - όπως πάντα. 

Όμως οι άνθρωποι έμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους

 και δεν μπόρεσαν να την χαρούν. Την αποχαιρετούμε

 με ανοιξιάτικες φωτογραφίες από το χωριό μας -

εικόνες που αποθανάτισαν 3 φίλοι : ο Πάνος Γράφος - 

ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος και ο Χρήστος Χελιώτης

Χαρακιωτικη Άνοιξη 2020

Ο μόνιμος συνεργάτης του ιστότοπου ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ 

ανά εποχικές περιόδους περιγράφει τα νέα του χωριού μας.

 Φέτος βέβαια ο κορωνοιός επέβαλε οι δύο βασικές ανοιξιάτικες εκδηλώσεις 

στο χωριό μας , το πάσχα και του θεολόγου , να γίνουν ’’κεκλεισμένων των θυρών’’.

Παραθέτω όμως στην συνέχεια μια φωτογραφία του 1950 από το χορό

 στην πλατεία του χάρακα στο πανηγύρι του αγιαννιού, με ένα σχόλιο.

 Οι καλοντυμένοι μπόμπιρες δίπλα στην ορχήστρα – δυό βιολιά και δυό 

λαούτα παρακαλώ – ο ένας έχει καλλιτεχνική και ο άλλος εμπορική φλέβα.

 Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο της ΕΝΩΣΗΣ ΣΠΕΤΣΙΩΤΩΝ 

και την οικογενειακή συλλογή της αειμνήστου Ελένης παν. Μοίρα. (σ.π)

Μετά την βαριά ατμόσφαιρα και την ερημιά από ανθρώπους ,

που παρατηρείται κατά τους χειμερινούς μήνες , γενικώς και κυρίως

 στο χωριό μας ,όπου οι μόνιμοι κάτοικοι μετρώνται στα δάχτυλα των χεριών,

με δικαιολογημενη ψυχική διάθεση και ευφορία περίμεναν

 την ανθοφόρο άνοιξη, αλλά αυτή δεν ήλθε, όπως πρώτα.

 Αλλαξε τη "ρότα" και έφερε μαζί της και τον φονευτή ιό, που μας "άλλαξε τα φώτα". 

Όλοι γνωρίζουμε και ζήσαμε την κατάσταση που δημιουργήθηκε

 και έτσι δεν έχουμε κάτι το ιδιαίτερο να πούμε, αφού ο εγκλεισμός

 και τα άλλα μέτρα ήσαν ίδια και στις πόλεις και στα χωριά. 

 Να πούμε μόνο ότι οι θρησκευτικές γιορτές , εγιναν σύμφωνα με τις οδηγίες ,

 δηλ. και το Πάσχα και του Αγίου Ιωάννου, ο π. Γρηγόρης και οι ψάλτες

 έκαναν τη λειτουργία "κεκλεισμένων των θυρών".

 Μερικοί πιστοί έμειναν στον αύλιο χώρο της Εκκλησίας , στον Ναό των Τριών Ιεραρχών.

 Ούτε το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου μέσα στο πανέμορφο ανοιξιάτικο

 περιβάλλον,  λειτουργηθηκε. Πάντως την ημέρα του Πάσχα,

 "τιμήθηκε" το αρνί στη σούβλα, από λίγους. 

Και αφού δεν έχουμε άλλα νέα, εκτός από τα συνηθισμένα ότι αναμένονται 

οι κτηνοτρόφοι από τα χειμαδιά, ας σχολιασουμε τοτε περιπαικτικά 

τι λέγαμε τότε και τι θα λέγαμε τώρα για τον Μάρτη και Μάη :

 Την 1η Μαρτίου τα παιδιά έβγαιναν στους δρόμους και κτυπώντας διάφορα

 τενεκεδάκια ή διάφορα άλλα μεταλλικά αντικείμενα, τραγουδούσαν 

"Μπήκε ο Μάρτης με χαρά, όξω ψύλλοι και ποντίκια", 

τώρα θα λέγαμε" μπείτε όλοι μες στα σπίτια". Για τον τελευταίο μήνα της άνοιξης,

 τον Μάιο : λέγαμε το γνωστό "ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ,

 να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή", τώρα λέγαμε ".... 

εμπρός βήμα αργό, μη συναντήσουμε τον κορονοϊό".

 Πάντως ο Μακαριστός παπα-Δημήτρης ακολουθούσε το τραγουδάκι,

 και μας πήγαινε στους Άγιους Θεοδώρους ή στον Αη Γιάννη. 

Ακόμη σκέφτομαι τα εξής : "οι πατριώτες μας οι Μανιάτες που αποκαλούν

 χαϊδευτικά τα αγόρια τους" κορώνα μου", θα συνεχίσουν να το λένε;;"

Συν τοις άλλοις, είχαμε και ένα δυσάρεστο.

 Στις 5 Απριλίου απεβίωσε στον Αγ. Νικόλαο Νεαπόλεως, όπου διέμενε

 την τελευταία διετία η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΡΟΒΑΤΣΟΥ, σε ηλικία 90 ετών,

 χήρα του Σπύρου Ροβατσου, το γενος Ανδρομιδά απο τον Γέρακα.

 Είχε παντρευτεί τον Σπύρο, ο οποίος δυστυχώς πέθανε νέος σε ηλικία 37 ετών,

 και έτσι μόνη της μεγάλωσε τα τρία κορίτσια της : την Κατερίνα,

 την Αναστασία και την Σπυριδουλα. Υπήρξε μία καλή, αγαθή και

 αξιοπρεπής γυναίκα, καλη μητέρα και νοικοκυρά, μια ηρωίδα της ζωής.

 Είχε τη θλιβερή ατυχία να χάσει τη μία κόρη της, την Αναστασία,

 η οποία είχε γίνει μοναχή στην Ευαγγελιστρια του Γέρακα,

 με το όνομα "Αγαθαγγελη", αλλά ο Θεός την πήρε νέα στους

 ουρανούς στις 11.04.2011. Αιωνία η μνήμη αυτής!

COVID-19 & ΧΙΟΥΜΟΡ

Η ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ και ο μαυροπετρίτης ....

 

Οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα σε ένα μήνα από 

 την Μαδαγασκάρη στα μέρη μας το ταξίδι του μαυροπετρίτη. 

Αφορμή τούτο το ανάγνωσμα της Ορνιθολογικής Εταιρείας

 για μερικές μελαγχολικές σκέψεις στην συνέχεια. 

Τούτος ο τόπος έχει την προίκα ενός φυσικού περιβάλλοντος

 απίστευτης ομορφιάς και μεγάλης οικολογικής αξίας 

 σε ό,τι αφορά την χλωρίδα την πανίδα το τοπίο κ.α.

 Ο δήμος Μονεμβασίας είναι ο πρώτος στην σειρά δήμος στην Ελλάδα

 με την μεγαλύτερη αναλογικά έκταση σε προστατευόμενες περιοχές natura.

 Όμως είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει διατεθεί ούτε ένα ευρώ 

για την καταγραφή-αξιολόγηση-ανάδειξη-αξιοποίηση αυτού του θησαυρού του.

 Ούτε καν δεν έχουν καθορισθεί οι οικότοποι προτεραιότητος των περιοχών natura

 πριν αυτοί καταστραφούν από παρεμβάσεις με οδυνηρές επιπτώσεις μη αναστρέψιμες. 

Τουτέστι υπερβατικά αν θεωρήσουμε την χερσόνησο του Μαλέα ένα οικόπεδο

 με υπέροχη θέα και θέλουμε να σχεδιάσουμε το σπίτι που εμείς

 θα κατοικήσουμε ακολουθούμε σήμερα την παρακάτω στρατηγική.

 Χωροθετούμε σε χώρους του ακινήτου ευάερους και ευήλιους με υπέροχη θέα ,

 πρώτα-πρώτα τις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις 
(καυστήρας – λέβητας – αντλίες - κεραίες – δίκτυα - αποθήκες κλπ ) 
και σε ό,τι απομείνει, το σαλόνι, την κουζίνα,και εξώστες χωρίς θέα !!!!!!! 

Τηρουμένων των αναλογιών αυτό συμβαίνει στην Μονεμβασιά σήμερα !!!

 Κλείνοντας θεωρώ ότι αυτή την δύσκολη περίοδο της καραντίνας θα υπάρξει

 ατομική συνειδητοποίηση η οποία θα επιτρέψει την συνολική δράση. 

Και στον ¨καινούργιο ¨ κόσμο μετα την πανδημία, όπως έγραψε

 ένας αμερικανός συγγραφέας,όλοι θα λέμε: 

Α όχι δεν γυρίζω στα παλιά,τότε που ο υλισμός με έσερνε παντού

 από την μύτη – σκοπεύω να κρατήσω μόνο τα πράγματα που

 ανακάλυψα εκ νέου, ως θεμελιώδη για την ζωή μου. 

Τότε και μόνο τότε θα ξανάρχεται τέλος απρίλη ο μαυροπετρίτης

 από την μακρινή Μαδαγασκάρη για να ζευγαρώσει και να φωλιάσει στα μέρη μας . 

Εύχομαι ο ¨θεός¨ και το παλαιόθεν ταπεινό ¨λυχναράκι¨ να μας φωτίσει .

                                                                   σπυρος  πετρολέκας

Η «Πλαγάρα», ο πιο διάσημος Μαυροπετρίτης στην Ελλάδα,

 έφτασε και πάλι στα αγαπημένα της Αντικύθηρα!

 Η ακούραστη θηλυκή παρακολουθείται για 5η συνεχή χρονιά 

από την Ομάδα του Προγράμματος LIFE ElClimA, δίνοντάς μας σπουδαίες

 πληροφορίες για τα ταξίδια της χάρη στον δορυφορικό της πομπό. 

Η συνέπειά της υπήρξε για άλλη μια φορά υποδειγματική!

 Για 3η συνεχή χρoνιά φεύγει από τη Μαδαγασκάρη τις πρώτες μέρες

 του Απριλίου (μόνο το 2017 είχε φύγει αργότερα) και φτάνει στα 

Αντικύθηρα μετά από περίπου 26 μέρες ταξιδιού.

 Η «Πλαγάρα» είχε δακτυλιωθεί ως ενήλικη 

τον Σεπτέμβρητου 2016 άρα είναι τουλάχιστον 7 ετών.

 Πρόκειται για μια πολύ έμπειρη διηπειρωτική ταξιδιώτισσα, 

καθώς η φετινή διαδρομή αποτελεί τουλάχιστον την 6η ανοιξιάτικη

μετανάστευσή της από τη Μαδαγασκάρη στην Ελλάδα.

 Είναι πια προφανές πως η Πλαγάρα έχει χαράξει μια σταθερή

 πορεία την οποία, βασιζόμενη στη μεγάλη της εμπειρία, μπορεί 

να τροποποιεί ελαφρώς ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. 

Από τη βορειοδυτική Μαδαγασκάρη περνάει με συνεχή πτήση

 στην απέναντι ακτή της Μοζαμβίκης αλλά αν οι άνεμοι είναι ευνοϊκοί,

 ενδέχεται να βρεθεί και πολύ μακρύτερα ως τη νήσο Ζανζιβάρη. 

Ακολούθως, κινείται με βόρεια κατεύθυνση περνώντας τις χώρες

 της ανατολικής Αφρικής (Τανζανία, Κένυα, Αιθιοπία), διασχίζει

 την Ερυθρά Θάλασσα στο στενότερό της σημείο και μετά πετά 

πάνω από τις ερήμους της αραβικής χερσονήσου.

 Φτάνοντας σε βόρειο πλάτος ίδιο με αυτό του Αιγαίου, κάνει την

 τελική στροφή πορείας προς τα δυτικά, για να καταλήξει στα Αντικύθηρα.

 Κάθε χρόνο! Με την ίδια συνέπεια! 

 Πιο συγκεκριμένα, σχετικά με τις στάσεις που έκανε η «Πλαγάρα» 

«το θαλάσσιο κομμάτι Μαδαγασκάρη - Ζανζιβάρη η «Πλαγάρα»

 το πάει χωρίς στάση μιας και είναι θαλάσσιο.

 Πρόκειται για απόσταση 1.400 χλμ που της παίρνει

 περίπου 36 ώρες για να την διανύσει.

Μετά, όσο είναι στην ανατολική Αφρική που έχει αρκετά

 μέρη για να φάει, κάνει στάση κάθε περίπου 24 ώρες.

 Η στάση μπορεί να γίνεται ημέρα ή νύχτα, γιατί δεν χρειάζεται

 απαραιτήτως να κοιμηθεί, οπότε ταξιδεύει και κατά τη διάρκεια της νύχτας. 

Για 15 ημέρες παραμένει στην ανατολική Αφρική. 

Από το Τζιμπουτί και μετά, που είναι η έρημος, ταξιδεύει 

σχεδόν χωρίς στάση (2.800 χλμ σε 4 ημέρες).

 Φέτος έκανε στάση στην Κύπρο, άλλες φορές η στάση της

 γίνεται στην Τουρκία ή μεταξύ Λιβάνου και Συρίας.

 Έπειτα κάνει μια στάση ανά ημέρα μέχρι να φτάσει στα Αντικύθηρα».

τα Πήλιουρα

Απρίλης 2020 στα Πήλιουρα του Κυπαρισσιού. 

Υψόμετρο 950 και λίγο πιο πέρα η Μαδάρα 1300. 

Τα αγνάντια εντυπωσιακά !!!!!! 

Υδρα – Σπέτσες – Κουλοχέρα – Ταύγετος – 

Μαλεβού κι’ άμα λάχει η Κρήτη με μαίστρο .

 Σε ένα καλύβι δίπλα σε ένα παλιό στανοτόπι 

 η λαική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο.

 Χαβάνι ξύλινο – σκάφη(στούμπισμα αλατιού) –

σταροκόσκινο - Τζούμα (πιάτο) – κουτάλια ξύλινα – 

 στάχια ζουλίτσας – λάμπα κ.α 

Εξω φύση οργιαστική !!!!!! 

Ανθισμένες γκοριτσιές – κουμαριές –

 τουλίπες γουλιμή – αγριες ορχιδέες .

 Τα κάλλη της πηλιουρίτικης ομορφιάς

 μας τα μετέφερε ένας φανατικός εραστής της

 ο οποίος και τα απολαμβάνει …….. 

Ο Γιαννης Πουλάκης

Ενα γεράνι

                 Παραθέτω  στην συνέχεια   απόσπασμα 

απο ένα βιβλίο που διάβασα  πρόσφατα - 

του Στάθη  Τσαγκαρουσιάνου ¨ας φυσά  τώρα¨

 και αναφέρεται  στον ΜΑΡΚΟ  ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ. (σ.π)

Νίπτω τας χείρας μου ....

Μπήκε η Ανοιξη . 

Η φύση έξω οργιάζει !!! Προκλητική η ¨ρουφιάνα¨ 

 Και εμείς σφιχτοδεμένοι πισθάγκωνα σ’ ένα κατάρτι 

Όπως ο Οδυσσέας χιλιάδες χρόνια πριν…

 στην φόρα τα κάλλη της

 Απαγορευμένοι καρποί – που δεν θα γευθούμε φέτος

 Ούτε καν φιλί αγάπης δεν θα δώσουμε 

 Διάβασα κάπου ότι ¨όποιος δεν μπορεί να ζήσει μόνος – γεννήθηκε σκλάβος¨

 Και αλλού ότι ¨Δεν την ζείς την ζωή – όταν δεν την μοιράζεσαι ¨ 

 Εγώ πάντως …… ΝΙΠΤΩ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ ΜΟΥ !!!!!!