ΜΟΛΑΟΙ - ΑΘΗΝΑ - ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ .... όλα είναι δρόμος




   Γενέθλιος  τόπος  οι Μολάοι - ο πατέρας  Δημήτρης  απο Πόντο 
 η μάνα Αντωνία Μολαίτισσα  το γένος Κυριαζάκου.
ΜΟΛΑΟΙ - ΑΘΗΝΑ - ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ .... όλα είναι  δρόμος.
    Η ιστορία των ανθρώπων - η ιστορία του τόπου μας
 χωρίς ανούσιες χρονολογίες. απόσπάσματα στην συνέχεια 
πρόσφατης συνέντευξης  του ΘΟΔΩΡΗ ΚΑΛΛΙΦΑΤΙΔΗ  
στην Εφημερίδα των Συντακτών






Γεννήθηκα το '38. Μεγάλωσα στη γερμανική κατοχή, είδα τον πατέρα μου
 και τα αδέρφια μου στη φυλακή, δαρμένους και κυνηγημένους. 
Τον μεγαλύτερο αδερφό μου στα δέκα του χρόνια τον έδειραν μέχρι αναισθησίας,
 όπως κι εμένα που ήμουν μόλις οκτώ. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος.
 Το χωριό μας ήταν οι Μολάοι. Κάτω από την πλατεία ήταν το σπίτι μας.
Παντρεύτηκε τη μητέρα μου που ήταν πολύ νεότερή του. 
. Τον Ιούνιο του 1941 μπήκαν οι Γερμανοί στο χωριό. 
Και έμειναν πολύ, και τα 4 χρόνια της κατοχής.
Ο πατέρας μου επέζησε του πολέμου, ήταν ένας από τους δύο που
 απελευθέρωσε από τις φυλακές της Σπάρτης ο απελευθερωτικός στρατός.
 Ηρθε με τα πόδια στους Μολάους και κρατούσε το δεματάκι με τρόφιμα
 που του έδωσαν, «για τα παιδιά...» είπε στη μάνα μου, είχε να φάει τέσσερις μέρες.
 Στον Εμφύλιο είδα να γίνονται φοβερά πράγματα και από τις δύο πλευρές.
 Εφυγα το '46 από κει γιατί θα με σκότωναν, ήμουν «κουμμουνιστόσπορος
 Ηρθα στην Αθήνα με τον παππού μου.Δύσκολη εποχή. 
Πέφτανε χειροβομβίδες από το πουθενά.
 Αυτή η μετανάστευση ήταν πιο δύσκολη από αυτή που ακολούθησε μετά. 
Ολα πάνω μου ήταν λάθος. 
 Εφυγα στην Σουηδίαγ το1964 για έναν πάρα πολύ απλό λόγο: 
ήταν η μόνη χώρα που έπαιρνε ξένους, όλες οι άλλες είχαν 
κλείσει τα σύνορά τους το ‘61 για την εργατική μετανάστευση. 
Ο πατέρας μου είπε κλαίγοντας: «Φύγε, δεν σε χωράει, δεν σε θέλει η Ελλάδα».
 Πρέπει να ήταν η πιο πικρή κουβέντα που είχε πει στη ζωή του.
 Εφυγα φορώντας ένα παλιό του σακάκι. Δεν ήξερα ούτε μία λέξη. 
Μόνο το «καλημέρα». Πήγα με το τρένο. Τέσσερις μέρες κάναμε να φτάσουμε.
 Ημουν εντελώς μόνος, αλλά το τρένο ήταν γεμάτο Ελληνες που φεύγανε. 
Εκείνη τη χρονιά φύγανε 150.000 νέοι από την Ελλάδα. Το θυμάμαι σαν και σήμερα.
 Εφτασα στη Στοκχόλμη. Δεν είχα κανένα αίσθημα, ένιωθα κενός. Αδειος. 
 Ολα τα έκανα. Πρώτα καθάριζα πατάτες, μετά αναβαθμίστηκα και έπλενα πιάτα.
 Η αναβάθμιση ήταν πολύ χρήσιμη γιατί στο υπόγειο υπήρχαν
 μόνο ξένοι και δεν μπορούσα να μάθω ούτε μια λέξη σουηδικά.
 Εμαθα μόνος μου σουηδικά και πήγα και γράφτηκα στο πανεπιστήμιο.
 Στη φιλοσοφική σχολή. Μετά έγινα αμέσως καθηγητής Φιλοσοφίας σε ένα γυμνάσιο.
 Αργότερα έγινα καθηγητής πανεπιστημίου.





ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΡΜΙΟΝΗΣ & ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ



Οι φωτογραφίες  που παρατίθενται στην συνέχεια  υπάρχουν στην 
 Δημοτικη  Βιβλιοθηκη Ερμιόνηςκαι αναφέρονται 
στην οικογένεια του ΚΩΣΤΑ  ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ (1852-1938)
 αδελφού του ευεργέτη ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ.
Ο Κώστας παντρεύτηκε  την Ελένη Σπετσιώτη  (1867-1974) 
και απέκτησαν ένα  γιο τον Μιχάλη και τέσσερις  κόρες
 Σταματίνα-Ζαχαρούλα- Ευαγγελία-Μαρία.




1915.στην ΕΡΜΙΟΝΗ  στα μαντράκια η μάνα Ελένη και οι δύο κόρες
 η Ευαγγελία  και η Ζαχαρούλα  γνέθουν.

ο νεαρός σκυφτός  στο βιβλίο εν χρώ κεκαρμένος.




1916.στην ΕΡΜΙΟΝΗ  στο σπίτι του Κώστα Πετρολέκα
 η Ευαγγελία  και η Ζαχαρούλα στον αργαλιό.


1923-1926 επίσκεψη στον ΧΆΡΑΚΑ στο χωριό  του πατέρα
 η Ευαγγελία  και η Ζαχαρούλα  



1926 καλοκαίρι επίσκεψη στον  ΧΑΡΑΚΑ



Το σπίτι  του ΚΩΣΤΑ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ στην Ερμιόνη



Οι 4 αδελφές  - κόρες του ΚΩΣΤΑ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ







Φταίει ο στραβός γιαλός ;







Η χερσόνησος του Μαλέα, εκτεινόμενη από το Κυπαρίσσι έως τον Καβομαλιά, όπως έχω υποστηρίξει και σε παλαιότερη αρθρογραφία μου, παρουσιάζει μια μοναδική ιδιαιτερότητα σε επίπεδο ελληνικής επικράτειας.
 Στη χωρική αυτή ενότητα συναντάει κάποιος όλη την Ελλάδα σε μικρογραφία:
 Ορεινά οικοσυστήματα με προστατευόμενη πανίδα και χλωρίδα, τοπία διεθνούς εμβέλειας, παραδοσιακούς οικισμούς, σπηλαιοβάραθρα, φυσιολατρικές πεζοπορικές διαδρομές, περιοχές ιδιαίτερης γεωλογικής σημασίας (Γεωπάρκο), αρχαιολογικούς θησαυρούς όλων των περιόδων (κλασικά, βυζαντινά και νεώτερα χρόνια), ιστορικούς τόπους, γεωργικές γαίες υψηλής παραγωγικότητας που γεννούν προϊόντα υψηλής διατροφικής αξίας.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να τα βρει κανείς σε όλη την Ελλάδα, σπάνια όμως όλα μαζί σε μια μικρή χερσόνησο.
Η περιοχή αυτή είναι τοποθετημένη μακριά από τους βασικούς άξονες ανάπτυξης (αυτοκινητόδρομους, αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομους) – ούτε εκτιμώ ότι θα αποκτήσει ποτέ άμεση πρόσβαση σε αυτούς.
 Θα είναι πάντα προορισμός και όχι σημείο διέλευσης.
Αυτός ο τόπος, λοιπόν, βάλλεται την τελευταία δεκαετία από μια σειρά παρεμβάσεων, η υλοποίηση των οποίων θα επιφέρει καίριο πλήγμα στο αναπτυξιακό του μοντέλο, με μη αναστρέψιμες επιπτώσεις.
Κι αυτό γιατί οι εν λόγω παρεμβάσεις επηρεάζουν έντονα ό,τι παραγωγικό και αξιοποιήσιμο στοιχείο αυτός διαθέτει. Ειδικότερα:
- Η χερσόνησος του Μαλέα έχει χαρακτηρισθεί ως Περιοχή Αιολικής Προτεραιότητας από το Ειδικό Πλαίσιο ΑΠΕ, με αποτέλεσμα να έχει προσελκύσει έντονο ενδιαφέρον για εγκατάσταση αιολικών μονάδων.
 Ήδη έχουν εγκατασταθεί αρκετές, ενώ επίσης ένας πολύ μεγάλος αριθμός βρίσκεται σε φάση αδειοδότησης.
 - Πρόσφατα θεσμοθετήθηκε η διέλευση εναέριας γραμμής δικτύου υψηλής τάσης αρκετών χιλιομέτρων, κατά μήκος της ορεινής ζώνης της χερσονήσου του Μαλέα, με σκοπό την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – Πελοποννήσου.
 - Σε παραλιακή ζώνη της χερσονήσου του Μαλέα καταλήγει ο αγωγός EAST-MED, με σκοπό τη μεταφορά φυσικού αερίου που παράγεται στο Ισραήλ και την Κύπρο, στο ευρωπαϊκό έδαφος. (Ανακοινώθηκε πρόσφατα σε συνάντηση των πρωθυπουργών των τριών ανωτέρω χωρών, με προεκτιμώμενο κόστος έργου 6 δις ευρώ….)
- Ο όρμος Νεάπολης και Ελαφονήσου τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται ως αγκυροβόλιο φορτηγών πλοίων και τάνκερ. Σημειώνεται ότι ο όρμος αυτός περιλαμβάνει στοιχεία όπως ο ιστορικός τόπος του Καβομαλιά, το Γεωπάρκο Βατίκων, η βυθισμένη πολιτεία στο Παυλοπέτρι και εξαιρετικά δημοφιλείς παραλίες κολύμβησης και ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας Caretta – caretta.
 Οι παραπάνω παρεμβάσεις παρουσιάζουν ιδιαίτερη δυναμική – εγκρίνονται, προωθούνται, χρηματοδοτούνται, πραγματοποιούνται με ταχείς διαδικασίες, με μόνο εμπόδιο κανένα βέλος της θεάς του κυνηγιού….
Αντίθετα, μια σειρά απαραίτητων θεσμικών ενεργειών εκ μέρους της πολιτείας, για κατοχύρωση της προστασίας των βασικών και μοναδικών μοχλών ανάπτυξης της περιοχής καθυστερούν δραματικά. Πιο συγκεκριμένα:
 - Η χερσόνησος του Μαλέα διαθέτει ένα εξαιρετικής σπουδαιότητας φυσικό περιβάλλον – 350.000 στρέμματα είναι ενταγμένα σε Ειδική Ζώνη Διατήρησης (ΕΖΔ), 400.000 στρέμματα σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ), ενώ 30.000 στρέμματα αποτελούν Καταφύγιο Άγριας Ζωής (ΚΑΖ). Παρά ταύτα, ακόμα δεν έχει συνταχθεί η απαιτούμενη από το Νόμο Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη για τη συστηματική αξιολόγηση των οικολογικών χαρακτηριστικών της περιοχής και τη συνακόλουθη πρόταση προστασίας και διαχείρισης του φυσικού της πλούτου. Εξάλλου, στην κατεύθυνση αυτή, έχω καταθέσει ήδη πρόταση στο Δήμο από το 2013, περί του χαρακτηρισμού του συνόλου της χερσονήσου του Μαλέα ως «Περιφερειακό Πάρκο Εθνικής Εμβέλειας».
 Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι περιοχές του δικτύου Natura 2000 της χερσονήσου του Μαλέα εμπίπτουν στη χωρική αρμοδιότητα του «Φορέα Διαχείρισης Πάρνωνα – Μουστού – Μαινάλου και Μονεμβασίας», κατά συνέπεια θεωρώ επιβεβλημένη την παρέμβασή του απέναντι σε απειλές για το φυσικό περιβάλλον της περιοχής με επιπτώσεις μη αναστρέψιμος.
 Ο θεσμικός του ρόλος, σε συνεργασία με το Δήμο και την τοπική κοινωνία, δύναται να είναι καταλυτικός!
 - Οι τοπικές χωροταξικές Μελέτες (ΓΠΣ Βοιών, ΣΧΟΟΑΠ Ζάρακα) καθυστερούν να θεσμοθετηθούν με ευθύνη της διοίκησης.
 Κατά τα άλλα, το Ειδικό Πλαίσιο ΑΠΕ ρητά αναφέρει (Άρθρο 23) ότι στο Δήμο Μονεμβάσιας, ως περιοχή με υψηλό δείκτη τουριστικής ανάπτυξης και, ταυτόχρονα, υψηλή ζήτηση αιολικών εγκαταστάσεων, θα πρέπει κατά προτεραιότητα να διερευνηθούν τα τοπικά χωροταξικά δεδομένα.
 - Η θεσμοθέτηση του αναθεωρημένου Περιφερειακού Πλαισίου, παρότι έχει από καιρό ολοκληρωθεί η σχετική διαδικασία διαβούλευσης, επίσης καθυστερεί χαρακτηριστικά….
 Μάλιστα, στη Μελέτη Τοπίου που περιλαμβάνεται στη Β’ Φάση του παραπάνω Πλαισίου (Ενότητα ΤΕ 8.1 «Μονεμβάσια – Χερσόνησος Μαλέα») για την εν θέματι περιοχή διαπιστώνεται η μεγάλη ποικιλότητα τοπίων, αντιπροσωπευτικών του ελληνικού χώρου, με ιστορική ταυτότητα.
Προτείνεται δε, η χερσόνησος Μαλέα, να χαρακτηρισθεί ως Τοπίο Διεθνούς Αξίας, ενώ τίθεται ως κατεύθυνση η αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του χώρου, με βασικές αρχές το σεβασμό και την προστασία του ανθρωπογενούς και του φυσικού περιβάλλοντος
. - Ένας μεγάλος αριθμός οικισμών στον ορεινό όγκο της χερσονήσου του Μαλέα πληροί όλες τις προδιαγραφές για να χαρακτηρισθεί (εν συνόλω ή εν τμήματι) παραδοσιακός.
Ενδεικτικά, αναφέρω τους οικισμούς του Αγίου Νικολάου, του Ελληνικού, των Βελανιδιών, του Φαρακλού, της Άνω και Καστανιάς κλπ.
 Για να γίνουν αντιληπτές οι συνέπειες της αδικαιολόγητης απραξίας, αναφέρω ότι, εάν το Ελληνικό και το Φαρακλό είχαν ήδη θεσμοθετηθεί ως παραδοσιακοί οικισμοί, στα «Αλώνια» και στον «Προφήτη Ηλία» θα είχε απαγορευθεί (άρα και αποφευχθεί) η εγκατάσταση ανεμογεννητριών.
- Ένταξη της Μονεμβάσιας (Καστροπολιτεία και ευρύτερη περιοχή) στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
 Προαπαιτούμενο η σύνταξη Σχεδίου Διαχείρισης και Φακέλου Υποψηφιότητας.
 Διερωτώμαι εάν έχει ωριμάσει στην τοπική κοινωνία η αποδοχή αυτού του εγχειρήματος, που θα φέρει στην περιοχή παγκόσμια ακτινοβολία, αλλά και που θα συνοδευθεί από ένα αναγκαίο μνημόνιο δεσμεύσεων και περιορισμών.
- Η Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας, εδώ και δέκα χρόνια, έχει γνωμοδοτήσει ότι στη χερσόνησο του Μαλέα έχει εντοπισθεί και καταγραφεί μεγάλος αριθμός σπηλαίων με αρχαιολογικό ενδιαφέρον που χρονολογούνται από τα παλαιολιθικά χρόνια.
 Παρότι η Εφορεία έχει εκφράσει την άποψη ότι είναι επιβεβλημένη η θεσμοθέτηση των ευρύτερων περιοχών ως αρχαιολογικοί χώροι για την προστασία τους, μέχρι σήμερα ουδεμία σχετική ενέργεια έχει πραγματοποιηθεί.
 Η αδράνεια σε αυτές τις περιπτώσεις, κρίνοντας από τις συνέπειές της, μπορεί να χαρακτηρισθεί ως και εγκληματική….
 Συνοψίζοντας: Διαπιστώνεται ένας συνδυασμός αφενός αδράνειας και καθυστερήσεων στην κατοχύρωση της προστασίας του φυσικού και πολιτιστικού αποθέματος της χερσονήσου του Μαλέα, και αφετέρου μια ταχεία και ανεξέλεγκτη προώθηση σειράς σημαντικών παρεμβάσεων στην ίδια περιοχή, που, με πρόσχημα τον εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό, ακυρώνουν επί της ουσίας ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης, επιλεγμένο από την τοπική κοινωνία.
Το μοντέλο αυτό στηρίζεται σε δύο και μοναδικούς άξονες: τη φυσική και την πολιτιστική κληρονομιά του ιστορικού αυτού τόπου.
 Έτσι, με αποκλειστικό γνώμονα το έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον και την ταχεία απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, εγκαθίστανται στην περιοχή σωρηδόν αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα, κατασκευάζονται εναέρια δίκτυα υψηλής τάσης στο βασικό κορμό του ορεινού όγκου της χερσονήσου, διανοίγονται χιλιόμετρα οδικού δικτύου για την πρόσβαση στις παραπάνω εγκαταστάσεις, τραυματίζοντας ανεπανόρθωτα το τοπίο.
 Και, όταν ολοκληρωθούν όλες αυτές οι παρεμβάσεις, οι ίδιες αυτές περιοχές θα αξιολογηθούν για την ύπαρξη αρχαιολογικών χώρων, οικοτόπων προτεραιότητας, παραδοσιακών οικισμών, τοπίων διεθνούς εμβέλειας, μνημείων UNESCO κλπ., η θεσμοθέτηση των οποίων θα έχει ακυρωθεί εν τοις πράγμασι.
Δεν νομίζω ότι έχει κάποιος την ψευδαίσθηση ότι, αν π.χ. στο Μαλέα ή στον Κούνο εγκατασταθούν ΑΠΕ σύμφωνα με τη φέρουσα ικανότητα που αναφέρει το Ειδικό Πλαίσιο, εκ των υστέρων ο Μαλέας ή ο Κούνος θα μπορούν να χαρακτηρισθούν τοπία διεθνούς εμβέλειας ή αρχαιολογικοί χώροι κλπ.







 Όμως, τέτοιες πολιτικές δεν συνάδουν ούτε με βιώσιμη, ούτε – πολύ περισσότερο – με δίκαιη ανάπτυξη.
 Γιατί βιώσιμη και δίκαιη είναι μια ανάπτυξη όταν τα σημαντικά αυτά θέματα, που αφορούν τις επόμενες γενιές, δεν αντιμετωπίζονται με προχειρότητα.
 Αντίθετα, θα πρέπει η «προίκα» αυτού του τόπου να αξιολογείται – θεσμοθετείται – αξιοποιείται, και στη συνέχεια, σε αυτή να «κουμπώσει» κάθε τοπικός, περιφερειακός ή εθνικός σχεδιασμός.
 Το αντίστροφο είναι μη βιώσιμο, άδικο και τοξικό.
Κλείνοντας την παρέμβασή μου, επισημαίνω ότι η επίλυση των προβλημάτων και η πρόοδος στην περιοχή της χερσονήσου του Μαλέα δεν πραγματοποιούνται μόνο με ένα τεχνοκρατικό σχέδιο διαχείρισης – πρωτίστως απαιτείται όραμα.
Και το όραμα φαίνεται ότι κατά κανόνα λείπει…..
 «Ίσως φταίνε τα τραγούδια, ο λυράρης, ο μαραζιάρης λαός… Εκτός αν φταίει ο στραβός γιαλός και εμείς καλά αρμενίζουμε…» 

            Πατριωτάκια, 
            Καλό καλοκαίρι 
            Ιούλιος 2018, 
            σπυρος πετρολεκας
            χωροτάκτης – πολεοδόμος


ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΠΙΟ





       Στον  παραδοσιακό  οικισμό  στο  Λιμάνι  του Γέρακα
       Τοπογραφικός χάρτης της αρχαίας  πόλης  ΖΑΡΑΞ
      χρονολογίας  1841 ( συλλογή  απο ιδρυμα Λασκαρίδη )
       Δίπλα πρόσφατο απόσπασμα  απο Google
 με απεικόνιση αντίστοιχης περιοχής.
Κάτω  μια εικόνα -χίλιες  λέξεις  ομορφιάς
προς  θεού  όχι  απο Νορβηγία
... Βόρεια  της ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ









στο τελος της ΑΝΟΙΞΗΣ ... αρχες Καλοκαιριου





Μαγιάτικα  τριαντάφυλλα
στης  θια-ΜΠΟΤΑΣ  την αυλή της  " Μαστέχενας"
                   
             
28  Μάη - πανσέληνος  στο Σούνιο



ένας φαλλός στην προτομή  του παπαφλέσσα - ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ



Πίστη - Ευλάβεια - Προσευχή  και ένα κεράκι
κουράγιο για δέκα ζωές κι' όχι μιά.
8 Μάη 2018 στο εκκλησάκι  του Αγιαννιού  στον Χάρακα




στην Λωρίδα  της  Γάζας....


Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
 Ο ερχομός του Απρίλη Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή 
Αυτά που λένε οι γυναίκες για τους άντρες
 Τα γραπτά του Αισχύλου Η αρχή του έρωτα 
Το χορτάρι πάνω σε μια πέτρα 
Μητέρες που ζουν με το σκοπό της φλογέρας
Και ο φόβος των κατακτητών για τη μνήμη 
Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις 
Το τέλος του Σεπτέμβρη
 Μια γυναίκα που ανθίζει μετά τα σαράντα
 Η ώρα του ήλιου στη φυλακή 
Σύννεφα που σχηματίζουν πελώριες μορφές
 Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί
 και ο φόβος στα μάτια των τυράννων 
Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις 
Σε αυτή τη γη, την κόρη της γης τη μάνα όλων των ξεκινημάτων 
τη μάνα όλων των τελειωμών
 Τη λέγαν Παλαιστίνη
 Παλαιστίνη τη λένε ακόμα Αγαπημένη μου, 
μου δόθηκε μου δόθηκε η ζωή γιατί σε αγαπώ.
                                                               Μαχμούντ Νταρουίς





Αντιπολεμική Εκθεση - 22Μάη ΜΕΤΡΟ Συνταγματος




ΝΙΚΗΤΑΣ ο ανίκητος




Ενημέρωση από τα ΜΜΕ Λακωνίας 
Αγνοείται από χθές Παρασκευή 20 Απρίλη κάτοικος του Κυπαρισσιού 92 χρόνων.
Εφυγε στις 7 το πρωί από το σπίτι για γεωργικές εργασίες.Το απόγευμα σήμανε
 συναγερμός – τον έψαχναν μέχρι αργά το βράδυ-ενώ την επομένη έφτασε στην περιοχή 
κλιμάκιο της ΕΜΑΚ με σκύλους για να συνδράμουν στην έρευνα. όμως επι ματαίω……. ………………………………………………………………………………….. 
Το δειλινό του σαββάτου αίσιο τέλος είχε η υπόθεση εξαφάνισης του 92χρονου
 άνδρα που αγνοείτο από εχθές Παρασκευή 20/4 στο Κυπαρίσσι Λακωνίας. 
Σύμφωνα με πληροφορίες ο ηλικιωμένος εμφανίστηκε μόνος του πριν από λίγη
 ώρα στους δικούς του, δίνοντας φινάλε στο θρίλερ.
 Σύμφωνα με τον ηλικιωμένο, η περιπέτεια του ξεκίνησε όταν κατευθυνόμενος 
προς το βουνό, έχασε τον προσανατολισμό του. Έτσι διανυκτέρευσε στο
 ύπαιθρο και το πρωί του Σαββάτου αναζήτησε τον δρόμο της επιστροφής
 για το σπίτι του, προσπάθεια που στέφθηκε με επιτυχία και ο ηλικιωμένος
 βρέθηκε και πάλι στο πλευρό των αγαπημένων του προσώπων.
Ευτυχώς είναι καλά, καθώς η δοκιμασία που πέρασε 
δεν είχε κάποια επίπτωση στην υγεία του.
..................................................................................................................

 Ο μπάρμπα ΝΙΚΗΤΑΣ γεννήθηκε στο Κυπαρίσσι πριν 92 χρόνια. 
Παντρεύτηκε με προξενιό – χωρίς προίκα την κυρά ΠΑΓΩΝΑ. 
 Ο Γάμος στα Κάψαλα . Στην ζωή πολυτεχνίτης τσοπάνος – γεωργός – κτίστης.
 Αγαπημένο του φαί τα τσάπανα που μάζευε πηγαίνοντας
 στον πανω-χάρακα στην τραγάνα στην μπαμπάλα. 
Σήμερα ζει στο Κυπαρίσσι με την κυρά-ΠΑΓΩΝΑ…. 
 είμαι στον κατήφορο όπως μου ανέφερε όμως όρθιος - γυρίζω – τρέχω … 
Η φύση χρόνια τώρα ερωμένη του γιαυτό η γυναίκα του 
η κυρα-παγώνα όταν αργεί να γυρίσει από το βουνό τον μαλώνει……..
 Μπάρμπα ΝΙΚΗΤΑΣ ο Ανίκητος…… σ.π





Ένας από τους τελευταίους γνήσιους ανθρώπους της φύσης. 
 Στα 92 του χρόνια, μας υπενθύμισε ότι αυτή τη φύση εξακολουθεί
 να σέβεται και σε ανταπόδοση αυτή η φύση τον φιλοξένησε για ένα βράδυ
 στο βουνό με μοναδικό κλινοσκέπασμα ένα ........ταγάρι 
 και με μια ανοιξιάτικη βροχούλα βέβαια . 
Μοναδική επίσης ήταν και η επαφή αυτών των δύο, αφού
 κατά την περιπέτειά του είχε χάσει και τις σαγιονάρες
 και περπατούσε επί ώρες ξυπόλητος.
 Βέβαια, σε φυσιολογικές συνθήκες, είχε διανυκτερεύσει και πάλι 
αρκετές φορές, αφού κατά την περίοδο συλλογής του χαρουπιού (Σεπτέμβριος) 
στα αγροκτήματα που έχει στον Περαλόγγο, για να μην πηγαινοέρχεται 
στο Κυπαρίσσι, έκοβε κολορίζια από την χαρουπιά, 
προσκέφαλο η πέτρα και έτοιμο το .....κρεβάτι. Η ζωή του μέχρι τώρα; Λιτή. 
Δουλειά, χωρίς όμως ποτέ να βιάζεται για να προλάβει περισσότερα 
και πάντα ολοκλήρωνε αυτά που έπρεπε. Δεν είχε ποτέ πρόβλημα με το χρόνο.
 Υπομονή. Πραότητα. Λίγα ρούχα όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά και το χειμώνα.
Χαρακτηριστικό του ότι σχεδόν ποτέ δεν φορούσε κάλτσες.
 Ελάχιστο είναι το φαγητό του και λίγο το νερό. Το βράδυ που .....μας βρήκε,
 και ενώ ήταν δύο ημέρες χωρίς νερό, μας ζήτησε λίγο νερό
 με έναν τρόπο ΑΝΩΤΕΡΟ. Δεν μας έδειξε ότι είχε διψάσει.
 Εμείς στη θέση του, θα κάναμε σαν τρελοί για νερό.
γιάννης  πουλακης



Μια φωτογραφία - μια ιστορία




Μια φωτογραφία σταματά τον χρόνο – αιχμαλωτίζει την στιγμή.
 Οι μνήμες που την συνοδεύουν πάντα έχουν  νοσταλγία και μια μελαγχολία.
 Δεκαετία του 60 και ο Θόδωρος Παπαγεωργίου στο κατάστρωμα του πλοίου
 της γραμμής για την ΥΔΡΑ με αγαπημένα του  πρόσωπα – την ξαδέλφη του 
Μαρία την αδελφή του Γεωργία τον ανεψιό του Πρόδρομο. 
Για ένα τάμα στην Αγια-Μαρίνα στην ¨επισκοπή ¨  σ.π




Καλοκαίρι της δεκαετίας του 1960, μήνας Ιούλιος,παραμονή της Αγίας Μαρίνας 
και η μικρή παρέα συγγενών ξεκινάει από τον Πειραιά για την Υδρα με το καράβι 
της γραμμής για να γιορτάσει το εκκλησάκι τους (τους ανήκει εκ κληρονομιάς)
που βρίσκεται σε ένα σημείο της «Επισκοπής» με καταπληκτική θέα ,
που μόνο μια «Παπαδιαμάντεια» περιγραφή θα μπορούσε να αποδώσει .
 Το ταξίδι χωρίζεται σε τρεις φάσεις α) Πειραιάς –Ύδρα με το καράβι της γραμμής
 β) Υδρα – Παλαμιδα με το θαλάσσιο ταξί . γ) Παλαμιδα-Αγία Μαρίνα,
πεζοπορία ή μουλαροκαβαλαρία. Το απόγευμα ο κατανυκτικός εσπερινός και στην
 συνέχεια οι άμεσοι συγγενείς και φίλοι που επιμελούνται την τέλεση της λειτουργίας
 συγκεντρώνονται στην αυλή της εκκλησίας και τιμούν ιδιαιτέρως
 το κρασάκι και την κουβέντα μέχρι σχεδόν τα ξημερώματα .
Το φως της ημέρας και ο γλυκός ήχος της μικρής καμπάνας μαζεύουν
 τους πιστούς μέσα και έξω από το εκκλησάκι και παρακολουθούν με ευλάβεια 
την θεία Λειτουργία στο τέλος της οποίας ακολουθεί το καφεδάκι. , το γλυκάκι,
η μαστίχα το λουκουμάκι και ο,τι άλλο σπιτικό υπάρχει. 
 Το μεσημέρι ακολουθεί γεύμα όπου οι καλές κυρίες έχουν ετοιμάσει ,
και εμείς ετοιμαζόμαστε για την επιστροφή με τον ίδιο τρόπο
                                       αφήγηση : θεόδωρος   παπαγεωργίου






Χαρακιώτικα του Μάη



Και εφέτος λοιπόν γιορτάστηκε ο Άγιος Γιάννης, όπως κάθε χρόνο 
με μικρές διαφορές ως προς τη σειρά των μη θρησκευτικών εκδηλώσεων.
 Δηλαδή το προσφερομενο κέρασμα από το Σύλλογο μετά την λειτουργία,
 δεν εδόθη καθώς το γλέντι που γινόταν το βράδυ έγινε εφέτος το μεσημέρι.
 Αυτό διευκόλυνε και τους εκ Σπετσών προσκυνητές 
οι οποίοι ήσαν περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά (80 περίπου), 
διότι το γεγονός αυτό καθώς και το ότι ο Σύλλογος είχε νοικιάσει πούλμαν 
για την μετακίνηση τους από Κυπαρίσσι - Χάρακα - Αγ Γιάννη 
και αντιστρόφως, μπόρεσαν και έκαναν την εκδρομή μονοήμερη, 
οπότε ετιμησαν τον Άγιο πολλοί προσκυνητές. 
Η θεία λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου, ήταν μυσταγωγικη από 
τέσσερις ιερείς : τον εφημέριο του Κυπαρισσιου - Χάρακα,
αρχ/τη π.Γρηγόριο δύο ιερείς εκ Σπετσών και τον εφημέριο
 του Αγ. Δημητρίου. Οι κάτοικοι των γύρω χωριών ήσαν ολίγοι. 










Άλλο γεγονός που δίνει κάποια πνοή στα χωριά είναι η επιστροφή
 των κτηνοτρόφων από τα χειμαδια του κάμπου, και το ανοικτό
 καθημερινών μαγαζί του Νίκου Παπαγεωργίου (Καρανασου). 

Στις 4 Μαΐου απεβίωσε στον Πειραιά η ΑΝΤΡΙΑΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ,
 σύζυγος του Γιώργου Φιφλη (του Χρόνη), σε ηλικία 48 ετών
 και κηδεύτηκε στις 7/5 στη 1.00 μμ, στο Νεκροταφείο Σχιστου. 
. Θερμά συλλυπητήρια στον Γιώργο και στα δύο τους παιδιά.
 Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή της. 

Στις 16 του μηνός απεβίωσε στον Κορυδαλλό και κηδεύτηκε την επομένη, 
σε ηλικία 84 ετών η ΜΑΡΙΑ Γ. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ. Η Μαρία ήταν το τελευταίο
 παιδί (Κώστας, Άννα, Θόδωρος, Σοφία, Μαρία), του Γεωργίου και της Ευγενίας.
 Έφυγε από το χωριό, μαζί με όλη την οικογένεια της, μετά και την
 επαισχυντη εν ψυχρώ εκτέλεση,τον Αύγουστο του 1947στην πλατεία του χωριού,
μπροστά στα μάτια μεγάλων και μικρών, του αδελφού της Κώστα.
 Εγκατασταθηκαν στον Κορυδαλλό. Εργάστηκε επί πολλά χρόνια σε βιοτεχνία
 εσωρούχων και τελευταία, ειχε κατάστημα τουριστικό - ψιλικών. 
Παιδιά δεν απόκτησε, αφοσιωμένη στα ανηψια, υπήρξε μία γυναίκα ησυχη,
 διακριτική, ήπιων τόνων, μια πραγματική Κυρία! 
Αιωνία σου η μνήμη, αγαπητή εξαδέλφη!



γράφει  ο Θεόδωρος Δημ. Παπαγεωργίου
ΦΩΤΟ  f/b  συλλόγου χαρακιωτών

20 του Μάη 1928 ......





  20  του Μάη  1928  ....  κηδεύτηκε  στον  πειραιά  
    ο ευεργέτης   του Χάρακα   ΓΕΩΡΓΙΟΣ  Ν.  ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ
  Τεράστια  η προσφορά του στον γενέθλιο τόπο. εν ζωή -
 στην διαθήκη του  και στην συνέχεια  δια του ομώνυμου
 ιδρύματος  που συνεστήθη  μετά τον θανατό του.

90  χρόνια  μετά ........20  του Μάη 2018 
 όλοι  εμείς  οι ευεργετηθέντες συγχωριανοί  του, 
 σε  μια εκκλησιά  - όπου  βρεθούμε 
ένα κεράκι στην μνήμη του  να  ανάψουμε.
θάναι συνάμα για μας   εξομολόγηση
για ό,τι δεν έχουμε  κάνει  προς  τιμήν του...  
                                                 σ.π








  

Κράταιγος κοινώς Μουρτζιά





           Μετά  τις στροφές  της  " βόγιας "
  πριν το αγνάντιο  του χωριού μας
            Δίπλα  στον Επαρχιακό  δρόμο.
            Κράταιγος  ο  θεραπευτικός  κοινώς  Μουρτζιά.
             οπτική πρόκληση - μαγεία , ένα απριλιάτικο  δείλι
και ο οδηγός ενέδωσε - τον εγκλώβησε  σε 4 φωτογραφίες
και μας τον αφιέρωσε - Γιάννη Πουλάκη  σ' ευχαριστώ σ.π























πασχαλινές μέρες στο χωριό



 Μετά τις καιρικές παραξενιές του Μαρτίου ,που εφέτος ήταν ήπιες,
έφθασαν ακάθεκτα και τα πρώτα σημάδια της Ανοιξης .
 Ο «ξανθός Απρίλης» είναι κατά κανόνα ο μήνας 
της Σταύρωσης και Ανάστασης του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού ,
που γιορτάζεται έντονα από άκρη σε άκρη της Ελλάδος και όχι μόνο.
 Ετσι και στο χωριό μας,εφέτος ήταν ένα ωραίο Πάσχα. :
 Οι καιρικές συνθήκες πολύ καλές και οι θρησκευτικές εκδηλώσεις εξίσου πολύ καλές.
 Ο εφημέριος Κυπαρισσίου και Χάρακα ,ο δραστήριος και άξιος
 Αρχιμανδρίτης πατήρ Γρηγόριος,εφρόντισε ώστε οι κάτοικοι
 και των δυο χωριών να μην στερηθούν θρησκευτικότητα 
γενικά όλων αυτών των Αγιων ημερών. 
 -Το Ίδρυμα Γ.Ν. Πετρολέκα έκανε διανομή μικρών ποσών όπως προβλέπεται
 από την διαθήκη κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα.
 - Ο Πατήρ Γρηγόριος σε συνεργασία με τον Σύλλογο – 
τον Ν.Παπαγεωργίου(Καρανάσο)   βοηθούσης
 της ενεργού και ζεστής Χαρακιώτισσας Χρυσάνθης Γραμμένου –Ροβάτσου
 κατέστησαν ένα πλάνο εορτασμού του Αγίου Ιωαννου του Θεολόγου 
διαφορετικό των προηγούμενων ετών.
 Ο μεζές (κρέας-τυρί-ψωμί-κρασί)που προσέφερε ο Σύλλογος άλλοτε
 δεν θα δοθεί για να κατεβούν έγκαιρα οι προσκυνητές στην Πλατεία
 όπου θα γίνει το γλέντι με ευθύνη   του μαγαζάτορα Ν.Παπαγεωργίου
 και όχι το βράδυ που γινόταν άλλοτε. 
 Ο Σύλλογος θα διαθέσει το ποσό που θα χρειαστεί για την ενοικίαση
 ενός μικρού πούλμαν για την εξυπηρέτηση πρωτίστως των Σπετσιωτών 
από Κυπαρίσσι προς Χάρακα και αντίστροφα.
 Το πλάνο φαίνεται καλό –ευχόμαστε να πάνε όλα καλα.











ΕΛΑΙΑ ΜΑΡΚΑΣ L & D





Δυό Ελληνικές εφημερίδες στην Αμερική 
 αρχές του προηγούμενου αιώνα
 καταχωρούν διαφήμηση του εμπορικού οίκου 
 ΛΕΚΚΑΣ & ΔΡΙΒΑΣ που εδρεύει στην Νέα Υόρκη. 
Πρόκειται για τις εφημερίδες
 ΑΤΛΑΝΤΙΣ και ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ














ΛΑΚΩΝΙΑ εν έτει 1861




1861. στην Ελλάδα δυό οι κυβερνήτες ο Αθ. Μιαούλης και ο Ιωάν. Κολοκοτρώνης. 
 Βασιλιάς ο Οθωνας ο οποίος το επόμενο έτος μαζί με την βασίλισσα Αμαλία
 εγκατέλειψαν τον θρόνο και την χώρα ύστερα από απαίτηση του ελληνικού λαού.
 Εν έτει 1861 κυκλοφορεί και ο χάρτης ΕΛΛΑΔΟΣ & ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΙΩΝ.
 Απόσπασμα , το οποίο αναφέρεται στην περιοχή μας , σας παραθέτουμε.
 Όλα σχεδόν τα μέρη ήταν εκεί………. 
ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ – ΚΡΕΜΑΣΤΗ – ΧΑΡΑΚΑΣ 
ΡΕΙΧΙΑ – ΠΟΡΤΟ ΓΕΡΑΚΑ…..







ΛΟΓΙΑ του δρόμου






   Πρωινός   περίπατος  -   ΜΕΓΑΛΗ  ΔΕΥΤΕΡΑ
     στον τσιμεντένιο τοίχο  ενός  σχολειού
  καλή  μεγαλοβδομάδα  νάχουμε !!!







25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821




Αυτό ήταν το πρόσωπο του ατρόμητου πολεμιστή Νικηταρά. 
Το σπάνιο αποτύπωμα πήραν σπουδαστές του Πολυτεχνείου
 την ημέρα που πέθανε τυφλός και λησμονημένος. 


 To 1849 ο Νικηταράς πέθανε στον Πειραιά, τυφλός και λησμονημένος. 
Μια δεκαετία νωρίτερα είχε φυλακιστεί στην Αίγινα με την κατηγορία
 ότι συμμετείχε σε συνωμοσία κατά του βασιλιά Όθωνα.
 Είχε υποστεί φρικτά βασανιστήρια και η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά.
 O Νικηταράς ήταν ανιψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη 
Ο οπλαρχηγός, γνωστός ως Τουρκοφάγος επειδή πολέμησε γενναία
 τους Τούρκους στους μεγάλους αγώνες του έθνους, 
πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του φτωχός και περιφρονημένος. 
Μετά την είδηση του θανάτου του, οι σπουδαστές του Εθνικού 
Μετσόβιου Πολυτεχνείου τοποθέτησαν έκτυπο πλασμένο
 στο πρόσωπό του και αποτύπωσαν τη μορφή του.
 Για να σχηματίσουν το καλούπι, άλειφαν το πρόσωπο με λιπαντική ουσία,
 στη συνέχεια άπλωναν στρώματα κεριού ή γύψου και ενδιάμεσα
 τοποθετούσαν γάζες και κλωστές για να είναι ανθεκτικό το καλούπι.
 Ανάλογα είχαν πράξει και σε άλλους επιφανείς άνδρες της Επανάστασης,
 των οποίων τα προσωπεία φιλοξενούνται σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. 
Τα εκμαγεία ήταν δωρεά του ΕΜΠ που τότε ονομαζόταν Σχολείον των Τεχνών.
 Εκείνη την περίοδο, διευθυντής ήταν ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου 
και καθηγητές σημαντικοί Έλληνες και Ευρωπαίοι αρχιτέκτονες.
 Η αποτύπωση των μορφών έγινε από τους σπουδαστές στο πλαίσιο
 του μαθήματος της πλαστικής, της γλυπτικής και της γυψογραφίας. 
Σκοπός ήταν να διασωθεί η μορφή τους, ώστε να μπορέσουν
 οι γλύπτες του μέλλοντος να τους φιλοτεχνήσουν σε αγάλματα.
 Στο προσωπείο του Νικηταρά διακρίνεται οίδημα στο δεξί μάτι,
 καθώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από ζάχαρο, 
χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει την όραση του.
 Ορειχάλκινο προσωπείο του Νικηταρά Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο
 εκτίθεται και το σπαθί του, με το οποίο πολέμησε 
τα στρατεύματα του Δράμαλη στα Δερβενάκια.
 Σε εκείνη τη μάχη του κόλλησαν το παρατσούκλι «τουρκοφάγος» .
 Ήταν τόσο ορμητικός που έσπασε τρία σπαθιά και το τέταρτο
 κόλλησε στο χέρι του, καθώς έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε
 ιατρική βοήθεια για να μπορέσει μετά από ώρες να το ανοίξει.
 Σύμφωνα με αναφορές της εποχής, ο Νικηταράς ήταν τόσο γρήγορος
 που μπορούσε να φτάσει το γρηγορότερο άλογο και να πηδήξει 
με ένα άλμα πάνω από επτά άλογα. 
Άγαλμα του ήρωα Νικηταρά στο Χιλιομόδι Κορινθίας. 
Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικήτας Σταματελόπουλος 
Από αυτό του το χάρισμα προέρχονται και οι στίχοι του τραγουδιού «Στα Τρίκορφα»: 
«Πού ‘σαι, μωρέ Νικηταρά, πού ‘χουν τα πόδια σου φτερά, 
μες στους κάμπους πως κοιμάσαι, και τους Τούρκους δε φοβάσαι». 
Γεννήθηκε στη Νέδουσα, ένα μικρό χωριό στους πρόποδες του Ταϋγέτου
 και σε μια από τις πρώτες μάχες της επανάστασης κατάφερε
 να αποκρούσει με 200 άντρες στα Άνω Δολιανά 6.000 Τούρκους.
 Έδωσε γενναίες μάχες και συνεργάστηκε με τον θείο του,
 Κολοκοτρώνη στην Άλωση της Τρίπολης.
 Μετά την απελευθέρωση, δεν απέκτησε ούτε αξιώματα ούτε χρήματα
 και έζησε με την οικογένεια του στον Πειραιά. 
Απόδειξη της δύσκολης οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν,
 ήταν ο έρανος που έγινε το 1822 για να κινήσουν οι Υδραίοι στόλο.
 Ο Νικηταράς πρόσφερε το μόνο που είχε, ένα σπαθί
 λάφυρο από τον Κιαμίλ Μπέη.
 Οι Υδραίοι συγκινήθηκαν από την κίνησή του και του το έστειλαν πίσω. 
Μετά την αποφυλάκιση του, η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε
 να του προσφέρει σύνταξη και αναγκάστηκε να ζητιανεύει
 κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελιστρίας, μέχρι τον θάνατό του το 1849.





ημερα της ΓΥΝΑΙΚΑΣ






 Εμαθετέ τι εγίνην στα μέρη της Ελλάς 
Ντύθην η Αντρονίκη ρούχα Ευρωπαϊκά 
Φορεί τα παντελόνια τσε πάει στον καφενέ
 Τον καφετζήν προστάζει καφέ και ναργελέ 
Ζητά τσε ενα τραπέζι τσε μιαν μάτσαν χαρτιά
 τσι αρκίνησεν να παίζει μ’ έναν παλλήκαραν 

 Δυο φίλοι τ’ αδερφού της που την γνωρίζασιν 
 Πάσιν εις τον Βαγγέλη, τσι του το ειπασιν 
τρεξε Βαγγελη τρεξε κατω στον καφενέ 
Να δεις την Αντρονικην που πίνει ναργελέ

 Βαγγέλης σαν τ’ ακούει πολλά θημώθηκεν
 πιάννει τσε `ναν μασιέριν τσι αναρματώθηκεν
 Κρίμας σε Αντρονικη, κρίμας στο μπόι σου 
 Εντρόπιασες κι εμένα τσι ούλλον το σόι σου
 άφες με ρε Βαγγέλη να παίξω τα χαρτιά
 με τουτο το παλληκάριν αφούς με άγαπα 
Τραβά τσε το μασιέριν απο την θήκην του 
 τσι έκοψεν τον λαιμόν της της Αντρονίκης του

 Όταν την επερνούσαν από τον καφενέ
 έσπαζαν τα φλυτζάνια που πίννασιν καφέν
τσι όταν την επαιρνούσαν απο τα σπίθκια της
 μικροί μεγάλοι κλάψαν τα μαύρα φρύδια της
 και όταν την κάτεβάσαν μεσά στο μνήμα της
 δυο φίλοι του άδελφου της είχαν το κρίμαν της

ΧΑΡΑΚΑΣ Μονεμβασιας





       σκόρπιες   φωτογραφίες  και αναμνήσεις
το χωριό μου  ο ΧΑΡΑΚΑΣ...
οι μοναχικές  φιγούρες  των σπιτιών
η μουγγάρα -  η εκκλησιά -  το σχολειό
το αγνάντιο του Μυρτώου - τα κυκλάμινα
όλα μου τα παιδικά  χρόνια!!!!
με μουσική υπόκρουση  όλο νοσταλγία ....
                              σ.π






Αααα ρε παππού !!!!!











λέτε να ήταν τόσο χαζός ο γαιδαρος ;





Αυτην την περίοδο διαβάζω ένα βιβλίο του ουρουγουανού 
συγγραφέα EDUARDO GALEANO με τίτλο ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ .
 Η ιστορία γράφεται από τους νικητές όπως λέει
 η γνωστή ρήση – όμωςο Γκαλεάνο έχει θέσει στόχο
 της συγγραφικής του πορείας να γράψει
 την ιστορία που δεν πρόλαβαν να γράψουν,
 οι ηττημένοι,οι αφανείς . οι αδύναμοι …. 
Να δώσει φωνή σ’ αυτούς που δεν μπόρεσαν να μιλήσουν .
 Παραθέτω ένα μικρό – πολύ μικρό δείγμα ( σ.π )




Ζέστανε τον νεογέννητο Ιησού στην φάτνη
 γι’ αυτό τον βλέπουμε στις εικονίτσες Ποζάρει σε
 πρώτο πλάνο με τα μεγάλα αυτιά του δίπλα στο παχνί. 
Πάνω στην ράχη του σώθηκε ο Ιησούς από το σπαθί του Ηρώδη. 
Πάνω στην ράχη του ταξίδεψε μια ζωή. 
Πάνω στην ράχη του δίδαξε .
Πάνω στην ράχη του μπήκε στα Ιεροσόλυμα. 
Λέτε να ήταν τόσο χαζός ο γαιδαρος ;