Θέλετε μια εικονικη περιήγηση στους κεντρικούς δρόμους του Χωριού μας ;;;;;
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
https://www.google.gr/maps/@36.9157008,22.9963692,3a,75y,56.6h,88.07t/data=!3m4!1e1!3m2!1sV4ZbB08Dki4PkfUPzUKL1A!2e0?hl=en
ο ΧΑΡΑΚΑΣ ..... street view
Θέλετε μια εικονικη περιήγηση στους κεντρικούς δρόμους του Χωριού μας ;;;;;
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
https://www.google.gr/maps/@36.9157008,22.9963692,3a,75y,56.6h,88.07t/data=!3m4!1e1!3m2!1sV4ZbB08Dki4PkfUPzUKL1A!2e0?hl=en
ΤΑ ΧΑΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ....... καλοκαίρι 2014
Όσοι Χαρακιώτες επισκεπτόμαστε το χωριό το Καλοκαιρι ,γνωρίζουμε πόσο διαφέρει από τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου κατά τους οποίους η ερημιά από ανθρώπους είναι απόλυτη και για αυτό οι ολίγοι που διαμένουν μονίμως πρέπει να θεωρούνται ήρωες.
Το εφετινό Καλοκαίρι όμοιο σχεδόν με το πρηγούμενο,αλλά κάπως πτωχότερο σε ανθρώπους ,με εξαίρεση τα νέα παιδιά από 2 μέχρι 15-16 ετών κατέκλυζαν την πλατεία κάθε βράδυ και γέμιζαν την ατμόσφαιρα με τις χαρούμενες παιδικές φωνούλες τους.
Γεγονός πολύ ευχάριστο αλλά και πολύ ευοίωνο.
Οι νέοι μεγαλύτερης ηλικίας έβρισκαν καλύτερη διασκέδαση στις παραλίες και στα μπαράκια του Κυπαρισσιού.
Ευχάριστο και το γεγονός ότι οι δρόμοι του χωριού κατά το πλείστον επισκευάσθησαν μετά την ολοκλήρωση των εργασιών αντικατάστασης των σωλήνων ύδρευσης ,όντως ένα μεγάλο και σπουδαίο έργο.
Πέραν των ανωτέρω έγιναν και εφέτος τα «ΠΕΤΡΟΛΕΚΕΙΑ» ,όπως εχουν καθιερωθεί προ πολλών ετών από το Σύλλογο. Με την προσπάθεια των μελών του Συμβουλίου και κυρίως της Χρυσάνθης Ροβάτσου,όλες οι εκδηλώσεις που διήρκεσαν αρκετές ημέρες ,σημείωσαν επιτυχία , δηλαδή κι οι παιδικές και οι αθλητικές και οι μουσικές χορευτικές αλλά και η ωραία βραδιά με τα φαγητά που πρόθυμα προσφέρουν οι νοικοκυρές του χωριού καθώς και οι πρωτότυπη εκδήλωση ημερήσιας εκδρομης στα έλατα που την τίμησαν πολλοί πατριώτες. Ακόμη πολύ επιτυχημένη ήταν η παράσταση Καραγκιόζη που ενθουσίασε τα παιδιά.Αξιοσημείωτη εκδήλωση του Συλλόγου ήταν και η δεύτερη εθελοντική αιμοδοσία
Επίσης έγινε και το καθιερωμένο μνημόσυνο εις μνήμην του μεγάλου ευεργέτη του χωριού ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ . Στη θεία λειτουργία και την επιμνημόσυνον ακολουθία προίστατο ο πατερ Γεράσιμος Πετρολέκας ,ο οποίος είναι και πρόεδρος της επιτροπής του Ιδρύματος και συμπαραστατουμένων από τον πατερ Χαραλαμπο εφημέριο Κυπαρισσιού –Χάρακα και τον Ιεροδιάκονο π.Νικόλαο Τζώρτζη .Ολοι σχεδόν οι πατριώτες παρευρέθησαν και ετίμησαν την μνήμη του ευεργέτου.
Το εφετεινό καλοκαίρι μας εξέπληξε ευχάριστα και για ένα ασυνήθιστο και ευχάριστο γεγονός ,ότι δηλαδή έγιναν πέντε γάμοι νέων παιδιών απο τον Χάρακα και είναι οι εξής: ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΚΙΟΥΖΕΛΗΣ του Ιωάννου και της Βασιλικής ,εργολάβος ,πραγματικός μόνιμος κάτοικος του Χάρακα ενυμφεύθη στις 12 Ιουλίου στον Ιερό Ναό Αγίου Τρύφωνα ,στην Αργυρούπολη την γνήσια Χαρακιωτοπούλα (και οι δυο γονείς της Χαρακιώτες) ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ (Ματούλα) ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ του Αργύρη και της Ελένης ,νηπιαγωγό ,σχεδόν μόνιμο κάτοικο και λάτρη του Χάρακα (καλορίζικο το καινούριο σπίτι της) . Ο γάμος υπήρξε ξεχωριστός ,πρώτον διότι ένωσαν τη ζωή τους δυο γνήσια και αυθεντικά Χαρακιωτόπουλα με προοπτική μόνιμης εγκατάστασης τους εκεί ,γεγονός που είχε που είχε πάρα πολλά χρόνια να συμβεί και δεύτερον γιατί έγινε με παραδοσιακό τελετουργικό με βιολιά και χορό από τους συναδέλφους της νύφης στο ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ, γιατί οι νεόνυμφοι γνωρίζουμε ότι είναι σωστοί χαρακτήρες με ηθικές αρχές και ήθος άμεμπτο. Το μυστήριο του γάμου τελέστηκε από τον συμπατριώτη μας και θείο της νύφης π.Αναστάσιο Τραιφόρο και ο χορός των ψαλτών από τον εξάδερφό της Ιωάννη Τραιφορο. Στο γάμο παρευρέθησαν πολλοί Χαρακιώτες τόσο κατά τη θρησκευτική τελετή όσο και κατά την πλούσια δεξίωση που ακολούθησε στη Γλυφάδα με πολύ κέφι και χαροποιό ατμόσφαιρα.
Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΞΑΣΤΕΡΟΥΛΗΣ του Παναγιώτη και της Αναστασίας (και οι δύο γονείς του Χαρακιώτες) νυμφεύθηκε στις 29 Ιουνίου 2014 στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής στο Χατζηκυριάκειο Πειραιώς την εκλεκτή νέα Μαρία Ηλία Παίκου.
Η ΑΝΤΩΝΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ του Παναγιώτη και της Παναγιώτας (ο πατέρας της γιος του Γιάκοβα) από το Χάρακα παντρεύτηκε σις 25 Ιουλίου 2014 στον Ιερό Ναό Αγίου Κωσταντίνου και Ελένης στην Παιανία τον εκλεκτότατο νέο από την Αθήνα Δημήτριο Καρακώστα του Θεοδώρου. Ο ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΡΟΒΑΤΣΟΣ του Μιχαήλ και της Παναγιώτας (ο πατέρας του από το Χάρακα του Βουζέλα τυροκόμος) ενυμφέυθηκε στις 30 Αυγούστου 2014 στον Ιερό Ναό στη Μητρόπολη στο Κυπαρίσσι την εκλεκτή νέα από το Κυπαρίσσι Σοφία Τραιφόρου του Ευαγγέλου και της Παναγιώτας.
Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ του Ιωάννου και της Μαγδαληνής (εγγονή του μπαρμπα- Λια Παπαγεωργίου)παντρεύτηκε στις 6 Σεπτεμβρίου στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο Χάρακα ,τον εκλεκτό νέο με καταγωγή από την Πάτρα Ανδρέα Νικολόπουλο. Για τον ξεχωριστό αυτό γάμο οφείλουμε να πούμε λίγες επαινετικές λέξεις:Πρώτον και κύριον ,αξίζουν ένα μεγάλο μπράβο στη νύφη ,στους οικείους της και στο γαμπρό ,που σκέφτηκαν και αποφάσισαν να γίνει ο γάμος στο Χάρακα (δεν είναι και πολύ εύκολη απόφαση)και δεύτερον που η Κατερίνα επέλεξε το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής ,στην όμορφη και υποβλητική τοποθεσία του «ΣΤΑΥΡΟΥ» ,το μαγευτικό μπαλκόνι του Χάρακα .Είναι ο πρώτος γάμος που γίνεται στην εκκλησία αυτή και ευχόμαστε τον δρόμο που ανοιξε η Κατερίνα να τον ακολουθήσουν και άλλοι νέοι. «ας γίνει μόδα.» Όσο για το γλέντι που ακολούθησε στην πλατεία του χωριού ,το τσακιρ κέφι κράτησε αμείωτο μέχρι τις πρωινές ώρες.
HELLASTOCK
Δίκτυο φοιτητών Αρχιτεκτονικής - πλατφόρμα έρευνας και πειραματισμού.
Εφήμερη πόλη με απρόβλεπτους χώρους κατοίκησης ,
Λιτότητα - βασικό δομικό στοιχείο στην Αρχιτεκτονική πρόταση - στην ζωή μας.
στο λιμάνι του πειραιά - δίπλα στην πέτρινη αποθήκη του ΟΛΠ την Δευτέρα 1 Σεπτέμβρη
το βράδυ - στον δεύτερο όροφο μιας σκαλωσιάς σε αιώρα- κρεβάτι φιλοξενούμενος σε
κατασκευή της κόρης μου.
και απο την μπούκα του λιμανιού - δροσερό αεράκι αισιοδοξίας ,,,,,,,,,,,,,,,,
Ηρωικό φυτό........
Όταν στην άκρη του κρημνού ,στην άνυδρη πέτρα πιάσει ρίζα και φουντώσει με θριαμβικά λουλούδια μια παραπούνα κι ανθέξει στις ανεμοθύελλες ,στο λιοπύρι και στο ζεματιστό λίβα πρέπει να λογαριάζεται μέσα στο φυτικό βασίλειο ηρωικό φυτό.
Τίμησε στη σύντομη ζωή του και τη ζωή και την οικογένειά του.Τέτοια λαμπερή ,πλουσιοδότρα και ηρωική η σύντομη διάβαση από τη ζωή του Βασίλη Δημοσθένους Δασκαλάκη.
Γεννήθηκε μέσα σε ένα μονιασμένο χωριάτικο σπιτικό ,σε μικρό ταπεινό χωριό ,τον Κάβαλλο,ξέμακρα από τους διαβασμένους και τους φημισμένους.
Η μητέρα του,πανωραίο δεκαοχτάχρονο κοριτσόπουλο της Αρεόπολης ,από πατέρα Πετρουνάκο και μητέρα Μαυρομιχαλοπούλα ,παντρεύτηκε χωρίς πολλή συζήτηση με το δάσκαλο ,του γειτονικού εκείνου μικροχωριού.
Γιατί ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας οικογένειας από δεκατρία παιδιά και η μάνα της δεν είχε καιρό να πολυεξετάζει και να περιμένει.
Μια τόσο μεγάλη οικογένεια έπρεπε,όσο γινόταν γρηγορότερα να αραιώνει.Τα οικονομικά ήταν δύσκολα.Η διατροφή δεκατριών παιδιών στη Μάνη μέγα πρόβλημα.Με το δάσκαλο έφευγε κιόλας από το σπίτι ένα θηλυκό στόμα.......................................................ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Όταν με πήρανε από το σπίτι μας δεν ήμουνα παραπάνω από δώδεκα χρονώ.
Θυμούμαι πως εκείνο το Καλοκαίρι είχα τελιώσει το σχολαρχείο και με τοιμάζανε για το Γυμνάσιο.
Ο πατέρας μου ,αν και φτωχός ,το είχε απόφαση να με προχωρέσει στα γράμματα ,γιατί όλοι λέγανε πως τα ΄παιρνα πολύ ,και δεν είχα αλήθεια μείνει σε καμία τάξη ως τότε.
Μόνο να τον άφηνε ο Θεός στη ζωή ,έλεγε ,και θα δάγκανε την πέτρα ,θα ‘τρωγε ψωμί κι ελιά να με στείλει στο πανεπιστήμιο.
Κι αν είχα μυαλό ,θα γινόμουν μια μέρα κανένας επιστήμονας ,που να γλιτώσω απ’το χωριό και να ζήσω σαν άνθρωπος στις πολιτείες.
Από μητέρα είχα μείνει ορφανός από πολύ μικρός ,δε θα μουν ούτε δυο χρονώ τότε που πέθανε.όμως ο πατέρας μου είχε ξαναπαντρευτεί ,είχε πάρει μιαν ηλικιωμένη γυναίκα ,που δεν έκαμε παιδιά και με αγαπούσε καλύτερα από δικό της.
Ήτανε πολύ μετρημένη και πολύ άξια νοικοκυρά ,κι αν και η περιουσία μας ήτανε φτωχική δε μας έλειπε ωστόσο τίποτε από το σπίτι.
Η αποθήκη μας ,αποκάτω από τη σοφίτα ,ήτανε γεμάτη λαήνια με μέλι ,με λάδι, μ’ελιές ,στον τοίχο κρεμόντουσαν λογής λογής ταγάρια με κουκερικά ,κεντητάρια σκόρδα και πλεξάνες κρεμμύδια ,μάτσα φασκομηλιά και ρίγανη ,και στην άκρη άκρη ,πλάι στις μεγάλες σακούλες με τον καρπό κειτότανε πάντα ένα σωρούλι πατάτες και ένα ασκουλάκι τυρί ,που το τυροκομούσε η μητέρα μας κάθε Άνοιξη.
Περίσσα για να πουλούμε δεν είχαμε ,μα δεν αγοράζαμε και τίποτε ,όλα τούτα ήτανε από το χτηματάκι μας πάνω στην Αγία Τριάδα ,που το καλουργίζαμε μοναχοί μας.Έξω απ’αυτό είχαμε κι αμπέλι κάτω στις Ομαλές και κάμποσων κουβελιώ χωράφι.
Αληθινά ήταν πολύ καλοπίχερη γης το χτηματάκι μας ,με δυο μικρές μάνες νερό αναβρυστικό ψηλά προς το μέρος του λαγκαδιού ,με πενήντα εξήντα ρίζες ελιές και άλλα κλαδιά στη δώθε άκρη και με νοικοκυρεμένες λούρες περιβόλι και μποστάνι από το κάτω μέρος της εκκλησιάς.
Γύρω τριγύρω φύτρωναν βάτα και αθάνατοι και ήτανε φραγή και δεν περνούσε τίποτα.
.................................................................................................................................................
.............................................................................................................................................
Εδώ αναγνώστη, μεσολαβούν μερικά κεφάλαια ακόμα ,μερικά χρόνια ζωή ακόμα –αγώνας στα χέρια με τη Ζωή. .Αλλά αν καμιά φορά φωτιστεί και σένα ο νους σου και αποφασίσεις να ξεφύγεις από τα νύχια του μουγγού θεριού που σου είπανε για Μεγάλη Ζωή -κι αποφασίσεις να γυρίσεις στον ήλιο και στη γη και στον τόπο των πάππων σου –πρέπει να αναρωτηθείς πρώτα καλά καλά αν έχεις τη δύναμη του Μάκελ ,αν έχεις το κουράγιο να γίνεις το μικρό αδέρφι του Μάκελ.
Αυτός,για να μπορέσει να γυρίσει,μπόρεσε και γδύθηκε από όλα , δεν κράτησε τίποτα άλλο μέσα του πάρεξ την ψυχή του ,τον ήλιο και τη γη.
η ελλάδα ... π'αγαπώ
Υπάρχει μια Ελλάδα που αντιστέκεται .... που επιμένει
αυτήν που εγώ αγαπώ ...
- ο εσπερινός σ'ένα ξωκκλήσι
- το τσάμικο σ'ένα Αυγουστιάτικο πανηγύρι
- η μυρωδιά απο το άγγιγμα ενός βασιλικού
όταν υπάρχει γούστο ....
ΧΑΡΑΚΑΣ ... κυριακή 20 Ιούλη - απομεσήμερο .... το χαγιάτι της Μαρίας .....
στην αυλή του μπάρμπα - Αντρέα ......
Καλοκαίρι του 1960 .
στην αυλή του μπάρμπα - Αντρέα - στον ίσκιο της κληματαριάς
ακόμα μυρίζουν οι μεζέδες .....
τα βράδια του σαββάτου .. των παιδικών μας χρόνων
και τις κυριακές μετά το σχόλασμα της εκκλησιάς
χιόνης - κωτσιφιφλής - γιωρτσιβίλης - κατσάκος - αντρέας ναύαρχος
και ο τάσος ντάμπασης ( μόνος εν-ζωή )
Σχεδόν πουθενά ......
Στην καταπράσινη πλαγιά αραδιασμένα
συμμετρικά φωτοβολταικά πάνελ
στην λοφογραμμή ανεμογεννήτριες στην σειρά
σαν παιδικά φουρφούρια η σαν μακρινοί εσταυρωμένοι
αυτή είναι η νέα ποίηση
αν βέβαια κρύψεις υπογείως τα καλώδια
να μην φαίνονται - σχεδόν πουθενά .
1 Μαίου 2014 ..... ένα δάκρυ
Ένα δάκρυ για τον μπάρμπα- Τζίμη
Η αλήθεια πως ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας. Κάποιοι μας κάτω από τα είκοσι.
Κάποιοι πιο πάνω. Αυτός σαρανταδύο! Από σεβασμό κι αγάπη τον εφωνάζαμε μπάρμπα, κι από ασυλλογισιά!
Εγώ τότε νόμιζα πως χρειαζόνταν τρεις αιώνες να φτάσω τα σαρανταδυό, που μου φαινότανε πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Το ίδιο θα νομίζανε και οι άλλοι και κάναμε μπάρμπα το Δημήτρη τον Ντεμίρη,πριν την ώρα του, κι ας μας έλεγε στην αρχή «μα γιατί δε με φωνάζετε σκέτα Τζίμη ή Δημήτρη;...».
Βέβαια, εξόν την ηλικία του, ήταν κι ο παλιότερος στην Αμερική. Εμείς οι άλλοι φρεσκοφερμένοι. Μυρίζαμε θυμάρι ακόμα, ξενάκια! Ξενάκια, και τόσο θέλαμε κάποιον, κάτι σαν πατέρα, σαν μεγάλο αδελφό, σαν θείο, και υιοθετήσαμε για κάτι τέτοιο τον μπάρμπα Τζίμη, γιατί τον αγαπούσαμε.
Όλοι μας τον αγαπούσαμε. Μα εγώ τον αγαπούσα απ ‘όλους πιο πολύ! Ήταν γιατί μου φαινόταν ήρωας ο μπαρμπα – Τζίμης, που ήρθε στην Αμερική το χρόνο που εγώ γεννήθηκα, κι όταν εγώ άρχισα να λέω ντα – ντα – ντα και μα- μα –μα, αυτός άρχισε να μιλάει τα αγγλικά και τώρα όποια λέξη ήθελες, την ήξερε! Κι ακόμα σπουδαιότερο κι ηρωικό μου φαινότανε που στον πόλεμο – στον πρώτο μεγάλο πόλεμο – αυτός ήταν με τον αμερικάνικο στρατό και λαβώθηκε στη Γαλλία και πήρε και παράσημα. Είδα και φωτογραφίες του με στολή αξιωματικού και γαλόνια.
Κι ήταν κι αμερικανός πολίτης και ψήφιζε ο μπαρμπα – Τζίμης, σαν ήτανε να βγάλουν πρόεδρο της Αμερικής, ψήφιζε! Όλα αυτά μου φαινόντανε τόσο σπουδαία τότε, τόσο ηρωικά.
«Μπαρμπα – Τζίμη, το ξέρεις πως ακόμα δε μας είπες την ιστορία, πώς τα πήρες τα γαλόνια και τα παράσημα, τότε που λαβώθηκες στη Γαλλία, στη Φλάντρα;
Νιώθω τέτοια περηφάνια για σένα, μια τέτοια περηφάνια!...».
Με κάρφωσε με τη ματιά του. «Νίτσα, παιδί μου, εγώ δεν είμαι της ηλικίας σου και δε νιώθω περηφάνια. Γιατί κατάλαβα πως ο πόλεμος δε λύνει κανένα πρόβλημα, και σαν τελειώνει, μαζί με τη φοβερή καταστροφή και την ορφάνια, αφήνει και το σπόρο για νέο πόλεμο, μεγαλύτερο από τον προηγούμενο. Ναι, δε νιώθω και τόση περηφάνια για κείνα τα παράσημά μου, μα έκαμα κι εγώ κάτι στη ζωή μου...».
Και νομίσαμε πως θα ήταν καμιά ιστορία ηρωική για παλέματα με μπούφαλους και φίδια δέκα πήχες, εκεί στα δάση του Όρεγκον που έκοβε ξυλεία τα πρώτα χρόνια που ήρθε στην Αμερική, είτε με φάλαινες και μέδουσες στους πάγους της Αλάσκας, όπου δούλεψε ένα χρόνο με τα ψαράδικα ο μπάρμπα – Τζίμης.
«Πες μας, μπαρμπα – Τζίμη, πες μας αυτή την ιστορία σου!...»
«Ήταν μετά που γυρίσαμε απ’ τον πόλεμο. Η κατάσταση άσκημη, όπως πάντα μετά από κάθε πόλεμο. Έπιασα δουλειά δεύτερος μάγειρας. Την εποχή εκείνη στα ρεστοράν και τα ξενοδοχεία δουλεύαμε δώδεκα ώρες την ημέρα, κι εφτά μέρες την εβδομάδα. Αν δε δούλεψες στην Αμερική, μέσα σε κουζίνα, δώδεκα ώρες την ημέρα κι εφτά μέρες τη βδομάδα, τότε τι θα πει κόλαση δεν έχεις ιδέα.
Φεύγει πάνωθέ σου κάθε ζωή και νιώθεις φορτίο το κορμί σου. Και σαν σκολάσεις, πού να κοιμηθείς απ’τα ταραγμένα νεύρα. Ακούς ακόμα το σερβιτόρο να ξεφωνίζει τις παραγγελίες, μαλώνεις με τον πιατά, το σαλατά, τον παραμάγερα! Οι πελάτες στέλνουν πίσω τις παραγγελίες – πολύ ωμή η μπριζόλα, πολύ ξεροψημένο το μπιφτέκι!- και, προτού ξεκουραστείς, στριγγλίζει το ξυπνητήρι!
Όταν κάποιος δικός μας, που δούλευε αυτός σε αμερικάνικο ρέστοραν μονάχα οχτώ ώρες την ημέρα κι έξι μέρες τη βδομάδα κι έπαιρνε μισθό μεγαλύτερο από το δικό μας, σκορπάει ένα ευαγγέλιο!
- Δε μας τα δώσανε, παλέψαμε και τα πήραμε! Να οργανωθείτε κι εσείς στα γρεκικά μαγαζιά και να απαιτήσετε να δουλεύετε σαν άνθρωποι! Τότες εγώ – αρχές του είκοσι – δούλευα σε εκείνο το μεγάλο ρεστοράν, αντίκρυ στο δημαρχείο, που το ‘χε ένας συγχωριανός μου.
Δε δέχτηκε μήτε να το ακούσει. - Είστε στα καλά σας; Οχτάωρο κι έξι μέρες τη βδομάδα και μισθό μεγαλύτερο!... Μα δε θα ‘στε καλά! Αποφασίσαμε να απεργήσουμε. Μεσημέρι αρχίσαμε. Και πάνω στη μεγάλη φούρια, που πέφτανε από το δημαρχείο οι υπάλληλοι κι ήταν κάργα το μαγαζί – δώδεκα και τέταρτο ακριβώς – μαγέροι, πιατάδες, σερβιτόροι, σαλατάδες, τηγανάδες, πετάμε όλοι τις ποδιές! - Αμάν, βρε παιδιά!... να με καταστρέψετε γυρεύετε, εμένα, το συμπατριώτη σας, που σας έδωσα δουλειά να ζήσετε; Βρε Δημήτρη, καίγονται τα κρέατα! Αμαρτία μεγάλη, Δημήτρη!...
ως το .......... 100
«Τι κάνεις για να κοιμηθείς;»
«Μετρώ.»
«Τι μετρας;»
«Εως τα εκατό.»
«Πώς;»
«Κλείνω τα μάτια και ενωνω τα δάχτυλα.»
«Και;»
«Τι και;»
«Κοιμάσαι;»
«Οχι»
«Τι κάνεις τότε;»
«Ξαναμετρώ.»
«Και κοιμάσαι;»
«Συνήθως όχι.»
«Αλλά;»
«Ξαναμετρώ και ξαναμετρώ.»
«Έως τα εκατό;»
«Πάντα.»
«Και;»
«Κάποτε κοιμάμαι.»
«Σε ποιον αριθμό;»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
