της ζωής μου ταξείδιον .....

   Σαν σημερα  ..... 

η Μάνα  μου φούρνισε  με την πεθερά της ,  έφαγε "προπύρα"

 και  ύστερα ντουγρού στο μαιευτήριο  ΘΕΙΑ-ΔΙΑΜΑΝΤΩΣ  Home .

 Μαμή η θεια-Μαρίνα  η "καρμαράκαινα" μετέπειτα  νονά μου. (σ.π) .

γεννήθηκα  στον Χάρακα  - δευτέρα  μεσημέρι
γιατρός δεν με ξεπέταξε - μα μιας μαμής το χέρι .....

Τραγωδία στην ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

Στην περιοχή της Μονεμβάσιας, από τον ορεινό όγκο του «Κούνου» έως τον «Καβομαλιά», σε ένα μήκος 30 km, έχουν χωροθετηθεί 250 Α/Ν: 220 με άδεια παραγωγής και 30 αξιολογούνται προς αδειοδότηση (παραθέτω χάρτης Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας με ημερομηνία 15 Μαΐου 2020).
 Με τον παραπάνω σχεδιασμό, προκύπτει ένα συνεχές μέτωπο μέσου ύψους 150 – 200 m, κατά μήκος των κορυφογραμμών απόληξης του Πάρνωνα, που θα λειτουργήσει ως ένα αδιαπέραστο, εναέριο φράγμα.
 Τα παραπάνω αποδεικνύονται εύκολα από μια απλά διαίρεση του μήκους του μετώπου με τον αριθμό τον Α/Ν, συνυπολογίζοντας τη διάμετρο φτερωτής κάθε Α/Ν που ανέρχεται σε 80 – 120 m. Ειλικρινά, η τοπική κοινωνία έχει άραγε συνειδητοποιήσει τις περιβαλλοντικές, πολιτιστικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις από την υλοποίηση των παραπάνω έργων σωρευτικά και όχι μεμονωμένα;
 Κατά την άποψή μου, οι ασφαλτοστρώσεις δρόμων, οι παιδικές χαρές κλπ. αποτελούν οφέλη που δεν αντισταθμίζουν τις συνέπειες από ένα στρεβλό, αναπτυξιακό μοντέλο, που επιβάλλεται, χωρίς να συνιστά μια σοβαρή παρακαταθήκη για τη νέα γενιά του τόπου.
 Η καθαρή, «πράσινη» ενέργεια, συμπατριώτες, δεν θεραπεύει πάσαν νόσον και πάσαν…….., και κυρίως όταν προωθείται χωρίς μέτρο, κανόνες και κοινή λογική.
 Είναι δεδομένη η άμεση υλοποίηση των εγκαταστάσεων τα επόμενα χρόνια, λόγω του τεράστιου επενδυτικού ενδιαφέροντος, καθώς και λόγω των σχετικών κοινοτικών δεσμεύσεων της χώρας.
 Έτσι, το σωτήριον έτος 2023, όταν θα έχουν υλοποιηθεί όλες οι παραπάνω εγκαταστάσεις (κύρια και συνοδά έργα), αναμένονται οι εξής δράσεις από τους αρμόδιους φορείς:
- Ο Δήμος επιτέλους ξεκινά τη διαδικασία έκδοσης Π.Δ. για το χαρακτηρισμό οικισμών ως παραδοσιακούς (Ελληνικό, Βελανίδια, Λάχι κ.ά.). Προφανώς, οι Α/Ν σε απόσταση μικρότερη των 1.500 m από αυτούς τους οικισμούς θα απομακρυνθούν άμεσα από την περιοχή για αποκατάσταση του τοπίου…… Εκτιμάται ότι μιλάμε για περίπου 40 Α/Ν τουλάχιστον…
- Το Περιφερειακό Συμβούλιο εισηγείται στο ΥΠΕΝ τη θεσμοθέτηση του Περιφερειακού Χωροταξικού Πλαισίου Πελοποννήσου, όπου η περιοχή του «Κούνου» και του «Καβομαλιά» προβλέπονται ως Προστατευόμενα Τοπία Διεθνούς Εμβέλειας. Προφανώς, στη συνέχεια θα απομακρυνθούν 50 περίπου Α/Ν, ως απολύτως βλαπτικές για το Προστατευόμενο Τοπίο…..
- Ο νεοσύστατος ΟΦΥΠΕΚΑ θα αναθέσει σε ειδικούς επιστήμονες τη σύνταξη Μελέτης για τις επιπτώσεις του «φράγματος» των Α/Ν στις μεταναστευτικές διελεύσεις της σημαντικής ορνιθοπανίδας από την περιοχή. Προφανώς, στη συνέχεια θα αφαιρεθούν για το λόγο αυτό τουλάχιστον 40 Α/Ν…….
 - Ολοκληρώνονται οι Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες για την περιοχή και, με βάση το νέο νομοσχέδιο, καθορίζονται Περιοχές Απολύτου Προστασίας της Φύσης, οι οποίες αποτελούν ζώνες αποκλεισμού για εγκατάσταση Α/Ν. Προφανώς, πλέον απαιτείται η απομάκρυνση τουλάχιστον 40 Α/Ν…….
- Ειδικά για την ευρύτερη περιοχή του «Κούνου», το Υπουργείο Πολιτισμού ολοκληρώνει το χαρακτηρισμό έκτασης 40 km2 ως Αρχαιολογικό Χώρο, με μεγάλους θύλακες προστασίας σπηλαίων και προϊστορικών αρχαιοτήτων, ασύμβατους με εγκαταστάσεις ΑΠΕ. Προφανώς, αφαιρούνται, για το λόγο αυτό, άλλες 50 A/N……..
- Τέλος, με πρωτοβουλία του Δήμου, και μετά το πέρας όλων των παραπάνω διαδικασιών, η επίδικη περιοχή χαρακτηρίζεται ως Περιφερειακό Πάρκο Εθνικής Εμβέλειας, ενώ ταυτόχρονα επιλέγεται και θεσμοθετείται (με την έγκριση του ΓΠΣ) ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο για την περιοχή, με κύριους μοχλούς ανάπτυξης το φυσικό περιβάλλον και το πολιτιστικό απόθεμα.
Από όόόόόλα τα παραπάνω, συμπεραίνεται:

πολιτισμος - ασπροπάρης - γεμιστά

        Παραθέτω στην συνέχεια  και μοιράζομαι μαζί σας

        τρεις ενδιαφέρουσες αναφορές απο το διαδίκτυο.

-  Ποιά ήταν άραγε η πρώτη πολιτισμική πράξη

 απο καταβολής κόσμου :

        -  Ασπροπάρης ένα παράξενο και αινιγματικό πουλί

            στα  πρόθυρα εξαφάνισης  σε  live streaming  

                                                             -  Ενα  βαθύτατα ευαίσθητο μικρό κείμενο                                                                                                                 

               

                                                

"Πριν από χρόνια, η ανθρωπολόγος Margaret Mead ρωτήθηκε από έναν μαθητή

 τι θεωρούσε ως το πρώτο σημάδι πολιτισμού σε μια κοινωνία.

 Ο μαθητής περίμενε την Mead να μιλήσει για αγκίστρια ή πήλινα αγγεία ή γλυπτά.

 Αλλά όχι. Η Mead είπε ότι το πρώτο σημάδι του πολιτισμού σε έναν αρχαίο πολιτισμό 

ήταν ένα μηριαίο οστό που είχε σπάσει και στη συνέχεια είχε πλήρως επουλωθεί.

 Η Mead εξήγησε ότι στο βασίλειο των ζώων, αν σπάσεις το πόδι σου, πεθαίνεις.

 Δεν μπορείς να φύγεις από τον κίνδυνο, να φτάσεις στο ποτάμι και να πιείς νερό

 ή να κυνηγήσεις για φαγητό. Είσαι τροφή για άγρια θηρία.

 Κανένα ζώο δεν επιβιώνει από ένα σπασμένο πόδι αρκετό καιρό

 ώστε να επουλωθεί το οστό. Ένας σπασμένος μηρός που έχει επουλωθεί

 είναι απόδειξη ότι κάποιος έχει πάρει χρόνο για να μείνει με αυτόν που έπεσε,

 έδεσε την πληγή, έχει μεταφέρει το άτομο σε ασφαλές μέρος και έχει

 φροντίσει το άτομο να ανακάμψει.

 Το να βοηθάς κάποιον άλλον μέσα από δυσκολίες

 είναι εκεί που ξεκινά ο πολιτισμός, είπε η Mead.

 " Είσαι στα καλύτερά σου όταν εξυπηρετείς άλλους.

 Να είσαι πολιτισμένος. 

   http://www.lifeneophron.eu/

 Για άλλη μια χρονιά, μπορούμε να παρακολουθήσουμε ζωντανά τη 

ζωή των Ασπροπάρηδων, μέσω της μοναδικής στον κόσμο live streaming 

κάμερας που έχει τοποθετηθεί σε φωλιά του είδους.

 Η κάμερα λειτουργεί από το 2012 και μέχρι σήμερα το ζευγάρι

 έχει αποκτήσει 12 μικρά! Μείνετε συντονισμένοι στο http://www.lifeneophron.eu/ 

 για να δείτε μια νέα γενιά Ασπροπάρηδων να μεγαλώνει, σε πραγματικό χρόνο!

ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΠΕΝΘΗ

•  Απεβίωσε την Κυριακή 31 Μαΐου 2020, στην Αθήνα ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΙΩ. ΧΕΛΙΩΤΗΣ, σε ηλικία 72 ετών. Ο Αντώνης, ήταν το δεύτερο από τα έξι παιδιά του Γιάννη και της Παναγιώτας Χελιώτη (Νίκος, Αντώνης, Μιχάλης, Βασίλης, Τάσος, Σοφία). Από μικρός ακολούθησε τη μετανάστευση των νέων στην πρωτεύουσα, όπου τα πρώτα χρόνια εργάστηκε ως υπάλληλος και στη συνέχεια, μαζί με τα αδέλφια του εδημιουργησε μία αξιόλογη εμπορική επιχείρηση τροφίμων. Δεν δημιούργησε οικογένεια και μετά τη συνταξιοδοτηση του, τον περισσότερο καιρό έμενε στον Χάρακα. Ο Αντωνης ήταν τύπος κοινωνικός και ευχάριστος. Δυστυχώς, τα τελευταία 3,5 χρόνια είχε σοβαρά προβλήματα με την υγεία του.                                       Αιωνία του η μνήμη!   Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του!     

                                                   

Ανοιξιάτικες χαρακιώτικες εικόνες ....

Η άνοιξη οδεύει προς το τέλος της - έστω με μοτίβα φθινοπωρινά. 

Ηταν και φέτος αναλλοίωτη η ομορφιά της - όπως πάντα. 

Όμως οι άνθρωποι έμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους

 και δεν μπόρεσαν να την χαρούν. Την αποχαιρετούμε

 με ανοιξιάτικες φωτογραφίες από το χωριό μας -

εικόνες που αποθανάτισαν 3 φίλοι : ο Πάνος Γράφος - 

ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος και ο Χρήστος Χελιώτης

Χαρακιωτικη Άνοιξη 2020

Ο μόνιμος συνεργάτης του ιστότοπου ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ 

ανά εποχικές περιόδους περιγράφει τα νέα του χωριού μας.

 Φέτος βέβαια ο κορωνοιός επέβαλε οι δύο βασικές ανοιξιάτικες εκδηλώσεις 

στο χωριό μας , το πάσχα και του θεολόγου , να γίνουν ’’κεκλεισμένων των θυρών’’.

Παραθέτω όμως στην συνέχεια μια φωτογραφία του 1950 από το χορό

 στην πλατεία του χάρακα στο πανηγύρι του αγιαννιού, με ένα σχόλιο.

 Οι καλοντυμένοι μπόμπιρες δίπλα στην ορχήστρα – δυό βιολιά και δυό 

λαούτα παρακαλώ – ο ένας έχει καλλιτεχνική και ο άλλος εμπορική φλέβα.

 Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο της ΕΝΩΣΗΣ ΣΠΕΤΣΙΩΤΩΝ 

και την οικογενειακή συλλογή της αειμνήστου Ελένης παν. Μοίρα. (σ.π)

Μετά την βαριά ατμόσφαιρα και την ερημιά από ανθρώπους ,

που παρατηρείται κατά τους χειμερινούς μήνες , γενικώς και κυρίως

 στο χωριό μας ,όπου οι μόνιμοι κάτοικοι μετρώνται στα δάχτυλα των χεριών,

με δικαιολογημενη ψυχική διάθεση και ευφορία περίμεναν

 την ανθοφόρο άνοιξη, αλλά αυτή δεν ήλθε, όπως πρώτα.

 Αλλαξε τη "ρότα" και έφερε μαζί της και τον φονευτή ιό, που μας "άλλαξε τα φώτα". 

Όλοι γνωρίζουμε και ζήσαμε την κατάσταση που δημιουργήθηκε

 και έτσι δεν έχουμε κάτι το ιδιαίτερο να πούμε, αφού ο εγκλεισμός

 και τα άλλα μέτρα ήσαν ίδια και στις πόλεις και στα χωριά. 

 Να πούμε μόνο ότι οι θρησκευτικές γιορτές , εγιναν σύμφωνα με τις οδηγίες ,

 δηλ. και το Πάσχα και του Αγίου Ιωάννου, ο π. Γρηγόρης και οι ψάλτες

 έκαναν τη λειτουργία "κεκλεισμένων των θυρών".

 Μερικοί πιστοί έμειναν στον αύλιο χώρο της Εκκλησίας , στον Ναό των Τριών Ιεραρχών.

 Ούτε το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου μέσα στο πανέμορφο ανοιξιάτικο

 περιβάλλον,  λειτουργηθηκε. Πάντως την ημέρα του Πάσχα,

 "τιμήθηκε" το αρνί στη σούβλα, από λίγους. 

Και αφού δεν έχουμε άλλα νέα, εκτός από τα συνηθισμένα ότι αναμένονται 

οι κτηνοτρόφοι από τα χειμαδιά, ας σχολιασουμε τοτε περιπαικτικά 

τι λέγαμε τότε και τι θα λέγαμε τώρα για τον Μάρτη και Μάη :

 Την 1η Μαρτίου τα παιδιά έβγαιναν στους δρόμους και κτυπώντας διάφορα

 τενεκεδάκια ή διάφορα άλλα μεταλλικά αντικείμενα, τραγουδούσαν 

"Μπήκε ο Μάρτης με χαρά, όξω ψύλλοι και ποντίκια", 

τώρα θα λέγαμε" μπείτε όλοι μες στα σπίτια". Για τον τελευταίο μήνα της άνοιξης,

 τον Μάιο : λέγαμε το γνωστό "ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ,

 να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή", τώρα λέγαμε ".... 

εμπρός βήμα αργό, μη συναντήσουμε τον κορονοϊό".

 Πάντως ο Μακαριστός παπα-Δημήτρης ακολουθούσε το τραγουδάκι,

 και μας πήγαινε στους Άγιους Θεοδώρους ή στον Αη Γιάννη. 

Ακόμη σκέφτομαι τα εξής : "οι πατριώτες μας οι Μανιάτες που αποκαλούν

 χαϊδευτικά τα αγόρια τους" κορώνα μου", θα συνεχίσουν να το λένε;;"

Συν τοις άλλοις, είχαμε και ένα δυσάρεστο.

 Στις 5 Απριλίου απεβίωσε στον Αγ. Νικόλαο Νεαπόλεως, όπου διέμενε

 την τελευταία διετία η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΡΟΒΑΤΣΟΥ, σε ηλικία 90 ετών,

 χήρα του Σπύρου Ροβατσου, το γενος Ανδρομιδά απο τον Γέρακα.

 Είχε παντρευτεί τον Σπύρο, ο οποίος δυστυχώς πέθανε νέος σε ηλικία 37 ετών,

 και έτσι μόνη της μεγάλωσε τα τρία κορίτσια της : την Κατερίνα,

 την Αναστασία και την Σπυριδουλα. Υπήρξε μία καλή, αγαθή και

 αξιοπρεπής γυναίκα, καλη μητέρα και νοικοκυρά, μια ηρωίδα της ζωής.

 Είχε τη θλιβερή ατυχία να χάσει τη μία κόρη της, την Αναστασία,

 η οποία είχε γίνει μοναχή στην Ευαγγελιστρια του Γέρακα,

 με το όνομα "Αγαθαγγελη", αλλά ο Θεός την πήρε νέα στους

 ουρανούς στις 11.04.2011. Αιωνία η μνήμη αυτής!

COVID-19 & ΧΙΟΥΜΟΡ

Η ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ και ο μαυροπετρίτης ....

 

Οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα σε ένα μήνα από 

 την Μαδαγασκάρη στα μέρη μας το ταξίδι του μαυροπετρίτη. 

Αφορμή τούτο το ανάγνωσμα της Ορνιθολογικής Εταιρείας

 για μερικές μελαγχολικές σκέψεις στην συνέχεια. 

Τούτος ο τόπος έχει την προίκα ενός φυσικού περιβάλλοντος

 απίστευτης ομορφιάς και μεγάλης οικολογικής αξίας 

 σε ό,τι αφορά την χλωρίδα την πανίδα το τοπίο κ.α.

 Ο δήμος Μονεμβασίας είναι ο πρώτος στην σειρά δήμος στην Ελλάδα

 με την μεγαλύτερη αναλογικά έκταση σε προστατευόμενες περιοχές natura.

 Όμως είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει διατεθεί ούτε ένα ευρώ 

για την καταγραφή-αξιολόγηση-ανάδειξη-αξιοποίηση αυτού του θησαυρού του.

 Ούτε καν δεν έχουν καθορισθεί οι οικότοποι προτεραιότητος των περιοχών natura

 πριν αυτοί καταστραφούν από παρεμβάσεις με οδυνηρές επιπτώσεις μη αναστρέψιμες. 

Τουτέστι υπερβατικά αν θεωρήσουμε την χερσόνησο του Μαλέα ένα οικόπεδο

 με υπέροχη θέα και θέλουμε να σχεδιάσουμε το σπίτι που εμείς

 θα κατοικήσουμε ακολουθούμε σήμερα την παρακάτω στρατηγική.

 Χωροθετούμε σε χώρους του ακινήτου ευάερους και ευήλιους με υπέροχη θέα ,

 πρώτα-πρώτα τις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις 
(καυστήρας – λέβητας – αντλίες - κεραίες – δίκτυα - αποθήκες κλπ ) 
και σε ό,τι απομείνει, το σαλόνι, την κουζίνα,και εξώστες χωρίς θέα !!!!!!! 

Τηρουμένων των αναλογιών αυτό συμβαίνει στην Μονεμβασιά σήμερα !!!

 Κλείνοντας θεωρώ ότι αυτή την δύσκολη περίοδο της καραντίνας θα υπάρξει

 ατομική συνειδητοποίηση η οποία θα επιτρέψει την συνολική δράση. 

Και στον ¨καινούργιο ¨ κόσμο μετα την πανδημία, όπως έγραψε

 ένας αμερικανός συγγραφέας,όλοι θα λέμε: 

Α όχι δεν γυρίζω στα παλιά,τότε που ο υλισμός με έσερνε παντού

 από την μύτη – σκοπεύω να κρατήσω μόνο τα πράγματα που

 ανακάλυψα εκ νέου, ως θεμελιώδη για την ζωή μου. 

Τότε και μόνο τότε θα ξανάρχεται τέλος απρίλη ο μαυροπετρίτης

 από την μακρινή Μαδαγασκάρη για να ζευγαρώσει και να φωλιάσει στα μέρη μας . 

Εύχομαι ο ¨θεός¨ και το παλαιόθεν ταπεινό ¨λυχναράκι¨ να μας φωτίσει .

                                                                   σπυρος  πετρολέκας

Η «Πλαγάρα», ο πιο διάσημος Μαυροπετρίτης στην Ελλάδα,

 έφτασε και πάλι στα αγαπημένα της Αντικύθηρα!

 Η ακούραστη θηλυκή παρακολουθείται για 5η συνεχή χρονιά 

από την Ομάδα του Προγράμματος LIFE ElClimA, δίνοντάς μας σπουδαίες

 πληροφορίες για τα ταξίδια της χάρη στον δορυφορικό της πομπό. 

Η συνέπειά της υπήρξε για άλλη μια φορά υποδειγματική!

 Για 3η συνεχή χρoνιά φεύγει από τη Μαδαγασκάρη τις πρώτες μέρες

 του Απριλίου (μόνο το 2017 είχε φύγει αργότερα) και φτάνει στα 

Αντικύθηρα μετά από περίπου 26 μέρες ταξιδιού.

 Η «Πλαγάρα» είχε δακτυλιωθεί ως ενήλικη 

τον Σεπτέμβρητου 2016 άρα είναι τουλάχιστον 7 ετών.

 Πρόκειται για μια πολύ έμπειρη διηπειρωτική ταξιδιώτισσα, 

καθώς η φετινή διαδρομή αποτελεί τουλάχιστον την 6η ανοιξιάτικη

μετανάστευσή της από τη Μαδαγασκάρη στην Ελλάδα.

 Είναι πια προφανές πως η Πλαγάρα έχει χαράξει μια σταθερή

 πορεία την οποία, βασιζόμενη στη μεγάλη της εμπειρία, μπορεί 

να τροποποιεί ελαφρώς ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. 

Από τη βορειοδυτική Μαδαγασκάρη περνάει με συνεχή πτήση

 στην απέναντι ακτή της Μοζαμβίκης αλλά αν οι άνεμοι είναι ευνοϊκοί,

 ενδέχεται να βρεθεί και πολύ μακρύτερα ως τη νήσο Ζανζιβάρη. 

Ακολούθως, κινείται με βόρεια κατεύθυνση περνώντας τις χώρες

 της ανατολικής Αφρικής (Τανζανία, Κένυα, Αιθιοπία), διασχίζει

 την Ερυθρά Θάλασσα στο στενότερό της σημείο και μετά πετά 

πάνω από τις ερήμους της αραβικής χερσονήσου.

 Φτάνοντας σε βόρειο πλάτος ίδιο με αυτό του Αιγαίου, κάνει την

 τελική στροφή πορείας προς τα δυτικά, για να καταλήξει στα Αντικύθηρα.

 Κάθε χρόνο! Με την ίδια συνέπεια! 

 Πιο συγκεκριμένα, σχετικά με τις στάσεις που έκανε η «Πλαγάρα» 

«το θαλάσσιο κομμάτι Μαδαγασκάρη - Ζανζιβάρη η «Πλαγάρα»

 το πάει χωρίς στάση μιας και είναι θαλάσσιο.

 Πρόκειται για απόσταση 1.400 χλμ που της παίρνει

 περίπου 36 ώρες για να την διανύσει.

Μετά, όσο είναι στην ανατολική Αφρική που έχει αρκετά

 μέρη για να φάει, κάνει στάση κάθε περίπου 24 ώρες.

 Η στάση μπορεί να γίνεται ημέρα ή νύχτα, γιατί δεν χρειάζεται

 απαραιτήτως να κοιμηθεί, οπότε ταξιδεύει και κατά τη διάρκεια της νύχτας. 

Για 15 ημέρες παραμένει στην ανατολική Αφρική. 

Από το Τζιμπουτί και μετά, που είναι η έρημος, ταξιδεύει 

σχεδόν χωρίς στάση (2.800 χλμ σε 4 ημέρες).

 Φέτος έκανε στάση στην Κύπρο, άλλες φορές η στάση της

 γίνεται στην Τουρκία ή μεταξύ Λιβάνου και Συρίας.

 Έπειτα κάνει μια στάση ανά ημέρα μέχρι να φτάσει στα Αντικύθηρα».

τα Πήλιουρα

Απρίλης 2020 στα Πήλιουρα του Κυπαρισσιού. 

Υψόμετρο 950 και λίγο πιο πέρα η Μαδάρα 1300. 

Τα αγνάντια εντυπωσιακά !!!!!! 

Υδρα – Σπέτσες – Κουλοχέρα – Ταύγετος – 

Μαλεβού κι’ άμα λάχει η Κρήτη με μαίστρο .

 Σε ένα καλύβι δίπλα σε ένα παλιό στανοτόπι 

 η λαική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο.

 Χαβάνι ξύλινο – σκάφη(στούμπισμα αλατιού) –

σταροκόσκινο - Τζούμα (πιάτο) – κουτάλια ξύλινα – 

 στάχια ζουλίτσας – λάμπα κ.α 

Εξω φύση οργιαστική !!!!!! 

Ανθισμένες γκοριτσιές – κουμαριές –

 τουλίπες γουλιμή – αγριες ορχιδέες .

 Τα κάλλη της πηλιουρίτικης ομορφιάς

 μας τα μετέφερε ένας φανατικός εραστής της

 ο οποίος και τα απολαμβάνει …….. 

Ο Γιαννης Πουλάκης

Ενα γεράνι

                 Παραθέτω  στην συνέχεια   απόσπασμα 

απο ένα βιβλίο που διάβασα  πρόσφατα - 

του Στάθη  Τσαγκαρουσιάνου ¨ας φυσά  τώρα¨

 και αναφέρεται  στον ΜΑΡΚΟ  ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ. (σ.π)

Νίπτω τας χείρας μου ....

Μπήκε η Ανοιξη . 

Η φύση έξω οργιάζει !!! Προκλητική η ¨ρουφιάνα¨ 

 Και εμείς σφιχτοδεμένοι πισθάγκωνα σ’ ένα κατάρτι 

Όπως ο Οδυσσέας χιλιάδες χρόνια πριν…

 στην φόρα τα κάλλη της

 Απαγορευμένοι καρποί – που δεν θα γευθούμε φέτος

 Ούτε καν φιλί αγάπης δεν θα δώσουμε 

 Διάβασα κάπου ότι ¨όποιος δεν μπορεί να ζήσει μόνος – γεννήθηκε σκλάβος¨

 Και αλλού ότι ¨Δεν την ζείς την ζωή – όταν δεν την μοιράζεσαι ¨ 

 Εγώ πάντως …… ΝΙΠΤΩ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ ΜΟΥ !!!!!!

Χαρακιώτικες μαντινάδες

ο Μπακαλούμης ο σοφός με την πολλή σοφία

 σηκώνεται κάθε πρωί και πάει στην εκκλησία

 ο Μήτρος ο κουμπάρος του τον βλέπει και του λέει

 ποια είναι η απολαβή σου…;;; 

που μου περνάς πρωί-πρωί με το λιγνό κορμί σου

 - εγώ στον Αγιο Θόδωρο κουμπάρε μου θα πάω

 θα ψέλνω τα ευαγγέλια και όλους τους αποστόλους

 να μας φυλάει ο θεός τους χαρακιώτες όλους.

Χοροί & Τραγούδια του ΖΑΡΑΚΑ

Απ’ το νανούρισμα της γιαγιάς Πολυξένης

 ένας Ζαρακίτικος θησαυρός τούτο το Λεύκωμα :

 ΖΑΡΑΚΑΣ χοροί & τραγούδια της νοτιοανατολικής Λακωνίας. 

Ατέλειωτες ώρες μαρτυριών – καταγραφών – πλήθος ηχογραφήσεων – 

ντόπιοι απλοί άνθρωποι – μουσικοί τραγουδιστές μερακλήδες.

 Όλα μαζί μια μουσική κιβωτός του ζαρακίτικου τόπου!!!!! 

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αυτού του έργου 

και κυρίως στον καπετάνιο αυτού του ταξιδιού ΝΙΚΟ ΜΠΑΙΡΑΜΗ. 

Τούτο το Λεύκωμα πρέπει να προβληθεί από όλους και βέβαια

δεν πρέπει να λείψει από καμμία ζαρακίτικη βιβλιοθήκη . (σ.π)

https://www.youtube.com/watch?v=-rYlVmDUFUc&feature=youtu.be&fbclid=IwAR3uEslRgDLvrXRNm8BtoepMJ4fnG138keYicl8QrriV-fGejxHNrPvxSc4

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ( ημερολόγιο )

     

Αρχές  Απριλη 1941 οι Γερμανοί  εισβάλουν  στην Ελλάδα

& έως το τέλος  του μήνα ολοκληρώνουν την καταληψή της.

Αυτές  οι μέρες αποτυπώνονται στο ημερολόγιο  του

ΜΑΝΩΛΗ  ΠΑΝΑΡΙΤΗ  με την ματιά  10-χρονου  

παιδιού  τότε  απο τα  ΚΟΥΠΙΑ .(σ.π)

ο ΖΑΡΑΚΑΣ απο το Μυρτώο....

Απολαύστε  το παράκτιο μέτωπο του Ζάρακα

Κυπαρίσσι - Δρίμισκος - Πίλιζα - Μοναστήρι

απο το Μυρτώο πέλαγος  (σ.π)

π. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ

Χάρακας ο γενέθλιος τόπος. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ – ΜΑΡΙΚΑ η σπορά και το στίγμα.

 Μετέωρα – Αγιον Ορος – Λακωνία – Λήμνος 

Στην ζωή όλα είναι δρόμος - ταξίδι.

 Αντίδωρά της οι ρυτίδες τα γκρίζα μαλλιά

 και κυρίως το βλέμμα …

 αναστοχασμός και εξομολόγηση.

 Πατέρα ΓΕΡΑΣΙΜΕ νάστε πάντα καλά !!!! (σ.π)

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ.

Με την ευκαιρία της τοποθετήσεως του στην ανώτερη θέση

του Πρωτοσυγκέλου της Ιεράς Μητροπόλεως Λήμνου και

 Αγ. Ευστρατίου, γράφουμε λίγα λόγια για όσους δεν τον γνωρίζουν.

 Είναι γνωστό ότι οι Χαρακιωτες διακρίνονται και διαπρέπουν

 εκτός από το εμπόριο και τις οικονομικές επιχειρήσεις, στον Ιερατικο Τομέα.

 Μεταξύ των πολλών (11) κληρικών -  συμπεριλαμβανομένου 

και του μακαριστού κορυφαίου ιεραρχη Παντελεημωνος Παπαγεωργίου,

 συγκαταλεγεται και ο αγαπητός μας συμπατριώτης Αρχιμανδριτης

 ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ, μέχρι πρότινος Αρχιερατικος Επίτροπος

 του Δεσπότη μας κκ. Ευσταθίου στους Μολάους, όπου μέσα στα

 25 χρόνια διαμονής του εκεί,ανέπτυξε αξιόλογο,

 δημιουργικό και θεάρεστο,πνευματικό και κοινωνικό έργο.

 Για το λόγο αυτό, η αυτόβουλος απόφαση του να αποχωρήσει

 από την θέση αυτή, προκάλεσε μεγάλη λύπη σε πολλούς κατοίκους όχι

 μόνο των Μολάων αλλά όλης της περιοχής και κυρίως της ιδιαίτερης 

πατρίδος του Χάρακα.Εκεί όπου γεννήθηκε και ανατράφηκε

 από γονείς με ηθικές αρχές και για τους οποίους η αγάπη του

 ήταν "υπερβαλλόντως" υπερβολική.

 Ακολούθως, με γνώμονα την μεγάλη του αγάπη και την έμφυτη κλίση

 προς την ιερωσύνη από την παιδική ηλικία και με την βοήθεια του Θεού

 αλλά και των γεροντάδων του στα Μετέωρα και στο Άγιο Όρος,

 όπου απέκτησε γνήσιο θρησκευτικό ήθος επέτυχε να ικανοποιήσει το όνειρο του,

 εις τρόπον ώστε να φανεί αντάξιος έναντι του εαυτού του και της κοινωνιας.

 Ευχομεθα και πιστεύουμε ότι με την εμπειρία των 35 ετών μέσα

 στην Εκκλησία και τα ιερατικα δρώμενα, αλλά και τον δυναμισμό

 και την δημιουργική ευστροφια που τον διακρίνουν, η προσφορά δίπλα

 στον αγαπητό του και άξιο Δεσπότη κκ. Ιερόθεο με τον οποίο τους

 συνδέει αδελφική φιλία τριάντα πέντε (35) ετών, θα είναι παραπάνω από σημαντική.

ΚΡΕΜΑΣΤΗ ... ένα παραμύθι

ΚΡΕΜΑΣΤΗ ένα πανέμορφο παραδοσιακό χωριό στον

 πάρνωνα Λακωνίας – Ζαρακίτικο κεφαλοχώρι παλαιόθεν.

Σύμφωνα με έναν παραμυθά ήταν μια πανέμορφη γυναίκα

 που την πλάνεψε ένα τσοπανόπουλο παίζοντας τσαφάρι

 κάπου στο ελατοδάσος .

 ΖΑΡΑΚΑ τον λέγανε - παντρεύτηκαν και ο καρπός του έρωτα

 πέντε παιδιά και ένα κορίτσι (με το συμπάθειο ).

 Πρόσφατα – τι ειρωνία – εγκατέλειψε τον άνδρα της …

 τα έξι παιδιά της και αυτή χαίρεται τον καινούριο

 της έρωτα στα γάργαρα νερά του ΕΥΡΩΤΑ. 

Προξενητής ήταν ο αρχιτέκτων Καλλικράτης ενώ τα παιδιά της

 περιμάζεψε μια γηραιά κοσμοπολίτισσα κυρία η οποία

 και τα υιοθέτησε . Μονεμβασιά την λέγανε . 

Τα παιδιά της ΧΑΡΑΚΑΣ –ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ- ΠΙΣΤΑΜΑΤΑ –ΓΕΡΑΚΑΣ-

ΛΑΜΠΟΚΑΜΠΟΣ και η ΡΗΧΙΑ ζουν σήμερα με την μητριά …

 απαξιωμένα από τους καμπίσιους θετούς γονεις.

 Τον παραμυθά σ.π το λέγανε…….

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΑ ΝΕΑ ΧΑΡΑΚΑ

Εφτάσαμε αισίως ,δόξα τω θεώ,στον τελευταίο μήνα του Χειμώνα

 και περιμένουμε σε λίγο την ανθοστόλιστη Ανοιξη 

να μας ανοίξει λιγο την καρδιά ,να μας δώσει πνοή και ευεξία

 και να αλλάξει λίγο προς το καλύτερο την διαθεσή μας. 

 Αυτό αφορά περισσότερο το χωριό μας οπου οι μέρες του Χειμώνα

 είναι αρκετά δύσκολες .Επικρατεί απόλυτη ερημιά από ανθρώπους 

και μόνο οι θρησκευτικές εκδηλώσεις(γιορτές,εκκλησία) 

αλλάζουν λίγο την μονότονη ατμόσφαιρα.

Μέσα σε αυτές τις θρησκευτικές γιορτές είναι και των Τριων Ιεραρχών

 που έχει κάτι το διαφορετικό ,δηλαδή συνοδεύεται και με 

ένα μικρό γλεντάκι. ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Συλλόγου

 από το 1987 και καθιερώθηκε έκτοτε.Η οργανωμένη εκδρομή

 με 40-50 ατομα και το οικογενειακό γλεντάκι στο σχολείο

 εδινε ένα χαρούμενο τόνο στην χειμωνιάτικη ζωή του χωριού.

 Εφέτος δεν υπήρξε προθυμία προσκυνητών και δεν πραγματοποιήθηκε 

εκδρομή Μόνο 8 άτομα ταξίδεψαν με ταξί και το ιδιόκτητο

 αυτοκίνητο της οικογένειαςτης προέδρου το Συλλόγου. 

Πάντως ο Εσπερινός και η θεία Λειτουργία έγιναν

 με κατάνυξη από 4 ιερείς π.Γρηγόριος (Κυπαρισσίου-Χάρακος)

 π.Νικόλαος (Λαμποκάμπου-Ρηχιάς) π.Δημήτριος – Μεταμόρφωσης

 π.Δημήτριος – Κρεμαστής. Ο Σύλλογος πρόσφερε το ωραίο

 ημερολόγιο του 2020 και Πρωτοχρονιάτικη πίτα σε όλους τους

 μόνιμους κατοίκους. Και του χρόνου με υγεία. 

. Γενική Συνέλευση και κοπή πίτας του Συλλόγου πραγματοποιηθηκε

 στις 26-2-2019 όπου η προσελευση πατριωτών ήταν μεγάλη 

και η ατμόσφαιρα πολύ χαρούμενη. Αφού ευλόγησε την πίτα

 ο συμπατριώτης μας π.Αναστάσιος ,άρχισε η διαδικασία της Γενικής

 Συνέλευσης ,πρώτα ο ταμίας Φανης Γραμμένος παρουσίασε την οικονομική

 διαχέιριση που εκλεισε με θετικό υπόλοιπο.Και εγκρίθηκε ομοφώνως

 από την Γενική Συνέλευση.Στη συνέχεια η Πρόεδρος του Συλλόγου 

Χρυσάνθη Ροβάτσου –Γραμμένου παρουσίασε τα πεπραγμένα

 κατά το έτος 2019 τα οποία ήταν αρκετα ικανοποιητικά

 καθόσον εκτός από τις συνήθεις δραστηριότητες

 ο Σύλλογος ασχολήθηκε και με σοβαρότερα ,όπως η τράπεζα

 Αιματος ,η βελτιωση των στροφών του παλιού δρομου

 του Σταυρού ,η φροντίδα των φυτευθένων δεντρυλλιων. 

 Ακολούθησε πλούσια προσφορά διαφόρων .Το φλουρί της πίτας

 ετυχε στον μικρό Αντώνη γιο του Τάσου Εμαννουήλ θυρωρού του κτιρίου.

Ανακοινώθηκε και η ημερομηνία για τον αποκριατικο χορό

που θα γίνεις τις 23 Φεβρουαρίου ημέρα Κυριακή μεσημέρι 

στο κέντρο ΄΄αρχοντικο του Σαράντη΄΄ οδός Φυλής 234 Πατήσια

 μαζι με τα άλλα γειτονικά χωριά.

8 φλεβάρη 1969 ..............

Ηταν η πληρωμή !!!!

                                                 ΚΑΤΟΧΗ ΓΥΡΩ ΣΤΟ 1942 ........ 

 Η Σούλη του Καπουρνάρου – εγώ 15χρονη κοπέλα – η Διαμάντω του παναγιωφλή –

 τα κορίτσια του Φάντε και του σταμάτη του Ροβάτσου – η Γιωργάκαινα –από τον 

Χάρακα νύχτα ξεκινούσαμε με ένα φαναράκι για τον Δρίμισκο να μαζέψουμε ελιές.

 Ο Γιωργάκης κοιτώντας την Πούλια φώναζε ΄΄Πάρτε δρόμο ξημέρωσε΄΄ 

Στις γύρες του Σταυρού η μια πίσω από την άλλη με προσοχή και φόβο

 με οδηγό το φαναράκι κατεβαίναμε – προχωράγαμε στην χουνη τ’Αγιαννιού 

και φτάνοντας στα ΄΄τουφεκάκια΄΄ξημέρωνε.

 Αφήναμε τα φαναράκια σε μια ελιτσα κρεμασμένα και συνεχίζαμε για το Δρίμισκο.

 Μόλις φτάναμε αφήναμε τα ταγάρι με τις ελιές-τουλουμοτύρι και λιγοστό καρβέλι ,

ρίχναμε την σκάλα - το σακκούλι στην μέση κλαράκι- κλαράκι με τα χέρια τσάκα-τσάκα 

γεμίζαμε το σακκούλι και απο κεί στο τσουβάλι στη ρίζα της ελιάς μέχρι να γίνει ¨γομάρι¨.

 Το μεσημεράκι μικρό διάλειμα για φαί και μετά τα ίδια…. 

Μόλις πέφτανε τα απόσκια ανηφορίζαμε - στα ΄΄τουφεκάκια΄΄ νυχτώναμε 

παίρναμε η κάθε μια τα φαναράκι και μετά επιστροφή στο χωριό μας αφού

 διαβαίναμε όλες τις γύρες του Σταυρού. 

Στην διαδρομή γέλια φωνές πειράγματα παρ’ ολη την κούραση.

 Στο σπίτι έτοιμο το φαί από την μάνα μου την κυρα-Βικτωρία

 και ύστερα ¨ψόφια¨ στο κρεβάτι . 

 Την άλλη μέρα τα ίδια ξανά και ξανά εκτός κυριακής που ήταν μέρα 

για πλύσιμο – λούσιμο – ξεκούραση και κανένα κεράκι στους τρεις Ιεράρχες

 που λειτουργούσε ο παπα – Πέππας. 

Τώρα όλα έχουν αλλάξει ο δρίμισκος ρουμάνιασε οι ελιές έχουν σχεδόν

 εγκαταληφθεί όμως ακόμα θυμάμαι τις δύσκολες μέρες της κατοχής

 όταν καθόμαστε όλη η οικογένεια στο τραπέζι για φαί ο πατέρας μου

 ο κωτσιφιφλης μου ψιθύριζε ¨ στο δικό σου πιάτο ρίξε λίγο παραπάνω λαδάκι ¨ 

Ηταν η πληρωμή !!!!

Γράφει  η  ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ   ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ