το σημαντρό της δεν κτυπά - δεν έχει ψάλτη ούτε παπά ..
Σχεδόν πουθενά ......
Στην καταπράσινη πλαγιά αραδιασμένα
συμμετρικά φωτοβολταικά πάνελ
στην λοφογραμμή ανεμογεννήτριες στην σειρά
σαν παιδικά φουρφούρια η σαν μακρινοί εσταυρωμένοι
αυτή είναι η νέα ποίηση
αν βέβαια κρύψεις υπογείως τα καλώδια
να μην φαίνονται - σχεδόν πουθενά .
1 Μαίου 2014 ..... ένα δάκρυ
Ένα δάκρυ για τον μπάρμπα- Τζίμη
Η αλήθεια πως ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας. Κάποιοι μας κάτω από τα είκοσι.
Κάποιοι πιο πάνω. Αυτός σαρανταδύο! Από σεβασμό κι αγάπη τον εφωνάζαμε μπάρμπα, κι από ασυλλογισιά!
Εγώ τότε νόμιζα πως χρειαζόνταν τρεις αιώνες να φτάσω τα σαρανταδυό, που μου φαινότανε πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Το ίδιο θα νομίζανε και οι άλλοι και κάναμε μπάρμπα το Δημήτρη τον Ντεμίρη,πριν την ώρα του, κι ας μας έλεγε στην αρχή «μα γιατί δε με φωνάζετε σκέτα Τζίμη ή Δημήτρη;...».
Βέβαια, εξόν την ηλικία του, ήταν κι ο παλιότερος στην Αμερική. Εμείς οι άλλοι φρεσκοφερμένοι. Μυρίζαμε θυμάρι ακόμα, ξενάκια! Ξενάκια, και τόσο θέλαμε κάποιον, κάτι σαν πατέρα, σαν μεγάλο αδελφό, σαν θείο, και υιοθετήσαμε για κάτι τέτοιο τον μπάρμπα Τζίμη, γιατί τον αγαπούσαμε.
Όλοι μας τον αγαπούσαμε. Μα εγώ τον αγαπούσα απ ‘όλους πιο πολύ! Ήταν γιατί μου φαινόταν ήρωας ο μπαρμπα – Τζίμης, που ήρθε στην Αμερική το χρόνο που εγώ γεννήθηκα, κι όταν εγώ άρχισα να λέω ντα – ντα – ντα και μα- μα –μα, αυτός άρχισε να μιλάει τα αγγλικά και τώρα όποια λέξη ήθελες, την ήξερε! Κι ακόμα σπουδαιότερο κι ηρωικό μου φαινότανε που στον πόλεμο – στον πρώτο μεγάλο πόλεμο – αυτός ήταν με τον αμερικάνικο στρατό και λαβώθηκε στη Γαλλία και πήρε και παράσημα. Είδα και φωτογραφίες του με στολή αξιωματικού και γαλόνια.
Κι ήταν κι αμερικανός πολίτης και ψήφιζε ο μπαρμπα – Τζίμης, σαν ήτανε να βγάλουν πρόεδρο της Αμερικής, ψήφιζε! Όλα αυτά μου φαινόντανε τόσο σπουδαία τότε, τόσο ηρωικά.
«Μπαρμπα – Τζίμη, το ξέρεις πως ακόμα δε μας είπες την ιστορία, πώς τα πήρες τα γαλόνια και τα παράσημα, τότε που λαβώθηκες στη Γαλλία, στη Φλάντρα;
Νιώθω τέτοια περηφάνια για σένα, μια τέτοια περηφάνια!...».
Με κάρφωσε με τη ματιά του. «Νίτσα, παιδί μου, εγώ δεν είμαι της ηλικίας σου και δε νιώθω περηφάνια. Γιατί κατάλαβα πως ο πόλεμος δε λύνει κανένα πρόβλημα, και σαν τελειώνει, μαζί με τη φοβερή καταστροφή και την ορφάνια, αφήνει και το σπόρο για νέο πόλεμο, μεγαλύτερο από τον προηγούμενο. Ναι, δε νιώθω και τόση περηφάνια για κείνα τα παράσημά μου, μα έκαμα κι εγώ κάτι στη ζωή μου...».
Και νομίσαμε πως θα ήταν καμιά ιστορία ηρωική για παλέματα με μπούφαλους και φίδια δέκα πήχες, εκεί στα δάση του Όρεγκον που έκοβε ξυλεία τα πρώτα χρόνια που ήρθε στην Αμερική, είτε με φάλαινες και μέδουσες στους πάγους της Αλάσκας, όπου δούλεψε ένα χρόνο με τα ψαράδικα ο μπάρμπα – Τζίμης.
«Πες μας, μπαρμπα – Τζίμη, πες μας αυτή την ιστορία σου!...»
«Ήταν μετά που γυρίσαμε απ’ τον πόλεμο. Η κατάσταση άσκημη, όπως πάντα μετά από κάθε πόλεμο. Έπιασα δουλειά δεύτερος μάγειρας. Την εποχή εκείνη στα ρεστοράν και τα ξενοδοχεία δουλεύαμε δώδεκα ώρες την ημέρα, κι εφτά μέρες την εβδομάδα. Αν δε δούλεψες στην Αμερική, μέσα σε κουζίνα, δώδεκα ώρες την ημέρα κι εφτά μέρες τη βδομάδα, τότε τι θα πει κόλαση δεν έχεις ιδέα.
Φεύγει πάνωθέ σου κάθε ζωή και νιώθεις φορτίο το κορμί σου. Και σαν σκολάσεις, πού να κοιμηθείς απ’τα ταραγμένα νεύρα. Ακούς ακόμα το σερβιτόρο να ξεφωνίζει τις παραγγελίες, μαλώνεις με τον πιατά, το σαλατά, τον παραμάγερα! Οι πελάτες στέλνουν πίσω τις παραγγελίες – πολύ ωμή η μπριζόλα, πολύ ξεροψημένο το μπιφτέκι!- και, προτού ξεκουραστείς, στριγγλίζει το ξυπνητήρι!
Όταν κάποιος δικός μας, που δούλευε αυτός σε αμερικάνικο ρέστοραν μονάχα οχτώ ώρες την ημέρα κι έξι μέρες τη βδομάδα κι έπαιρνε μισθό μεγαλύτερο από το δικό μας, σκορπάει ένα ευαγγέλιο!
- Δε μας τα δώσανε, παλέψαμε και τα πήραμε! Να οργανωθείτε κι εσείς στα γρεκικά μαγαζιά και να απαιτήσετε να δουλεύετε σαν άνθρωποι! Τότες εγώ – αρχές του είκοσι – δούλευα σε εκείνο το μεγάλο ρεστοράν, αντίκρυ στο δημαρχείο, που το ‘χε ένας συγχωριανός μου.
Δε δέχτηκε μήτε να το ακούσει. - Είστε στα καλά σας; Οχτάωρο κι έξι μέρες τη βδομάδα και μισθό μεγαλύτερο!... Μα δε θα ‘στε καλά! Αποφασίσαμε να απεργήσουμε. Μεσημέρι αρχίσαμε. Και πάνω στη μεγάλη φούρια, που πέφτανε από το δημαρχείο οι υπάλληλοι κι ήταν κάργα το μαγαζί – δώδεκα και τέταρτο ακριβώς – μαγέροι, πιατάδες, σερβιτόροι, σαλατάδες, τηγανάδες, πετάμε όλοι τις ποδιές! - Αμάν, βρε παιδιά!... να με καταστρέψετε γυρεύετε, εμένα, το συμπατριώτη σας, που σας έδωσα δουλειά να ζήσετε; Βρε Δημήτρη, καίγονται τα κρέατα! Αμαρτία μεγάλη, Δημήτρη!...
ως το .......... 100
«Τι κάνεις για να κοιμηθείς;»
«Μετρώ.»
«Τι μετρας;»
«Εως τα εκατό.»
«Πώς;»
«Κλείνω τα μάτια και ενωνω τα δάχτυλα.»
«Και;»
«Τι και;»
«Κοιμάσαι;»
«Οχι»
«Τι κάνεις τότε;»
«Ξαναμετρώ.»
«Και κοιμάσαι;»
«Συνήθως όχι.»
«Αλλά;»
«Ξαναμετρώ και ξαναμετρώ.»
«Έως τα εκατό;»
«Πάντα.»
«Και;»
«Κάποτε κοιμάμαι.»
«Σε ποιον αριθμό;»
Ο ΧΑΡΑΚΑΣ ..... και ένα βιολί ..
Χάρακας … καλοκαιράκι
καμμια εικοσαριά χρόνια πριν .....
Το λουλούδι της παναγιάς … η περπατησιά της θεια – Τασίας
Ο βασιλικός στην σπασμένη στάμνα … το βλέμμα της κυρα –Βικτωρίας
Η ποδιά στην καρέκλα της θεια- Αντωνιάς…
Το καντηλάκι της θεια- Βασιλικής…. Ο καντηφές της θεια – Μηλιάς
Έχει ένα παράπονο … εδώ η ζωή
Και κείνα τα σπίτια …με τις σκεπές
Με τα σφαλιστά παράθυρα .............. Αν είχαν μιλιά ………………..
ο ΧΑΡΑΚΑΣ χωρίς λόγια ......
ΦΩΤΟ - ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΡΙΦΤΑΚΗΣ
ΦΩΤΟ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
εν Μολάοις τη 23 -11-1966.......
Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 1966
Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Στέφανο Στεφανόπουλο.
Σε μια Gallery στο Λονδίνο γεννιέται ένας μεγάλος έρωτας .
Η Yoko Onο και ο John Lennon ζευγάρι – σύμβολο μιας εποχής
Σε δυο εβδομάδες το ναυάγιο του επιβατικού πλοίου ΗΡΑΚΛΕΙΟ στην περιοχή της φαλκονέρας.
...............................................................................................................................
Στους Μολάους στο εργένικο δωμάτιό του αυτοπαρουσιάζεται ..........
ένα 14χρονο μειράκιο........απο τον Χάρακα.
Στην κρεμάστρα το πηλίκιο με την κουκουβάγια
κάτω από το στρώμα ο ταχυδρόμος με εξώφυλλο τη Ράκελ Γουέλς με μπικίνι
κι από το παράθυρο μια γλυκιά μελωδία σε πρώτη εκτέλεση ΄΄θα ρθει άσπρη μέρα και για μας.΄΄ Γκάτσος –Ξαρχάκος και σινιόρ Μπιθι........
......................................................................................................................................
αχ και ρε νιότη πούλεγες - πως θα γινόμουν άλλος ........
ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ - Μάρτιος 2014
Συνήθως τις ημέρες του Χειμώνα επικρατεί άκρα ησυχία και ερημιά στο Χάρακα,εφέτος όμως –αν και όχι στην καρδιά του Χειμώνα –ένα σημαντικό γεγονός ,που κράτησε δυο μέρες έσπασε τη μονοτονία και θύμισε Καλοκαίρι.
Συγκεκριμένα ο Σύλλογος είχε μια αξιέπαινη πρωτοβουλία για την οποία αξίζουν συγχαρητήρια και ιδίως στην πρόεδρο κα Χρυσάνθη Ροβάτσου Γραμμένου ,που είχε αναλάβει την όλη οργάνωση του εγχειρήματος.
Δηλαδή στις 15 και 16 Μαρτίου έγινε μεγάλη κινητοποίηση τόσο από κατοίκους της πρωτεύουσας όσο και του Χάρακα για τη φύτευση στο χωριό πεντακοσίων περίπου δενδρυλίων διαφόρων ειδών (Πικροδάφνες ,χαλέπιος , πεύκη ,χαρουπιά, δρυς , Μουριά ,σφενδάμι, αριά).
Τα ανωτέρω είδη είχαν υποδειχθεί από δασολόγο και κατόπιν επανειλημμένων αιτήσεων του Συλλόγου εγκρίθηκαν απο Δασαρχείο Πάτρας .
Τριάντα άτομα εθελοντές μεγάλοι και μκροί αγκάλιασαν με ενθουσιασμό την προσπάθεια και έφεραν εις πέρας με επιτυχία όλο το έργο ,μετατρέποντάς το σε ένα χαρούμενο μικρό πανηγύρι.
Πού φυτεύτηκαν : Στο προαύλιο της Αγίας Παρασκευής και στο πλατωμα ,στο δρόμο από Αγία Παρασκευή προς το χωριό δεξιά και αριστερά ,στο προαύλιο των Αγίων Θεοδώρων ,στο χώρο προ του κοιμητηρίου ,στο δρόμο κατεβαίνοντας προς Πιστάματα (Βόγια) και στην παλιά χωματερή (Κλείσιζα) στο δρόμο δεξιά και α ριστερά απο την παλιά δεξαμενή μεχρι τη νεότερη στο στον νέο περιφερειακό δρόμο βόρεια του χωριού όπου λόγω του πετρώδους εδάφους μετέφεραν χώμα από άλλα σημεία . Αξίζει να αναφέρουμε και τους εθελοντές που εκφράστηκαν το διήμερο αυτό.
Κατ’αρχήν σημαντική ήταν η προσφορά του Δήμου ,όπου με την φροντίδα της Αντιδημάρχου Κας Πίτσας Πριφτάκη Χατζηγρηγορίου πρώτον διατέθηκε φορτηγό για την παραλαβή και μεταφορά των δεντρυλλίων από την Πάτρα και δεύτερον σκαπτικό μηχανημα για το άνοιγμα των λάκκων χωρίς να σταματήσουν οι «τσάπες»των εθελοντών.
8 μάρτη στο ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ
έτσι ζήσαμε . ... αγνοημένες και μονάχες
έρημες μέσα στην ιερότητα της μητροτητός μας ........τασος λειβαδιτης
απο εκδήλωση στο Κυπαρίσσι ( NOVELON ) - τη μέρα της ΓΥΝΑΙΚΑΣ
οι άνθρωποι πεθαίνουν δυό φορές .......
την πρώτη όταν έρχεται ο φυσικός θάνατος
και την δεύτερη όταν τους ξεχνούν ... οι άνθρωποι
Αδράχτι - τιλιγάδι - γνέμα .....
Κούρεμα προβάτου - πλύσιμο μαλλιου – στέγνωμα - ξύσιμο με τα χέρια – λαναρισμα - γνέσιμο με τη ρόκα και περασμα στο αδράχτι με το σφονδύλι.
Δυο αδράχτια – τα διπλώνεις σε νέο αδράχτι και μετά στο τιλιγάδι γίνεται γνέμα.
Το γνέμα δυο χέρια το κρατούν και γίνεται κουβάρι έτοιμο για πλέξιμο.
γράφει η παναγιωτα πετρολεκα
Τους τρεις μεγίστους φωστήρες ........
1989 - Σαν τέτοιες μέρες του Γενάρη -15 χρόνια πριν...
εκδρομή του Συλλόγου στον Χάρακα για να γιορτάζουμε τους 3 Ιεράρχες .
Ξεφυλλίζοντας το λυχνάρι θυμάμαι...
Πολλές οι ΄΄Απουσίες΄΄ - πάρα πολλές ....
΄΄Καράβης – Μακρής –Παναγιοκοσμού –Τσορού –η τραγουδίστρια θεια Χριστίνα
ο Νιόνιος – ο μπαρμπα-Λάμπρος – ο Πλατσούκας – η Φούλα – ο Μαυρομίχαλος
ο Καπουρνάρος - ο Σωτήρης ο Ροβάτσος...κ.ά.
Όσο περνούν τα χρόνια – Λιγοστεύει η αυθεντικότητα στο χωριό μου .
Φταίνε οι ΄΄Απουσίες ΄΄ ή εγώ που μεγαλώνω ... μπορεί και τα δύο...
Πατριωτάκια –χρόνια Πολλά ...
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΛΙΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ
Φυσικά ,το πρόγραμμα της εγκατάλειψης της κοινωνίας της κατανάλωσης και της οικοδόμησης μιας κοινωνίας της «λιτής αφθονίας» θα δημιουργήσει παρανοήσεις ,θα εγείρει ενστάσεις και θα συναντήσει αντιστάσεις ,όποια και αν είναι η θεωρία και η πρακτική που θα υιοθετηθεί.
Κατ’αρχάς ,θα μας πουν ότι η έκφρση «λιτή αφθονία» είναι ένα οξύμωρο σχήμα λόγου , έτι χειρότερο και από εκείνο της «αειφόρου ανάπτυξης» την οποία εμείς καταγγέλουμε με κάθε ευκαιρία .
Θα υποστηρίξουν ότι,στην εσχάτη των περιπτώσεων ,θα μπορούσαν να φανταστούν και να αποδεχθούν «μια ευημερία χωρίς οικονομική μεγένθυση» ,όχι όμως και μια αφθονία μέσα στη λιτότητα: κατά τη γνώμη τους ,κάτι τέτοιο είναι πραγματικά υπερβολικό!
Πράγματι,όσο μένουμε εγκλωβισμένοι μέσα στο φαντασιακό της οικονομικής μεγένθυσης ,το μόνο που μπορούμε να διακρίνουμε στην αποανάπτυξη είναι μια ανυπόφορη πρόκληση.
Αντίθετα ,αν κατορθώσουμε και απελευθερωθούμε έστω και ελάχιστα από την καταναλωτική και παραγωγίστικη προπαγάνδα ,γίνεται προφανές ότι η λιτή ζωή είναι μια από τις πρυποθέσεις για οποιαδήποτε μορφή αφθονίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
